ეზრას ხანუკა

დღეს ხანუკის მეხუთე დღეა, ცოტაღა დარჩა.
საღამოს უკვე 6 სანთელს ავანთებთ.
წინა პოსტში დაგპირდით, ეზრას ხანუკაზე გიამბობდით.
დიდ სიამოვნებას ახლაც არ იღებს დღესასწაულებისგან (შაბათის გარდა, რომელიც სასწაულად უყვარს და ამაზე მერე ცალკე დავწერ). სავარაუდოდ, ამ ასაკის ბრალია, როცა უნდა ყველაფერს ხელი მოკიდოს, თვითონ გააკეთოს, შედეგად კი, აფუჭებს, ყრის და მერე ბრაზობს. ასეა სანთლების ანთებაზეც, მამას არ აცდის, ხან რას გამოართმევს, ხან – რას. მერე თვითონაც იღებს წიგნებს და მამასავით ცდილობს წაიკითხოს, რაც ძალიან სასაცილოდ გამოსდის.
სანთლების ანთების შემდეგ კი მაგიდაზე "დრეიდელებს" ვაბზრიალებთ ხოლმე, ესეც ხანუკის ტრადიციაა, თუმცა ეზრას ბზრიალზე მეტად მათი დაშლა და აწყობა უყვარს (ზუსტად ასეთი დრეიდელები გვაქვს, როგორიც ფოტოზე და სახურავი ეხდებათ, მათ ახდა–დაფარებაში იგულისხმება "დაშლა–აწყობა"). სასწაული ასაკია, ხომ გეუბნებით.

 დრეიდელი და ხანუკა გელდი

ვფიქრობდით, როგორ უნდა შევაყვაროთ ხანუკა და სხვა ებრაული დღესასწაულები–მეთქი, განსაკუთრებით კი ხანუკა, რომელიც ზუსტად ადვენტს ემთხვევა და მთელი მაღაზიები, ასევე ჩვენი მეზობლის კარები და ფანჯრები ნათურებითაა მორთული. რა იტაცებს ბავშვის თვალს, ბრჭყვიალა სათამაშოები თუ ზეითუნის ზეთზე დანთებული ხანუკის სანთლები, რომლებიც ისეთი თვალისმომჭრელი ვერ არის, როგორიც საშობაო–საახალწლო სათამაშოები.
ტრადიციების შეყვარება დაძალებით და ტყუილებით არ არსებობს, მივედით ამ დასკვნამდე და ყველაზე კარგი გამოსავალი მაგალითში ვნახეთ. ანუ როცა ბავშვი ხედავს მშობლებს, რომლებსაც უყვართ ხანუკა და სხვა დღესასწაულები, როცა ელოდებიან და სიხარულით ემზადებიან, მაშინ შვილებსაც აუცილებლად შეუყვარდებათ ტრადიციები. ვისაც შვილები ჰყავს, დამეთანხმება, როგორი ოჯახის სარკეა ბავშვი; სასწაულად დაკვირვებულები არიან და მშობლების, უფროსების ყოველ მიმიკას ისე იმახსოვრებენ და ითვისებენ, ვერასოდეს წარმოიდგენ ზრდასრული ადამიანი, თუ რამხელა გავლენა გაქვს პატარებზე.

ჩემი წლევანდელი სუფგანიოტები ანუ სახანუკო ფუნთუშები/"პონჩიკი"

ბავშვების უმეტესობას უყვარს ის, რაც მის მშობლებს, განსაკუთრებით – დედას. ერთი მეგობარი მყავს, რომელსაც ბავშვობაში დედამ უთხრა, რომ ქლიავის ჩირი უგემურია და დღემდე ვერ დააჯერებ სხვანაირად. უკვე დიდი კაცია და მისი მეუღლე ვერაფრით არწმუნებს, რომ ძალიანაც გემრიელია და განსაკუთრებით კარგად მომზადებულ ხორცის სოუსს უხდება.
მეც მაქვს მსგავსი "ტრავმა". დედაჩემს სასწაულად უყვარს ელტონ ჯონის სიმღერები და ისე გავიზარდე, რომ სულ მესმოდა, მისი პირადი ცხოვრება არავის ეხება, მთავარია მისი ნიჭიერებაო და დღემდე მეც სხვანაირად ვერ ვფიქრობ. ცხოვრებაში ელტონ ჯონს არ ვუსმენ, მაგრამ მასზე ცუდს მაინც ვერ მათქმევინებ :ლოლ:

ისევ ხანუკას და ეზრას ვუბრუნდებით.
ხანუკის პირველ საღამოს ჩვენი, ლაიპციგის, რაბინის ბენდის კონცერტი და ვახშამი იყო და იქ წავედით. საერთოდ, ეზრა არსად მიგვყავს ასე გვიან ხოლმე (ეზრასთვის გვიანია 19:00), მაგრამ დღესასწაული მისთვისაც ხომ დღესასწაული უნდა ყოფილიყო და ამიტომ წავიყვანეთ. თავიდან ძალიან გაოცდა ჩაბნელებულ დარბაზში ხმამაღალი მუსიკა და ბრჭყვიალა ნათურები რომ დაგვხვდა და სადღაც ნახევარ საათზე მეტი კალთაში მეჯდა და არ ინძრეოდა. მერე უკვე ისე მიეჩვია, ყველა მოხუც ბებოსთან ჩამოჯდა, იცეკვა და ფერად პროჟექტორებსაც ვერ ვაცილებდით (ამ ბოლო დროს ნათურებზე, ლამპებზე, ფანრებზე და ნებისმიერ სანათებელ საშუალებებზე გიჟდება). ბოლოს საჩუქრად "ხანუკა გელდი" მიიღო ანუ შოკოლადის მონეტები, რომლებიც ჩვენ შევუჭამეთ, რადგან ჯერ შოკოლადს არ ვაძლევთ; წინააღმდეგი არ ყოფილა, რადგან გემო ჯერ არ იცის, ადვილად გვიყოფს.
21:00–ზე დავბრუნდით სახლში და მეშინოდა, რომ საღამოსგან აღტაცებულ ეზრას ვერ დავაძინებდი, მაგრამ სასწაული მოხდა და ორ წუთში ჩაეძინა, მთელი ღამე კარგად ეძინა, ანუ მეც გემრიელად გამოვიძინე. გამოძინებული დედა კიდევ უდრის ბედნიერ, მშვიდ, თმადაწყობილ დედას :)))
ყველა გზა დედასთან და მის ბედნიერებასთან მიდის, არა? განა ეგოიზმია, უბრალოდ დედის ბლოგია და მე კიდევ ასეთი დედა, გამოძინება რომ ჰაერივით სჭირდება, თუ უნდა ადამიანად იგრძნოს თავი.

[პოსტი დაღლილ–დაქანცულ დედაზე, რომელსაც ეჩვენება, მისი შრომა საკადრისად არ ფასდება, იხილეთ მომავალში ;–) ]