რაც მართლა მნიშვნელოვანია

დღეს ბერლინში ისეთი ამინდია, როგორიც თბილისში იყო მთელი ამ კვირების განმავლობაში. საშინლად ცივა და გადაუღებლად წვიმს. ხან ქარი დაუბერავს გიჟივით და წვიმაც წყდება. ზუსტად ასეთ დროს დავაპირე გასეირნება. ისე შემცივდა და გული დამიმძიმდა, რომ ორი ნაბიჯი გავიარე და უკან დავბრუნდი.

ამინდი ჩემზე იშვიათად, მაგრამ მაინც მოქმედებს. ასეთ ამინდში მგონია ხოლმე, რომ რაღაც ცხოველი ვარ, რომელიც ძალით გამოაგდეს თავისი ბუნაგიდან და ადამიანად ყოფნა უბრძანეს.

Bat For Lashes-ს ვუსმენ, უხდება წვიმას და ქარს. გალაკტიონის ლექსს ვიხსენებ წვიმაზე, ქარზე და ოთახში ისეთი სიმშვიდეა, მგონია, მთელი სამყარო ეტევა.

ახალი ოთახის მეზობელი მყავს. გამოიცანით, ვინ? :) უფრო სწორად, როგორი... მსოფლიოში ყველაზე ფორთოხლისფერი გოგო ლიორა, რომელიც შარშან ნოემბერში გავიცანი და ისე ვაშტერდებოდი თმაზე, გაკვირვებული მიყურებდა და რაც შეეძლო, შორს "გარბოდა" ჩემგან. მერე ფეისბუქიდან დავმეგობრდით. ისიც, ჩემსავით, ახლა ჩამოვიდა სხვა ქალაქიდან და სურვილი გამოთქვა, ჩემს ოთახში ეცხოვრა. მე მარტო ცხოვრება მიყვარს, you know, ჩემებური "ხუშტურები" მაქვს და ამიტომ, სხვებს, ყველას, უარს ვეუბნებოდი. ამ გოგოს ვერ ვუთხარი, იმდენად მშვიდი, თბილი და წითელთმიანია; არა, წითელთმიანი მე ვარ, ეს პირდაპირ ფორთოხლისფერთმიანია, ასეთივე ჭორფლებით და პაჭუა ცხვირით, ოღონდ პეპის კი არა, ანდერსენის რომელიმე ზღაპრის გმირს უფრო ჰგავს.

My sweet orange room-mate LIORA

კიდევ ერთი საყვარელი გოგო სწავლობს ჩვენთან, მეირა, რომელიც მარტო საღამოობით მოდის ხოლმე. დღეს საღამოს არ გვქონდა გაკვეთილები, არ სცოდნია და მოვიდა გაწუწული, გათოშილი. შემოვიდა კლასში და მარტო მე ვიჯექი ჩემს კომპიუტერთან, ლამის ტირილი დაიწყო. ისეთი დედობრივი ინსტინქტები გამიჩნდა, მეთქი, წამოდი ახლავე, ჩაი დავლიოთ. გავედით სამზარეულოში, გემრიელი ლიმონიანი ჩაი დავლიეთ და სასიამოვნოდ ვისაუბრეთ.
ასეთი პატარა რაღაცები როგორ მშველის, იცით? დღეს კიდევ ერთხელ მივხვდი, რომ სხვებზე ზრუნვა და გახარება მასულდგმულებს. ცხოვრებაში საკმაოდ ბევრი რაღაც მაქვს ნანახი და ხშირად ძალიან რთული რაღაცებიც გადამიტანია და მაშინ არც ჩაი დაულევინებია ვინმეს ჩემთვის და არც - ერთი წუთი გამოუყვია სასაუბროდ. ამ ყველაფრის შემდეგ, მე თვითონ მივხვდი, რომ არასოდეს მოვექცევი სხვებს ისე, როგორც მე მომექცნენ ოდესღაც. ყურადღებას მივაქცევ, ჩაისაც ავუდუღებ და მერე ჭიქასაც გავურეცხავ. ამიტომ, თუ ოდესმე ვინმე ქართულ სტუმართმოყვარეობაზე ცუდს იტყვის, თვალით არ დამენახოს. სტუმართმოყვარეობა ყველაზე მნიშვნელოვანი თვისებაა ადამიანში და მე ჯერ კიდევ ვსწავლობ, როგორ ვიყო კარგი მასპინძელი.

ვინც რა უნდა თქვას (ჩემი თავის ჩათვლით), დღეს ვიგრძენი, რომ სამყარო ჩემთვის შეიქმნა, ასეთი ამინდიც იმიტომ გამოვიდა და დილით მარტოობას იმიტომ ვგრძნობდი, რომ მერე იმ საყვარელი გოგოსთვის მიმეცა მთელი სითბო და ღიმილი, რაც "მაწუხებდა". სასწაული შეგრძნებაა. თქვენც სცადეთ.