ბრიტანული აქცენტი და დედობრივი ინსტინქტები

ორშაბათს ლონდონიდან ცნობილი რაბინი ოშერ ბედიელი გვესტუმრა და კვირის განმავლობაში, ყოველდღე გვიკითხავდა ლექციებს. თავიდან შემიყვარდა თავისი ბრიტანული აქცენტით და ინგლისური იუმორით, რომელიც კვირის ბოლოს უკვე აღარ მესმოდა :)) საინტერესო ისაა, რომ რაბი ბედიელი სადღაც 75 წლამდე იქნება. ერთხელ თავისი ყოფილი სტუდენტის ბლოგზე დაწერა პოსტი, რომელმაც საკმაოდ დიდი გამოხმაურება გამოიწვია. ეს რომ გავიგე, კიდევ უფრო დავინტერესდი მისი პიროვნებით. ისეთი ტიპია, პირველად რომ ნახავ, იფიქრებ, წინა საუკუნიდან გადმოვიდაო, მაგრამ ბოლოს ნებისმიერ თემაზე ისაუბრებ მასთან. ჩვენი "თავისუფალი თემა" ევოლუციაზე იყო; დარვინზე ვისაუბრეთ და ლექციის ბოლოს მივხვდი, რომ სოციალიზმ-კომუნიზმში ერთადერთი ნეგატიური ისაა, როცა ხალხს დარვინის თეორიით უჭედავენ ტვინს მხოლოდ იმიტომ, "ოპიუმის" გავლენის ქვეშ რომ არ მოექცეს საზოგადოება, ამ დროს პირიქით ხდება. კაცმა არ იცის, რა უფრო ოპიუმია, რელიგია თუ მეცნიერება. ამაზე ოდესმე დიდ პოსტს დავწერ, როცა მოვიცლი.


ბრიტანული აქცენტი ისედაც ყოველთვის მიყვარდა, მაგრამ რაბი ბედიელის მოსმენის შემდეგ, ისე გადმომედო, რომ სიამოვნებით ვწყვეტ სიტყვებს ინგლისურად. "მოწყვეტაში" სპეციფიკურ გამოთქმას ვგულისხმობ, ჩემსავით British accent ფრიკები მიხვდებიან.

გახსოვთ ჩემი შარშანდელი გმირობა როშ იეშივის სამზარეულოში? სულ რაღაც 11 დღის წინ მესამე ბავშვი ეყოლათ და დღეს მივედი მისახმარებლად (როგორც ყოველ ხუთშაბათს, გოგოები ვეხმარებით ხოლმე ოჯახებს შაბათისთვის). ბავშვების დაბანაში მივეხმარე და მერე baby boy-ს ვაჭამე. ცხოვრებაში, მგონი, პირველად მეჭირა ასეთი პატარა ბავშვი და თავიდან მეშინოდა, ზედ არ მიმეჭყლიტოს-მეთქი. მმმ, ისეთი კარგი სუნი ასდიოდა, ახლაც კი ვგრძნობ. სულ ვამბობ, რომ ბევრზე ბევრი შვილი მინდა და დღეს რომ დავინახე მთელი ოჯახი, ისეთი ბედნიერები, მხიარულები, თბილები, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ამაზე კარგი და სასურველი არაფერია ცხოვრებაში.


სანამ ამ პოსტის დაწერას დავიწყებდი, ვფიქრობდი, რა დამეწერა. უბრალოდ ბედნიერი და კმაყოფილი ვარ ჩემი ცხოვრებით, ადამიანებით, რომლებიც ჩემ გარშემო არიან და ყოველ წუთსა თუ წამში უამრავ რამეს მასწავლიან. I Thank G-d for that!!!