6–დან 9–მდე – მოდრეკილი დედა

მარკ ვაისბლუთი არის ერთი ცნობილი ამერიკელი პედიატრი, რომლის წიგნიც, "ჯანსაღი ძილი, ბედნიერი ბავშვი", რაღაც ჯანდაბად ჩამივარდა ხელში და რადგანაც სინდი კროუფორდის რეცენზია ჰქონდა (ეს სარკაზმია, ხო ხვდებით), გადავწყვიტე ეზრაზე ექსპერიმენტის ჩატარება.
ჩემამდე, ჩემმა რამდენიმე ნაცნობმაც დაიწყო თავიანთი შვილების "სლიფთრეინინგი" ანუ ძილის სწავლება. ზოგს გამოუვიდა, ზოგს – არა და თავიდანვე გამაფრთხილეს, რომ წინ ურთულესი გამოცდა მელოდა.

არა, ხომ უნდა მცოდნოდა, რომ ეზრა ჩემი შვილია და ტრენინგებსაც არასერიოზულად შეხედავდა.
ამ სწავლების სტრატეგია იმაში მდგომარეობს, რომ ბავშვს დღის განსაზღვრულ გრაფიკს უდგენ, როდის უნდა დაიძინოს, გაიღვიძოს და ა.შ. მიმზიდველობა იმაშია, რომ ბავშვმა იდეაში საღამოს 6–დან დილის 6–მდე უნდა იძინოს, მერე დღისით სამჯერ დაიძინოს 1–2 საათი და საბოლოოდ, ვიღებთ ჯანსაღად მძინარე ბედნიერ ბავშვსა და მის მშობლებს.
My feet.
არ მინდოდა უხამსობები ბლოგზე, მაგრამ ეს ყველაზე ზრდილობიანი ფრაზაა, რაც თავში მომივიდა.

ჯერ, მგონი, ერთი თვის წინ ვცადე ეზრას ასე დაძინება, უშედეგოდ და მაშინ ვიფიქრე, ჯერ პატარაა, თან მუცელი სტკივა და ოთხი თვიდან დავიწყებ–მეთქი...
ესე იგი: ბავშვს 6 საათზე აწვენ და მარტოს ტოვებ. სულ რომ ღრიალით გასკდეს, არ შედიხარ. ტირილის ლიმიტი ერთი საათია, მეტი არ უნდა ატირო. როგორც წიგნში წერია, ეფექტურია და ბავშვები ერთ საათში იქანცებიან და იძინებენ. დამოუკიდებლად ძილის მიჩვევა შეიძლება ერთ კვირასაც გაგრძელდეს და მერე ბავშვი უკვე, დაწვენისთანავე იძინებს და მშვიდად ფშვინავს მთელი 12 საათის განმავლობაში (ღამე მხოლოდ 1–2–ჯერ საჭმელად გაიღვიძებს).
არ ვიცი. უნდა გქონდეს რკინის ფსიქიკა და ქვის გული, რომ ამდენ ტირილს გაუძლო. დღეს ეზრამ 50 წუთი იტირა ზუსტად და მერე 20 წუთს დაიძინა მხოლოდ. შუადღის მერე, წესით, მეორედ რომ უნდა დაეძინა, ცოტა ნაკლები იტირა და 10 წუთს ჩათვლიმა.
აი, კულმინაცია საღამო იყო: 6 საათიდან რომ დავიწყეთ და 9 საათზე ძლივს დავამშვიდე, რომ დაეძინა. თავიდან ტიროდა და ერთსაათიანი ლიმიტი რომ ამოვწურეთ, ხელში ავიყვანე და ისე დაძინება დავუპირე: მაშინ სიცილი დაიწყო, ხელ–ფეხის ქნევა სიხარულისგან და თავი საერთოდ გამოიფხიზლა.
ვისაც შვილი არ ჰყავს, მეეჭვება ამ წინადადებამდე ჩაეკითხა და საერთოდ, ხვდებოდეს, რას ნიშნავს, ბავშვს რომ ვეღარ აძინებ, ბეჭები და ხელები გტკივა და გგონია, სადაცაა გაგიჟდები.

ახლა აღარ ვიცი, გავაგრძელო ეს მეთოდი და დავაკვირდე, თუ ისევ ჩემს ინსტინქტებს მივყვე და როგორც აქამდე ვაძინებდი ეზრას, ისე დავაძინო? :/

არა, ეს საზიზღარი მარკ ვაისბლუთი მაინც როგორ სპეკულირებს, იცით? ბავშვი თუ არ იძინებს, ეს უკვე მშობლების მარცხიაო და რომელ მშობელს უნდა დამარცხებული გამოვიდეს, თანაც როცა "მოწინააღმდეგედ" 4 თვის ბურთულა ჰყავს, მსოფლიოში ყველაზე ლამაზსიცილიანი და დაუმორჩილებელი.

დაღლილი და ბეჭებმოდრეკილი რომ დავჯექი, ჩემმა მეგობარმა ასეთი სასაცილო რაღაც მომწერა:

"მოგონებამან ჩემმა ცნობიერსა ზედა მიირაიმოსწია ფიქრნი ოდეს ვიყავით წანწკლები და ვუბნობდი ისტორიულსა ქართულსა ქვეშე ქვეყანასა. ვითარ ლაღნ ვიყავნ და გოჭი იგი ეზრაი, ძეი შენი არა გდრიკავდა თავსა შენსა.

მედგრად იყავ დაო ჩემო, განძი შენი არს ეზრაი და გაკაიფებაი იგი მიუტევე. სანი დედაი სჭირია მასა არათუ გლუმი."

და მივხვდი, გლუმი დედა არ უნდა ეზრას, სანი უნდა, სანი :)