ყველა კარგადაა

ამერიკელები ხშირად იღებენ ფილმებს მშობლებისა და შვილების ურთიერთობებზე. მე კიდევ ზუსტად წუხელ ვფიქრობდი ამაზე, რომ გვინდა თუ არ გვინდა, მათ ვგავართ და მთელ მომავალ ცხოვრებაზე აისახება, როგორმა მშობლებმა გაგვზარდეს; ისე ვექცევით სხვებს, როგორც ოჯახში გვისწავლია და რაც უნდა გვინდოდეს, ვერ გავექცევით იმ დემონებს (ან რაც გინდა დაარქვით), ბავშვობიდან რომ დაგვყვებიან.

დღეს ამ ფილმს, "ყველა კარგადაა"-ს რომ ვუყურებდი, რაღაცნაირად შემეცოდა რობერტ დე ნიროს გმირი, უკვე მოხუცი, რომელსაც საუბარი და შვილებთან ყოფნა აკლია, მათ კიდევ თავიანთი პრობლემები აქვთ. არის ფილმში ზოგი ისეთი ეპიზოდი, რომელიც ბანალურია და გინდა, გადაახვიო, მაგრამ უმეტესად ძალიან სასიამოვნო საყურებელია, ყველაზე მეტად დრიუ ბერიმორის გმირის თავის მამასთან შეხვედრა და დამშვიდობება მომწონს, ისეთი თბილი და მზიანია.

ფილმის მესიჯი ისაა, რომ მშობლებსა და შვილებს შორის გაგება, ნდობა და სიყვარული იყოს; მაგრამ ჩემთვის ამ ფილმში უფრო მნიშვნელოვანი იყო, რომ დგება მამა და თვითონ მიდის შვილებთან, არ ზის და მათ არ ადანაშაულებს, არც ვალდებულებებს აკისრებს. ძალიან იშვიათია ასეთი მშობლები. პრინციპში, არც მე მაკისრებს მამაჩემი რამეს...
ხომ იცით, ფილმები იმისთვის არის, რომ ყველა ადამიანმა საკუთარი ცხოვრება და ურთიერთობები გაიხსენოს, რაღაცები გადააფასოს კიდეც, თუმცა საბოლოო დასკვნა ეს იქნება, მშობლებს ვერ შევცვლით, უბრალოდ პატივი უნდა ვცეთ და გვიყვარდეს. ვისაც როგორ შეუძლია.