ახალი მთვარე

ებრაული კალენდრის მიხედვით დღეს როშ ხოდეშია, ანუ ახალი თვის დასაწყისი, როცა ახალი მთვარე გამოდის. პატარა დღესასწაულივითაა, უნდა დაისვენო, წაიკითხო და რაც შეიძლება ნაკლებად იფიქრო მატერიალურ სამყაროზე. ჩემი საყვარელი დღეა. თუმცა, მთვარესთან დაკავშირებული დღეები ქალებისთვის საკმაოდ რთულია, როგორც იცით, და ხასიათის ცვალებადობის მიხედვით, კალენდრის გარეშეც შემიძლია ვთქვა, როშ ხოდეში როდის იქნება ხოლმე.

ბავშვობაში არ მიყვარდა დღესასწაულები, არც შაბათ-კვირა, მეგონა, უბრალო დასვენების დღეები იყო. ახლა კი ვხვდები, რომ ნებისმიერი დღე, როცა თავისუფალი გაქვს, საჩუქარია, რადგან ამ დღეს შეგიძლია საკუთარ თავთან დარჩენა. ეს კი ნიშნავს, რომ შენი განწყობის, ხასიათის შეცვლა შეგიძლია. ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრს ვფიქრობდი ჩემს ბავშვობაზე, ცხოვრებაზე და იმაზე, როგორ მინდა გავაგრძელო, ვინ მინდა ვიყო და ნამდვილად მინდა, თუ არა. პრინციპში ჩემი ცხოვრება სულ ძებნაა, მაგრამ ზოგჯერ (განსაკუთრებით ახალი მთვარის გამოჩენამდე) ადამიანი ყველაფერს მძაფრად შეიგრძნობს და არ იცის, სად მიიდრიკოს თავი, როგორც ბარათაშვილი იტყოდა...

ძებნა გრძელდება, რა თქმა უნდა და ამას არაფერი ჯობია, მაგრამ მაინც ვიმედოვნებ, რომ ერთხელაც ნაწილს მაინც ვიპოვი, რაც სტაბილურობის შეგრძნების საშუალებით შემაჩერებს და მერე ალბათ უკვე ერთად გაგრძელდება ძიება. "ფრენი და ზუიში" ამბობს ფრენი ასეთ საყვარელ რაღაცას, ნებისმიერ რელიგიაში ადამიანი ღმერთს ეძახის და თუკი ამის მართლა სჯერა, ესე იგი, ღმერთსაც დაინახავსო. გუშინ რაბ ავიმელეხთან და იულიასთან რომ ვიყავი შაბათზე, ჩემი საყვარელი ლევინებიც იყვნენ და მეირ ლევინმა ზუსტად ეს თქვა, როცა ადამიანს სიკეთის, ერთგულების და საყვარელი სცენარისტის გჯერა, მნიშვნელობა არა აქვს შენს რელიგიასო და ამის მაგალითად მოშეს (იგივე მოსე) სიმამრის, იტროს მაგალითი მოიყვანა, რომელიც მთელი ცხოვრება კერპთაყვანისმცემელი იყო. კიდევ უფრო შემიყვარდა ჩემი იუდაიზმი.

დღეს ჩემი ერთი ლექტორის სურათებს ვათვალიერებდი, ისრაელში ყოფილა და იერუსალიმის სურათები ედო. რა უცნაურია, რომ ყველა ამ ქალაქისკენ მიისწრაფის.
ჩემი დრო როდისღა მოვა?..

ბედნიერ კვირას გისურვებთ ყველას!