რამდენადაც დედების ბლოგები სანთლით საძებარია, ყოველთვის სასწაულად მიხარია ახალი დედების ბლოგების აღმოჩენა. განსაკუთრებით კი ისეთების, როგორიც ელიზაა - ჭკვიანი, საქმიანი და ლამაზი ფოტოების ავტორი, ისევე როგორიც პატარა ფუნთუშასი, რომლის შესახებაც მის ბლოგზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ.
კერი ბ-ს ახალი ამპლუა, ფუნთუშა, კვარიათი და ლამაზი წვრილმანები
1. როდის შექმენი ბლოგი და რა იყო ამის მიზეზი?
იყო პერიოდი, როდესაც სამსახურს ხშირად ვიცვლიდი. ერთერთი ასეთი ცვლილება იყო 2010 წელს. მოვხვდი ახალ კომპანიაში, სადაც ჯერ კიდევ ყალიბდებოდა ყველაფერი. მათ შორის სამუშაო ადგილებიც. ფაქტიურად კარში ვიჯექი და რა თქმა უნდა პირველივე სამუშაო დღეს გავცივდი. მომიწია სახლში დარჩენა და უსაქმურობისგან, მარტოობისგან და ბევრი ფიქრისგან გადავწყვიტე დამეწერა. მივადექი და დავწერე ყველაფერი რაც ენაზე მომადგა. რასაც ვფიქრობდი და ვგრძნობდი. ბავშვობაში მქონდა დღიური, სადაც ვწერდი ყველაფერს. ალბათ ეხლაც არის სადმე შენახული და ოდესმე შეიძლება გადავავლო კიდეც თვალი. მაინტერესებდა რა გამოვიდოდა. თან იმ დროს ზუსტად, sex and the city-ს ვუყურებდი ალბათ მეხუთედ და ძალიან მომწონდა კერის სტილი, ის, რომ წერდა, ის, რომ იმ მომენტისათვის არსებულ ემოციებს არ ივიწყებდა.მინდოდა მეც მქონოდა ჩანაწერები ჩემს ახალგაზრდობაზე და ყველა პოსტის დაწერისას დღემდე წარმოვიდგენ ხოლმე, როგორ ვზივარ შევერცხლილი თმით და ვკითხულობ ჩემი ახალგაზრდობის განცდებს. საინტერესოა როგორი ვიქნები ასაკში…
2. რისთვის/ვისთვის განაგრძობ დღემდე წერას?
ვწერ ჩემთვის, რომ მახსოვდეს რა ასაკში რას ვგრძნობდი და როgორ ვფიქრობდი, რა მაწუხებდა და რა მიხაროდა. ვწერ მათთვის, ვინც წაიკითხავს და იტყვის კარგად გამოსდის წერაო, მათთვის, ვინც თავის მდგომარეობას შეადარებს და იტყვის, მარტო მე არ მაწუხებს ესო, მათთვისაც, ვისაც ჩემდა უნებურად გამoსავალს ვაპოვნინებ და მათთვისაც, ვისთვისაც რამე სიკეთეს მოიტანს ეს პოსტები. ხშირად კონკრეტულ ადამიანებზეა მიმართული ჩემი პოსტები და ვცდილიბ ხოლმე განვაზოგადო, მაგრამ აზრები ხან ისეთი მძაფრია, არ გამოდის.
3. შენი საყვარელი ადგილი საქართველოში, საზღვარგარეთ და მერე, სად გინდა წახვიდე სამოგზაუროდ და ზუსტად ისე დაისვენო, როგორც წარმოგიდგენია? :D
საქართველოში ყველაზე მეტად კვარიათი მიყვარს. მიუხედავად იმისა, რომ ზაფხულს ვერ ვიტან და ერთი სული მაქვს ხოლმე მოთოვოს, კვარიათი არის ადგილი, სადაც თავს თავისუფლად ვგრძნობ. ფაქრიურად პლიაჟზე ვცხოვრობ და არაფერზე ვფიქრობ. ცურვა არ ვიცი და წყალი არ მიყვარს, მაგრამ კვარიათზე ყოველთვის ვოცნებობ.
საზღვარგარეთ 2 ქალაქში ვიყავი ყველაზე ბედნიერი: ფლორენციაში და პრაღაში. ცხოვრებით პრაღაში ვიცხოვრებდი. მგონია, რომ სხვა ქვეყანაში უფრო ბედნიერები ვიქნებოდით და ეს ქვეყანა ჩეხეთი მგონია. პრაღა ჩემი ოცნების ქალაქია.
