სათაურის მოფიქრება ჯერ ასე არ გამჭირვებია

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა ფიქრობს: სად ვუშვებ შეცდომას? სწორად ვიქცევი თუ არა? ზედმეტებს ხომ არ ვლაპარაკობ? როგორი ადამიანი ვარ?
მერე ამ შეკითხვებზე პასუხის გაცემა ძნელდება, ადამიანი იკეტები შენს თავში, არ იცი, ვის შეგიძლია უთხრა ის, რასაც ზუსტად გრძნობ. ბოლოს იმაზეც ფიქრობ, სიტყვით რომ გამოხატო შენი განცდები და გრძნობები, გაუფერულდება და სხვანაირი ჟღერადობა ექნება ვერბალურად, არადა გონებაში სულ განსხვავებულად წარმოგედგინა.

დღეს დილით ავდექი და ვიგრძენი, რომ დავიღალე.
ხან ისეთი ენერგიამოჭარბებული ვარ, საკუთარი თავის მეშინია – ყველაფერი მიხარია, გამოვხატავ ჩემს ემოციებს, სითბოს ვასხივებ და უცებ, მოდიან და მეუბნებიან, "ჭრელო პეპელასავით", ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები: ბევრს იცინი და ემოციური ხარ, არ იცინი – ცივი. მერე ვიწყებ ისევ იმაზე ფიქრს, where do I exactly go wrong?

მეორე ლექციაზე მეფე სოლომონის "მიშლეი"–ს, იგივე Proverbs, ვარჩევდით. ისეთი სასწაული წიგნია, ლამის გული ამოგვარდეს, როცა კითხულობ. უკვე ასაკში იყო სოლომონი, როცა ეს დაწერა და ეტყობა, ადამიანმა მიაღწია სიბრძნის გარკვეულ ეტაპს, სადაც შეუძლია სხვებს ასწავლოს და დაანახოს მიმართულება, როგორ შეიძლება მოიქცეს და გარკვეულ სიტუაციებში იხელმძღვანელოს. ერთი ასეთი "აფორიზმი" აქვს: "Intelligence is a source of life to its possessor, but the discipline of foolish ones foolishness" (16:22), შეიძლება ქართულად ასეც ავხსნათ, რომ ყველა ადამიანს თავისი ცხოვრების გზა და მისი, შესაბამისად, სამართავი გონება, თუ შესაძლებლობები აქვს. ორიგინალ ტექსტთან ერთად, სხვადასხვა განმარტებებსაც ვარჩევთ ხოლმე და ეს განსაკუთრებით მომეწონა: "It is folly to chastise fools", უაზრობაა სულელის დასჯა, როცა მაინც ვერაფერს მიხვდება, რადგან თავისი პერსპექტივიდან რასაც უყურებს, სწორად მიაჩნია და არ შეუძლია (ან არ უნდა) მდგომარეობის შეცვლა.
არ ვიცი, ჩემს სიტუაციას ეს რამდენად შეეფერება; ვინ იცის, მე ვარ გონიერი, რომელიც ყველას გაგებას და სიყვარულს ცდილობს, თუ პირიქით – სულელი, რომელიც ფეხს არ იცვლის თავისი კუთხიდან და უნდა, ყველა მასავით ხედავდეს?..

დილის შემდეგ შუადღე მოდის, საღამო ახლოვდება და ნელ–ნელა ვხვდები, რას გულისხმობდა მეფე სოლომონი, როცა წერდა.
ძალიან, ძალიან ჭკვიანი უნდა იყო, რომ ატმოსფეროს ისე შეიგრძნობდე, როგორიცაა და ზუსტად შეგეძლოს რეაგირება მოვლენებზე. ჭკუაში კი – ნამდვილად (და სამწუხაროდ) არ იგულისხმება წაკითხული წიგნების წონა და ზომა. საერთოდ არაფერი იგულისხმება, უბრალოდ დროის და ადგილის შეგრძნება, და აბსოლუტური რწმენა, როგორც საკუთარ თავში, ისე ღმ–ერთში.