საით და სად – 10 წელი

I never regret anything. Because every little detail of your life is what made you into who you are in the end.

Drew Barrymore

დღეს დრიუ ბერიმორის დაბადების დღეა. ადამიანის, რომელსაც იმაზე მეტი გავლენა აქვს ჩემზე მოხდენილი, ვიდრე ნებისმიერ საყვარელ წიგნს ან მუსიკას. დრიუს პოზიტიური როლები, სიცილი და უბრალოება ჯერ კიდევ იმ დროიდან მიყვარდა, 10–11 წლის რომ ვიყავი და მისი პოსტერი (ჟურნალი "ბომონდიდან") კედელზე მქონდა გაკრული.


გადის წლები და მე იმ ასაკის ვხდები, რამხელაც დრიუ 10 წლის წინ იყო; "ჩარლის ანგელოზებში" იღებდა მონაწილეობას, ტომ გრინთან ერთად გიჟობდა და თმებს უცნაურად იჭრიდა. მანამდე 80–იანების ყვავილების ბავშვი იყო, ტანსაცმლის ჩაცმა ხშირად ეზარებოდა და დევიდ ლეტერმანს მაგიდაზე უხტებოდა.
დრიუს ფრაზაც ტყუილად არ მოვიყვანე ეპიგრაფად, ადამიანებს თითოეული წვრილმანი, რაც ცხოვრებაში გვხვდება – გვცვლის, ჩვენზე გარკვეულ კვალს ტოვებს და საბოლოოდ, ისეთ ადამიანებად გვაყალიბებს, როგორებიც ვართ ან გვინდა, რომ შემდეგში ვიყოთ.

უამრავზე უამრავ ფილმში აქვს დრიუს როლი შესრულებული, უმეტესად ტკბილი და სასაცილო გოგოების, რომლებიც ჩვეულებრივად ცხოვრობენ, ეძებენ, კარგავენ, ისევ პოულობენ და გზას აგრძელებენ ღიმილით და იმედით, რომ ცხოვრება ზუსტად ისაა, რასაც შენ ქმნი და გიყვარს.

დრიუ დღემდე მაძლევს სტიმულს, ვიყო სასწაულად მხიარული და საკუთარ თავზე გაცინება შემეძლოს, არ შემრცხვეს გრძნობების გამომჟღავნების და იმის, თუ რას იფიქრებენ ადამიანები ჩემზე. როგორც წესი, ჩვენ უფრო მეტს ვფიქრობთ, თუ რას ფიქრობენ სხვები ჩვენზე, ვიდრე ისინი ჩვენზე სინამდვილეში, რადგან თვითონაც იმაზე დარდობენ, ჩვენ რას ვფიქრობთ მათზე. მოკლედ, ყველაზე კარგია, როცა ადამიანები ერთმანეთზე კეთილად და პოზიტიურად ფიქრობენ, შეცდომების პატიებაც იციან და ხუმრობებზე გაცინებაც.

დრიუ ბერიმორს ეს ყველაფერი შეუძლია. ყოველ შემთხვევაში, იმ დრიუს, რომელსაც მე ფილმებიდან და სურათებიდან ვიცნობ. მეტი არც არის საჭირო, მე ხომ ვიცი, რას ვფიქრობ და თვითონაც იცის, რას ფიქრობს საკუთარ თავზე. საერთოდაც, მე ხომ ამ პოსტს, via დრიუ, საკუთარ თავსა და ცხოვრებისეულ შეხედულებებზე ვწერ, თქვენც იცით.

დაბადების დღეს გილოცავ, საყვარელო და მხიარულო დრიუ! კიდევ მრავალი წელი გაივლის, მეც გავხდები 36–ის და კიდევ ერთხელ დავფიქრდები იმაზე, საით მივდივარ და სად მინდა, ბოლოს აღმოვჩნდე.