How I screwed up the Mediamanagement

Марина Москвина -->>

ვინც კარგად მიცნობს, იცის, როგორ მიყვარს სიცილი, საკუთარ თავზე განსაკუთრებით. ზუსტად არ მახსოვს, სად, მაგრამ წამიკითხავს, რომ ვისაც საკუთარ თავზე ხუმრობა შეუძლია, ის ძალიან კაი ვინმეაო ;) რაღა მიჭირს, თვითშეფასებასთან პრობლემა არასოდეს მქონია, ხომ მეტყობა? :P

last week went like this:
ორშაბათს გოგოებთან ერთად აქცია მოვაწყე ისრაელის მხარდასაჭერად.
სამშაბათს მთელი დღე ვკითხულობდი.

ოთხშაბათს ნაომისთან ვიყავი ხინკალ-მწვად-Nemiroff ფართიზე და შუაღამისას პიჟამოებით ვიცეკვეთ სასწაულ რუსულ სიმღერაზე: "Солнце для тебя, небо для тебя..."
ხუთშაბათს ლექციები განახლდა. (ერთი ადამიანი შემხვდა და დავრწმუნდი, რომ საქართველოში აბაზანით ყველა არ სარგებლობს... და უნივერსიტეტში მაინც დადიან, ამდენ სტუდენტს არაფრად აგდებენ, ცხვირი აგტკივდებოდა, ოხ! ეს "გადაკოცნაც" რა აუცილებელია, მტანჯავს ხვევნა-კოცნა და ვიცი, რომ პირველი არა ვარ, შოთაც კი განიცდიდა. რუსთაველს ვგულისხმობ, სხვა ვის!)

პარასკევს პრეზენტაცია მქონდა მედიამენეჯმენტში.

მძულს სიტყვა "სტილი" და ყველაფერი ამასთან დაკავშირებული, "ჩაცმის სტილი", "ქცევის სტილი" და განსაკუთრებით ასო "ლ", სპეციფიკურად გამოთქმული ახალი ქართველების მიერ. დამიფარე უზენაესო! ეს პრეზენტაცია კი - სწორედ ასეთ სტილში იყო.
მაგრად ჩავფლავდი, მოკლედ რომ ვთქვა. ფეხებზე მეკიდა. აი ასე. როცა სადღაც და ვიღაცებთან ყოფნა არ მომწონს, ყველაფერი ფეხებზე მკიდია ხოლმე, მართლა გეუბნებით ყოველგვარი სტილის გარეშე.
ყველაზე კარგი ის იყო, როცა უნივერსიტეტის ჩახუთული დარბაზიდან გამოვედი და გარეთ ზამთრის უცივესმა ქარმა დამიბერა. საშინელი ქუდი მეხურა, წითელი, ეს ფერი შემძულდა ამ პრეზენტაციაზე. მაგრამ მაინც ფეხებზე მეკიდა. ჰოდა, ფეხით გავიარე, რომ ნეგატიური ენერგია დამეხარჯა. ფილარმონიის მიწისქვეშაში ჩავედი და უცებ, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ ჩემი ცხოვრება ერთი ბითურული ჰოლივუდის ფილმი იყო... სადაც აუჩქარებლად მიდის ბროწეულისფერთმიანი გოგო, არ იცის, სად, რატომ მიდის და ქუჩის მუსიკოსის სიმღერა მიჰყვება - მთვარეზე, სიყვარულზე და ბანალურ რამეებზე, თან ძალიან ტკბილი გრძნობები რომ ჰქვია.
უხ, ძალიან მიყვარს ქუჩის მუსიკოსები. სულ რომ ხმა და სმენა არ ჰქონდეთ, მაინც მიყვარს. უბრალოდ მიყვარს და მორჩა.
შაბათი? შაბათი ყოველთვის კარგი მაქვს, ვისვენებ სულიერ-ხორციელად, ვიცინი და გემრიელად ვსადილობ.

მარინა მოსკვინას წიგნი წავიკითხე ამ შაბათს: "უპასუხო სიყვარულის გენია". Oh, რომ იცოდეთ, რა გემრიელად წერს, ხან იცინი, ხან - ტირი. ისეთი "შენია" მისი ფრაზები, ამავე დროს ისეთი უცნაური და ფრთხიალა, ველური ჩიტივით... რომ გალიაში არ უნდა ჩასვა, გაუშვა და გააფრინო, როგორც გინდა, ისე გაიგეთ. გასაფრენია და მორჩა, უნდა გააფრინო ;)