მონატრებული პარადოქსები და ქართული მეტყველების სნობური შიშები

მოზარდი რომ ვიყავი და კიდევ მერე, ჩვენი დედაუნივერსიტეტის სტუდენტი, რამდენიმე ხანს მეგონა, თანამედროვე და პროგრესული იდენტური ცნებები იყო, თანაც ზუსტად ისეთი, როგორც მე ვაზროვნებდი და ვფიქრობდი.
დღეს, 29 წლის ასაკში კიდევ, როცა მენდელსონის მშობლიურ ქალაქში ვცხოვრობ, ვხვდები, ყველაფერი ახალი და თანამედროვე პროგრესულს სულაც არ ნიშნავს. ანუ პროგრესი წინსვლაა, მაგრამ ისე წინ სვლა არა, როგორც უმეტესობას, და მათ შორის მეც, მეგონა.

ფილოსოფია დაივიწყეთ, "ჩემი ცოლის დაქალებზე" უნდა დავწერო :D

მანდ ალბათ უკვე მილიონჯერ დაწერეს და კიდეც დაივიწყეს, მაგრამ მე ახლა დავიწყე ყურება.
არა, მთლად ახლა არა, ეზრაზე რომ ვიყავი ფეხმძიმედ, მაშინ ვნახე პირველი სერიები და მერე გადამავიწყდა. გუშინწინ კიდევ იუთუბმა "ამომიგდო" ახალი სერია და დავინტერესდი. მერე სხვა სერიაზე გადავედი და ბოლოს, სერიოზულად, აღარ ვიცოდი, მეცინა თუ მეტირა.

მაინც რატომ ვუყურებ სერიალებისა თუ შოუების მოძულე ადამიანი "ჩემი ცოლის დაქალებს"? უბრალოდ ქართულია და იმიტომ. მენატრება ქართული პარადოქსები ეტყობა, საუბარი და ადამიანები, ის ამბები, რაც ჩემთვის ბავშვობიდან ნაცნობია და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რაღაც შეიძლება არ მომწონს, მაინც ვთვლი, საქართველოზე უნიკალური ქვეყანა არ არსებობს თავისი ხასიათებით.
თანაც, ეს ამერიკული შოუები საზიზღრობაა, არ შემიძლია, მე, სოციალისტმა ფემინისტმა, სილიკონიან ქალებს ვუყურო, რომლებიც მილიონებს იღებენ და რაღაც იმიჯებს მახვევენ თავზე.
გაუმარჯოს ადგილობრივ, ამ შემთხვევაში, ქართულ პროდუქციას!!!

ამ სერიას ვუყურე, რომ მიხვდეთ, რას ვგულისხმობ. ადრე სადღაც ვწერდი, ყველა ტყუილს რატომ იღებს ქართულ ფილმებში-მეთქი: არასოდეს არსად ჩანს გაუბედურებული უბნები, ჩამონგრეული და დაბინძურებული სადარბაზოები (ცოცხალი მაგალითისთვის, ერთი მეზობელი მყავდა თბილისში, რომელსაც თავისი პუდელი გამოჰყავდა და სადარბაზოში აფსმევინებდა, მერე წყლით გადარეცხავდა და სახლში შევიდოდა :/ ეს წყლით გადარეცხილი ძაღლის შარდი კიდევ უფრო სურნელოვანი ხდებოდა ზაფხულის კაშკაშა დღეებში და კაციშვილს არ უთქვამს, ქალბატონო, რას აკეთებო! იქნებ მე უნდა მეთქვა, მაგრამ ისედაც ვერ მიტანდა ის ქალი და თავს ვიკავებდი); მოკლედ, არასოდეს აჩვენებენ ცელოფნის პაკეტებით მორთულ გარეუბნებს, ნაგავსაყრელებს და არც ფენოვანი ხაჭაპურის გამყიდველ ქალებს, რომელთა ასაკსაც ვერასოდეს გამოიცნობ.

მე უკვე სამ წელზე მეტია საქართველოში აღარ ვყოფილვარ და შეიძლება ყველაფერი ზემოთ ნახსენები აღარ არსებობს და იდეალურ ქვეყნად იქცა ჩვენი სამშობლო, თბილისი კიდევ უფრო მოდურ/პროგრესულად და მაშინ ამ პოსტის წერასაც აზრი აღარ ჰქონია, ნუ წაიკითხავთ.

