ამენ!

ბავშვი რომ მშობლებისა და თავისი ოჯახის სარკეა, ხომ ყველამ ვიცით.

ეზრა ჯერჯერობით დიდად არ ლაპარაკობს, შეიძლება ითქვას, სულ რამდენიმე სიტყვას ამბობს გასაგებად და დანარჩენს - თავის ენაზე. ზოგმა მითხრა, ეგ იმიტომ, რომ ბიჭია და ბიჭები კიდევ ნელა აკეთებენ ყველაფერსო, ზოგმა - რამდენიმე ენაზე რომ ესაუბრებით, ამიტომ აგვიანებს ენის ადგმასო და მე როგორც sunny დედა, ვფიქრობ, გენეტიკის ამბავი უნდა იყოს. ჩემს ქმარსა და მის ძმასაც გვიან დაუწყიათ ლაპარაკი.

მოკლედ,
ეზრამ იცის, როცა მამა ლოცვას ამბობს და ამთავრებს, ვამბობთ - ამენ! როცა კარგ რაღაცებს ვუსურვებთ ერთმანეთს, ვპასუხობთ - ამენ!
ჰოდა, გუშინ სამზარეულოში ძალიან გულით რომ მეხმარებოდა, სკამი ნიჟარასთან მოადგა და ჭურჭლის დარეცხვა მოინდომა, ფეხი გაუსხლტა და კატასავით, ისე სწრაფად დავიჭირე ჰაერში, რომ ორივეს გული ამოვარდნაზე გვქონდა.
მეთქი, ეზრა, დედას გარეშე არ შეიძლება სკამზე ასვლა, გადმოვარდები და რამეს იტკენ, ღმ-ერთმა დაგიფაროს!
ამენ! - მეუბნება ეზრა სერიოზული სახით.
არ შემეძლო, გაბრაზების მიუხედავად, არ გამეცინა.

მაგრამ პოსტი მხოლოდ ეზრას საყვარელ სიტყვას არ ეხება.

გუშინ ახალ ამბებს ვუყურებდი საღამოს ინტერნეტ-სტრიმინგით რაღაც რუსულ არხზე, უკრაინის სამხრეთ-აღმოსავლეთში მიმდინარე ამბებს, მერე ქეთის ეს პოსტი გამახსენდა და სასწაულად დამიმძიმდა გული. ახალი ამბების შემდეგ პატარა გადაცემა იყო ყირიმზე და უკვე ისე აჩვენებდნენ, როგორც რუსეთის ნაწილს, ვითომ არაფერი მომხდარიყოს...

იყო დრო, პოლიტიკა მაინტერესებდა, სოციალურ-საზოგადოებრივი ამბებიც და ვწერდი კიდეც ამაზე, ახალგაზრდა ვიყავი, სტუდენტი და მეტი რა მინდოდა. ახლა კი ვუყურებ საინფორმაციოს, ვკითხულობ სხვადასხვა სტატიებს და საშინლად ვღიზიანდები, ხმამაღალი, წიკვინა ჟურნალისტებით და კიდევ უარესი "მწერლებით", იმიტომ რომ სინამდვილეში არავის არაფერი აინტერესებს და როგორც ყოველთვის, უბრალო ხალხი იტანჯება.
შეიძლება ითქვას, რომ აღარ არსებობს უკრაინა, როგორც სახელმწიფო.
ყველას თავისი ადარდებს, ხომ იცით; ვერ ვიტყვი, უკრაინა ძალიან მიყვარს-მეთქი, განსაკუთრებით მისი ნაციონალისტი დასავლეთი ნაწილი, სადაც სისხლისმსმელ ბანდერას და ხმელნიცკის გმირებად თვლიან, უბრალოდ უკრაინაში ზუსტად იგივე განმეორდა, რაც ჩვენთან, აფხაზეთის წართმევისას და ამაზე მწყდება გული. ყირიმელებს იმაში მაინც გაუმართლათ, რომ თავისი სახლებიდან არავინ გამოყრის და მთელი ცხოვრება შემაწუხებელი ლტოლვილის სტატუსი არ ექნებათ.

ამენ-ით რატომ დავიწყე, აღარ მახსოვს, თანაც 2 პატარა ბავშვის დედას, რომლის უფროს შვილსაც ერთი კვირის წინ 2 წელი შეუსრულდა და მეორე პატარას კიდევ - 2 თვე, ლოგიკა არ მოეკითხება. იმას კი, ვინც დაღლილ დედებს, ქალებს და საერთოდ, ადამიანების გრძნობებს დასცინებს, შეუძლია ისევ გაიარ-გამოიაროს :P

მშვიდობა გვქონოდეს ყველას! სულიერი მშვიდობა არ კმარა თურმე, ფიზიკურიც ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან რაც უნდა მშვიდი იყო, თუ შენ გარშემო ომი, ტკივილი, გაჭირვება და უსამართლობა იქნება, მაინც იმოქმედებს შენზე; განსაკუთრებით მაშინ, როცა უკვე შვილები გყავს და ეს სამყარო მათთვის და მათი თანატოლებისთვის გინდა. სამყაროს კი მშვიდობა და სიკეთე სჭირდება, რომ ბავშვებიც ასეთები გაიზარდონ.

მშვიდობა თქვენდა, ჩემო საყვარელო მკითხველებო, როგორც ძალიან გონიერი და ქარიზმატული ღმერთის შვილი იტყოდა.
ბედნიერ შაბათ-კვირას გისურვებთ!!!
სიკეთე, სიყვარული, ჯანმრთელობა და ბედნიერება ჩემს ყველა მკითხველს.
ამენ!

განსაკუთრებული თბილი მოკითხვა თის!
ასევე განსაკუთრებული სიყვარული და თბილი, მზიანი ჩახუტებები მაყვლისფერთვალება პატარა გოგოს დედას პეპის სამშობლოში და დიდი მადლობა წერილისთვის!!! ძალიან დიდი მადლობა!

მუდამ თქვენი

Sunny Mama სოფი :)