ჩემი სევდიანი კრეპები

გუშინ ლილას ველაპარაკებოდი სკაიპში, როცა ბავშვობის მეგობარმა დაურეკა, გამოგივლი სახლში, თუ გცალიაო. ლილამ უთხრა, სიამოვნებითო. მერე ჩვენ ერთი საათი კიდევ ვილაპარაკეთ და ამასობაში მისი მეგობარიც მივიდა ტკბილეულით და მე დავემშვიდობე, რომ ყავა დაელიათ და ეჭორავათ.
უცებ ისე დამწყდა გული, ვერ აგიხსნით.
არა, აგიხსნით, ოღონდ მოგვიანებით.

გუშინ ჩემს ძველ პოსტებს გადავხედე და იმდენი საინტერესო რაღაც აღმოვაჩინე. სასწაულად შევცვლილვარ და არ ვიცოდი. ეს ამოვარჩიე, თქვენც რომ ნახოთ, რა პრობლემები მაწუხებდა 2009–ში. გარდა იმისა, რომ იქ მოთხრობილ ამბებზე საუკუნეა აღარ მიფიქრია, ინგლისური ეპიგრაფი ნამდვილად ამიხდა: დავამთავრე თუ არა ბაკალავრიატი, ავიღე მართლაც ჩემი მწვანე გახუნებული ზურგჩანთა, 20 კილოიანი შავი ჩემოდანი და წავედი... ბერლინში კიევის გავლით, ვენეციაში მილანის, ანტვერპენში ბრიუსელის, მერე იყო იანვრის გაყინული პრაღა, უნდა ყოფილიყო გაზაფხულის კულტურული ვენა, რომელზეც მე უარი ვთქვი და ლაიპციგი ვარჩიე. ანუშკას უწერია ერთგან, be careful of what you wish-ო... მე არ ვიყავი ფრთხილად, როგორც ჩანს. ხან ჩემს ცხოვრებას რომ გადავხედავ, მგონია, იმ მოთხრობის გმირი ვარ, მე თვითონ რომ ვწერდი ბავშვობაში – ხვეული წითური თმა ჰქონდა, სასწაულად დიდი, სამყაროთი სავსე თვალები და ძველი ყავისფერი ბათინკები ეცვა. Sunny ერქვა, ბუნებრივია და მსოფლიოს გარშემო უვლიდა. მერე გერმანიის გათოშილ ქალაქში გაჩერდა, იმიტომ, რომ იქ ყველაზე მეტად გაუთბა გული.
დარჩა, დარჩა და დილაობით კრეპების გამოცხობა დაიწყო...

პირველ აბზაცს ლოგიკურად მივყვები;
გული იმიტომ დამწყდა, რომ მომენატრა ჩემი ლილა და ის რამდენიმე მეგობარი, ვისი სტუმრობაც ყოველთვის მახარებდა. სანამ ერთერთი მათგანი, ყველაზე გამხდარი 10კილოიან საზამთროს ჩემს ულიფტო სახლში ამოათრევდა, მე "მაჭკატებს" ვაცხობდი და გიჟურად დახვედრის იდეებს ვიგონებდი. გუშინ გამახსენდა, რომ ასე ძალიან დიდი ხანია აღარავის სტუმრობა გამხარებია, არავისთან მისაუბრია ისე უშუალოდ და დაძაბულობის გარეშე, როცა ჩემი ძველი სპორტული შარვალი და წითელი მაისური მეცვა, მშვიდობის ნიშნით მკერდზე. არადა, პაციფისტი არასოდეს ვყოფილვარ.
ან იქნებ ვიყავი და აღარ მახსოვს.

ნატალიას ვირუსი რომ აქვს, ესეც გამახსენდა და გული დამწყდა, ამით ხომ კიდევ უფრო მცირდება იმის შანსი, რომ მესტუმროს და ჩემი კრეპები გასინჯოს, თანაც მარწყვის ჯემით.

მეგობრები მენატრება.
ადამიანი ასე, ალბათ, 20 წლის შემდეგ უკვე ვეღარავის დაუახლოვდები.
კრეპებს ჩემს გულის გამთბობთან ერთად მივირთმევ, ჩაიში ლიმონს ვწურავ და შევხედავ, დავინახავ, რომ მის თვალებშია ყველაფერი, რაც მენატრება, მაკლია და ცოტა ხნით გადამივლის სევდა.
დიდი ხნით არასოდეს უნდა გაიაროს სევდამ, თორემ ცხოვრება იმაზე მოსაწყენი გახდება, ვიდრე დაბრმავებული ბუენდიასი იყო.