"ჩემი ცოლის დაქალებს" მივუბრუნდეთ.
იმაზე არ ვისაუბრებ, თუ რა ფასეულობები დევს ამ სერიალში.
მხოლოდ იმას დავწერ, რა მომეწონა და რა - არა.
ის მომეწონა, რომ ბევრი რეალური ადამიანი დავინახე, ბევრი ჩემი ნაცნობი აღმოვაჩინე და ბევრიც ისეთი სიტუაცია, რომელიც კარგად მეცნობა.
არ მომეწონა:
თინას პერსონაჟი - თავისი ანტი-ოჯახური მანიით/ფობიით და კიდევ მისი პეტრე, რომელიც საერთოდ არ შეესაბამება იმ გმირს, ვისაც თამაშობს. სახეზე ეტყობა როგორ უყვარს დალევა, მოლხენა და ცხოვრებაში თინასნაირ ქალთან რომ არ გაივლის.
არ მომეწონა (ისევე როგორც რეალურ ცხოვრებაში ვერ ვიტან), თუ როგორ საუბრობენ ეს ადამიანები და მომკალი! სასწაულად გაწელილი სიტყვებით, საშინელი აქცენტით, ჩემი ჭკვიანი ლექტორი ვაკე-ვერის ჰიბრიდს რომ უწოდებდა, ზესტაფონური ნაზავით (არაფერი პირადული ზესტაფონთან!).
რა ვქნა, მილიონ ნამდვილ თბილისელს ვიცნობ და კაციშვილი არ საუბრობს ასე. ხან მგონია, რაღაც კომპლექსი ჩამოუყალიბა მედიამ ადამიანებს და ასე ამიტომ "უქცევენ". თუმცა, ჯერ ზუსტად არ ვიცი ამ კომპლექსის დასახელება, სავარაუდოდ სნობიზმი უნდა იყოს. ხომ იცით თბილისში ჩამოსულებს და გარეუბნელებს როგორ "უცნაურად" უყურებენ ხოლმე და მერე ეს ადამიანები ისე იბნევიან, ახალ აქცენტებს იგონებენ და სიტყვებს ახლებურად წელავენ. მერე ყველა ამ გავლენის ქვეშ ექცევა, ვაითუ საკმარისად ქალაქურად ვერ ვამბობ ლ-სო. გეუბნებით, რამდენიმე მსგავს ადამიანს ვიცნობ, სულ ოფლში ცურავდნენ საუბრისას, ისეთი ლ რომ არ გაპარვოდათ და არ დაღუპულიყვნენ :D
არ ვიცი, ოდესმე ვინმე თუ ეტყვის მათ, რომ როგორც ისეთი ლ-ა ულამაზო, ეს გაწელილი და გატყლაპული - კიდევ უარესია და ამას პირველი ჯობია მილიონჯერ.
მეტყველების ექსპერტი არ ვარ, უბრალოდ ქართული ენის ყველაზე დიდი მოყვარული ვარ მსოფლიოში (ვგიჟდები, რა ფანატიკოსივით ვწერ :D ).
არ მომეწონა ნინას დედამთილი - საშინელი ქალია და მსახიობადაც არ უქნია ღმერთს. მაგრამ "იდეალური" დედამთილია, ამას ვაღიარებ. მისი მსგავსი ბევრი ნაცნობი მყავს საქართველოში.

მომეწონა:
ტასო - ამ სერიალის ყველაზე საყვარელი გმირი. კარგი ბავშვია, ბუნებრივად იღიმება, გემრიელად იცინის და მისი გამოჩენით სერიალი ბევრად ხალისიანი ხდება.
კატო - გაპრანჭული გოგო, ძალიან ლამაზი მწვანე თვალებით. ვფიქრობ, თავის როლს კარგად ასრულებს და თან ლამაზიცაა. რაც უნდა ვთქვათ, სერიალში/ფილმში ლამაზი ადამიანები აუცილებელია, იმიტომ რომ დანარჩენი ქალები საშუალოზე დაბალი მიმზიდველობის არიან (თინას დედის გამოკლებით, რომელიც ძალიან სიმპათიურ ქალად მეჩვენება).

კიდევ რა?
სერიალის გმირ კაცებზე რა დავწერო, არ ვიცი.
საშინელებაა, თუ დღევანდელი ქართველი კაცის სახე ასეთია - ცოლის მოღალატე, ძველი ბიჭი, არასერიოზული "ვითომ ხელოვანი" და არაფერი უკეთესი. გული დაგწყდება ადამიანს.
მითხარით, რომ ასე არ არის.

ნინო მუმლაძის ერთობ sexy-შმექსი ფოტო ბონუსად, როგორი ლამაზი გოგო ყოფილა, არა? ხუმრობა იქით იყოს და თვალები მართლაც ლამაზი აქვს :) ნამდვილად თვალებს ვგულისხმობ.

დღეს ძალიან კეთილი ვარ და ჩემი უსაყვარლესი სიმღერის არევ-დარევასაც ვაპატიებ ამ ჯგუფს. არც ისე ცუდად ასრულებენ და იმიტომ, კარგი? :D ყველაფერი თანამედროვე და პროგრესული განა ცუდია ;)

ბედნიერი კვირა გქონდეთ!!!