Sacred - შეწირული - Kadosh

ამოს გიტაის 1999 წლის ფილმი "შეწირული" (KADOSH) ისრაელის წლის საუკეთესო ფილმად აღიარეს. ჩვეულებრივად, ამ ფილმს კრიტიკოსები აღწერენ, როგორც ღრმაშინაარსისმქონე, ულტრაორთოდოქსული დოგმების საწინააღმდეგო საგას. ფილმის მოკლე შინაარსის გაცნობა თქვენ ინტერნეტში ბევრგან შეგიძლიათ. ამიტომ მე აღარ მოვყვები.

ჩემთვის ფილმებში ყოველთვის საინტერესოა ის ადამიანი, რომელიც სტერეოტიპების და დოგმების წინააღმდეგ წასვლას ბედავს. ამ შემთხვევაში სულ სხვაგვარად მოხდა, ამ ფილმში უფრო მნიშვნელოვანი იყო ის, თუ ვინ შეძლებდა ბოლომდე თავისი შეხედულებების და რწმენის დაცვას. ფილმის მთავარი გმირი რივკა ხდება შეწირული მსხვერპლი იმ კანონებისა, რომელსაც თალმუდი ადგენს და ადამიანები, უბრალოდ, ასრულებენ. ჩნდება ძალიან ბევრი კითხვა... 10 წლის უნაყოფო (პირდაპირი გაგებით) ქორწინების შემდეგ, რაბინის დაჟინებით, რივკა და მეირი იყრებიან. ამ დროს ერთმანეთი უზომოდ უყვართ. რივკა დარდისგან იღუპება. რივკას გაბედული და მალკა - ქმრისგან გარბის და მუსიკოს იაკობს უერთდება (ესეც პირდაპირი გაგებით).

ფილმის ბოლოს იერუსალიმის მარადიული ხედი ჩანს. მეჩეთი, ეკლესიის გუმბათი, ქვები, ქვები...ამ დროს მახსენდება ჩემი ახლადაღმოჩენილი მწერალი ქალის, დინა რუბინას ნაწყვეტი მოთხრობიდან:
"Довольно часто я размышляю о возникновений феномена мифа в сознаний, в чувствование человечества. Знаменитые сюжеты, исторические личности, произведение искусства, города могут вознестись до сакральных высот мифа или остаться в ряду накопленных человечеством земных сокровищ.
Вот Лондон - огромный, имперской славы город.
Париж - чарующий, волшебный сон!

Нью-Йорк - гудящий вавилон, законодатель мод...

Иерусалим - миф.

Миф сокровенный."

ბოლოს ყველაფერი მთავრდება - ფილმიც, ტიტრებიც და გმირებიც, იერუსალიმი კი დარჩება, დარჩება სწორედ დოგმების შესრულების, რელიგიის ბოლომდე მიღების და შეწირული ადამიანების ხარჯზე.

"If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand wither, let my tongue cleave to my palate if I do not remember you, if I do not set Jerusalem above my highest joy." (137, 5-7)."