Печаль моя светла

ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრს ვწერ. ყოველდღე მინდა დავწერო ბლოგზე, ჩემი განწყობა გავუზიარო ყველას, ვინც კითხულობს. უკვე წინასწარ ვიცი კიდეც, ვინ როგორ გაიგებს და რას მეტყვის. ვიცი, დებორა ყოველთვის კითხულობს და მერე ჩემ შესახებ ყველაფერი იცის :) ხან რაღაცები უკვირს კიდეც, მაგრამ თავისებურად, ტაქტიანად, არ იმჩნევს. მთელი სიცოცხლე ტაქტიან ადამიანებზე ვოცნებობდი და უცებ დებორა აღმოჩნდა ასეთი, მე კიდევ შესაბამისად ვერ ვაფასებ, თვეებია, რაც არ მინახავს. But I am young and wild, მიგებს, ვიცი.
ლილუ კითხულობს, ჩემი სრულუფლებიანი მენეჯერი. კიდევ რამდენიმე საყვარელი ადამიანი...
ადრე ვწერდი ისე, მინდოდა, ყველას მოსწონებოდა, ყოველ შემთხვევაში, ასჯერ ვამოწმებდი, რამე არ გამპარვოდა და მერე ვინმეს არ სწყენოდა. ახლა აღარ ვფიქრობ, უბრალოდ, მე თვითონ ვიღებ უდიდეს სიამოვნებას აქ წერისას ზუსტად იმაზე, რაზეც მე მინდა.

გუშინ ერთ ბლოგზე მირზა გელოვანის ლექსის ნაწყვეტი წავიკითხე და დღემდე იმაზე მეფიქრება, მე თქვენი თმები დამაბრუნებენო...
ვან გოგის "ვარსკვლავიან ღამეს" ვუყურებდი და პუშკინის ლექსი გამახსენდა, ნათელ სევდაზე :) პირველ კურსზე გვიკითხავდა ერთი ორიგინალური ტიპი, რამაზ ჭილაია, ქართულ სტილისტიკას, სწორედ მან ახსენა ეს ლექსი ერთხელ და იმის მერე ხშირად ვგრძნობ ხოლმე მსგავს სევდას. სევდას პირველი კურსისა და პოეზიით გატაცებისა, არა მარტო... იმ დროს ორი "ცოცხალი" პოეტი მყავდა ერთდროულად. მაგრამ ქალებს ხომ პოლიგამია ეკრძალებათ, მერე სხვები დაიჩაგრებიან.

ოდისეას ცაკალოს ვუსმენ ბოლო დროს, მაი სფეისზეც მისი სიმღერები მაქვს ფლეილისთში, ჩემი ნათელი სევდის მუსიკაა. "Den peirazi" (არაუშავს) ჰქვია. მე ჩემებურად ვთარგმნი - "ესეც გაივლის", ამიტომაც არაუშავს ;)