ვის ეშინია ავადმყოფი Sunny-ს?

ჩემს შარშანდელ პოსტებში იმდენი ინფორმაციაა ჩემს ცხოვრებაზე, იუდაიზმსა და კიდევ ბევრ სხვა რამეზე, ახლა რომ გადავხედე, კმაყოფილი დავრჩი. აღარ მომიწევს ყველაფრის თავიდან ახსნა. შავუოთის დღესასწაული გვქონდა წინა ორ დღეს; მე ზუსტად მაშინ გავცივდი, თუ ვირუსი ამეკიდა - ცხვირი გამიწითლდა და მთელი ბერლინის ცხვირსახოცები ვიხმარე, ძლივს ვსუნთქავდი და sunny სოფისგან თითქმის აღარაფერი დარჩა. ისე ვიცვლები, როცა ავად ვარ, ადამიანი ვერ მიცნობს: აღარ ვიცინი, ლაპარაკი მეზარება, ადამიანები მაღიზიანებენ და სულ ძილი მინდა. ამ დროს, გულის სიღრმეში მინდა ადამიანები თვითონ მოვიდნენ ჩემთან, დამელაპარაკონ, დაინტერესდნენ, რა მჭირს. თუმცა, როგორ მიხვდებიან სხვები, მე რა მინდა სინამდვილეში, როცა სახეზე საშინლად ასოციალური გამომეტყველება მაქვს. საბოლოოდ, ერთმა ისეთმა გოგომ გაბედა ჩემთან მოსვლა, რომელთანაც არასოდეს მიმეგობრია და cool გამარჯობის მეტი არაფერი გვითქვამს ერთმანეთისთვის. მერე წამალიც მომცა და ცხვირის წვეთებიც, რომელმაც გადამარჩინა და ადამიანურად დამაძინა ღამით. G-d bless you, Tzipporah!

დაძინებამდე სელინჯერის "ფრენი და ზუის" გადავხედე, ცოტა წავუტირე და მერე იმაზე დავიწყე ფიქრი, რატომ გავხდი ავად და რა შეიძლება აქედან ვისწავლო.

• ამის მერე მეცოდინება, რომ ადამიანები არ დავახარისხო.
• კარგად ყოფნისასაც ცოტა უხეში უნდა გავხდე, თორემ ყველას ბედნიერი Sunny უყვარს და ავადმყოფ-მიზერული არ აინტერესებს.
• დრო მქონდა, გამეანალიზებინა, როგორ უნდა ვაფასებდე ჯანმრთელობას.

მოდი და ამ ყველაფრის შემდეგ, ტირილი ნუ მოგინდება. თან ავად როცა ხარ ადამიანი, ყველა სენტიმენტალური ფილმის თუ წიგნის გმირი გახსენდება და ცრემლები ისე გაწვება ყელში, სურდოზე უარესად გიშლის სუნთქვას.
სასწაული drama queen ვარ ბავშვობიდან. დედაჩემი სულ ჩემს ლოგინთან უნდა მჯდარიყო და მოთხრობები წაეკითხა.

My sweet, beautiful, talented, classy DREW BARRYMORE

დღესასწაულის დამთავრების შემდეგ, ფეისბუქზე ანუშკასგან ლინკი დამხვდა, დრიუ ბერიმორი "Wizard of Oz"-ის რეჟისორი და პროდიუსერი იქნებაო. დრიუ ხომ ყოველთვის ჩემი გადამრჩენია და ახლა ანუშკას სახით მომევლინა :)

მისურვეთ, მალე გამოვჯანმრთელდე და თქვენ კიდევ - ბედნიერი შაბათ-კვირა გქონდეთ!