მახსოვს ერთხელ მე და ჩემმა დეიდაშვილმა გლობუსზე ხელი დავადეთ საქართველოს და მისგან ყველაზე შორი წერტილი მოვძებნეთ. ეს იყო ტუამოტუს კუნძულები. ფანტასტიური კურორტია და ოდესმე მე და ჩემი მეორე მე აუცილებლად წავალთ იქ. საქართველოდან ყველაზე შორს. ეს იქნება ყველაზე სასოამოვნო დასვენება, ტოდესაც ჩვენ მხოლოდ ერთმანეთისთვის ვიქნებით
4. პირადული შეკითხვა, გყავს თუ არა მეგობარი ბიჭი/გოგო/ქმარი/ცოლი და რა არის თქვენი ურთიერთობის მასაზრდოებელი წყარო, ან თუ თავისუფალი ხარ, როგორია შენი კრიტერიუმი (ჰაჰა, მგონი, საკაიფო პუნქტ-შეკითხვაა, ცოტა "საპაემნოს" ჰგავს)?
მყავს ქმარი, იგივე ჩემი მეორე მე. ჩვენი ურთიერთობა გარდა სიყვარულისა, მოთმინებაზე დგას. ბევრს ვუთმენთ ერთმანეთს. არცერთს არ გვაქვს საჩუქარი ხასიათი და ჯერ ვუძლებთ. თუ რომელიმეს სეროოზულად აგვევსება მოთმინების ფიალა და სერიოზულად ვაწყენინებთ ერთმანეთს, შეიძლება ურთიერთობის რღვევა დაიწყოს. არ მინდა და მეშინია. ყველაზე ძვირფასი ჩემს ცხოვრებაში ეს ურთიერთობაა. მასზე ახლობელი არავინ მყავს, მასზე მეტად არავინ მიყვარს და მის გარდა არავინ და არაფერი მინდა. ის და ჩვენს შორის ჩაგორებულუ ფუნთუშა.
5. აქ კი შეგიძლია ის დაწერო, რისი თქმაც გინდა, რაც გაწუხებს, ან უბრალოდ, არაფერი დაწერო და ბედნიერი დღე უსურვო ჩვენს მკითხველს.
მკითხველს რა თქმა უნდა ბედნიერ დღეს ვუსურვებ, მაგრამ ისიც მინდა ვუთხრა, რომ თუ ჩემს ბლოგს წაიკითხავენ, ნუ შეხედავენ როგორც ჭკუის სწავლებას. ეს არის უბრალოდ, ხშირად გამწარებულ გულზე, დაწერილი პოსტები, რომლებიც მხოლოდ სამოყვარულო ხასიათს ატარებენ. რა მაწუხებს იმის წერა რომ დავიწყო, ძალიან დიდი სივრცე და ადგილი დამჭირდება. მაწუხებს უამრავი წვრილმანი, რასაც ბევრი ყურადღებას არ მიაქცევდა, მაგრამ ეს ნიშანი ჩემი ხასიათისა არ მაწუხებს, რადგან ბევრი სასიამოვნო წვრილმანის შემჩნევაც შემიძლია. მაგალითად, 2 დღის წინ ზანდუკელის ქუჩაზე აყვავებული ცაცხვის ხის, რომელსაც არამგონია ვინმე ყურადღებას აქცევდეს. ის კი ისე გამალებით ყვავის, დახუნძლული აქვს ტოტები და სასიამოვნო სურნელსაც აფრქვევს… დღეს კი ქვემოთ რომ გაშიშვლებული ხის ფოტოა, ასე ვგრძნობ თავს. ვის როგორ განცდას დაგიტოვებთ, შეგიძლიათ კომენტარში მითხრათ. ფოტოს ავტორი მე ვარ. რაც შეეხება გაგრძელებას, ის აუცილებლად იქნება, ოღონდ უკვე ჩემს ბლოგზე…
8 comments:
სოფი <3
ვაიმე, შენი პროფილის სურათზე ფუნთუშას ფეხებია? <3
არა :))) არ აჩერებს ფეხებს რომ ესეთი ფოტო გადავუღო :))))
ჰაჰა საყვარელი.
კარგი იყო ჩავარაკრაკე რაღაცნაირად
პოსტიც მომეწონა და ბლოგიც :) წასაკითხ ბლოგთა სიაში ჩავამატე ^^
ჩორვენ, გაიხარე :) <3
Dreamer, დიდი მადლობა ^_^ <3
Post a Comment