"ჩვენიანები"

(მოთხრობა პირველად ქვეყნდება ქართულ ენაზე ავტორის, რაბი მეირ ლევინის, თანხმობით [სოფი გორელაშვილის თარგმანი])

ეს ამბავი ორმოცი წლის წინ მოხდა.
მე და ჩემი დეიდაშვილი ალიკ ბრაცლავსკი ავტობუსის გაჩერებაზე ჩავდივართ. მისი დის დაბადების დღეზე მივდიოდით. დეიდაჩემი პროდუქტების საწყობში მუშაობდა, ამიტომ დიდი ნადიმი იყო მოსალოდნელი. განსაკუთრებით, ღვინო იქნებოდა კარგი. მოსკოვში აყენებდნენ იმ ღვინოს, "ცეკა კპსს"-ში. ისე რომ, მე და ნიკიტა სერგეევიჩი ერთი ქვევრიდან ვსვამდით, თუმცა მისას წყალს ურევდნენ, ხრუშჩოვის დეიდა ხომ საწყობში არ მუშაობდა.
მე და ალიკი ვიცინით, ვხუმრობთ, უცებ ერთი ოცდაათიოდე წლის კაცი შევამჩნიე, ხეს ეხვევა და თავისთვის ლაპარაკობს. როცა მივუახლოვდით, უცებ, თავისი ხე მიატოვა და მე ჩამეხუტა. დეიდაშვილს შეეშინდა, საშველად მომვარდა.
კაცს, რომელსაც, დავუშვათ, გოგი მჟავანაძე ერქვა, ენა ებმოდა:
__ ბიჭებო, ჩემს მეგობარს ვაჟი შეეძინა. ექვსი ბოთლი შამპანური დავლიეთ... არცერთი მანქანა არ მიჩერებს, მომეხმარეთ რა, ვინმე ნაძირალა არ გეგონოთ, უფროსი ინჟინერი ვარ, აი. – თან ხელებში რაღაც მოწმობას მაჩეჩებდა.
__ არ არის საჭირო, - ვუთხარი.
უცებ გოგი ბეჭებში გასწორდა და თითით მიწაზე მიუთითა:
__ უკვე, დიდი ხანია, წამოვწვებოდი, მაგრამ გაივლის ვინმე რუსი და იტყვის, აი, ქართველი დამთვრალა და სად დაწოლილაო.
მე და ჩემმა დეიდაშვილმა ერთმანეთს გადავხედეთ. მე გოგის ვიჭერდი, ალიკმა - ტაქსი გააჩერა. მძღოლი დიდად კმაყოფილი არ იყო ნასვამი მგზავრით, მაგრამ გოგის სიტყვა რომ მოისმინა, პატივისცემით გადმოგვხედა. გზაში გოგი გამოფხიზლდა და სამივეს, მძღოლის ჩათვლით, გვეხვეწებოდა, სახლში წავყოლოდით სტუმრად. მერე არც ფულის გადახდა დაგვანება. მძღოლიც უარზე იდგა.
ამ შემთხვევის შემდეგ ცხოვრებას ბევრჯერ იმაზე მეტად დავუთვრივარ, ვიდრე ექვს ბოთლ შამპანურს. ხშირად ისიც მომსურვებია, სადმე თხრილში ჩავწოლილიყავი... მაგრამ ყოველთვის გოგი მიდგებოდა თვალწინ და საკუთარ თავს ვახსენებდი: "ვინმე გაივლის და იტყვის, აი, ებრაელი თხრილში ჩაწოლილაო..."
თალმუდში წერია, რომ ადამიანი სამ რაღაცაში იცნობა: ფულის ხარჯვა, თავშეკავებულობასა და სასმელში. ცნობილი ფენომენია, რომ ყველაზე უკულტურო ქართველიც კი არ დაეცემა ცხოველის მდგომარეობამდე და ქუჩაში არ დაწვება. შეიძლება იმიტომაც, რომ ღვინოს სვამენ და არა – არაყს. მაგრამ დალევა მათთვის თვითმიზანს არ წარმოადგენს. სმასთან ერთად უამრავ ლამაზ სიტყვას ამბობენ, – მშობლებზე, მანდილოსნებსა და ქვეყანაზე. თუნდაც ყოველთვის გულწრფელად არა. ალბათ, მაინც ეს სიტყვები აკავებდნენ გოგი მჟავანაძეს იმ საღამოს, რომ მიწაზე არ დაცემულიყო და ჩემთვის თავმოყვარეობის ნათელ მაგალითად ქცეულიყო.
მას შემდეგ ძალიან დიდი დრო გავიდა. ახლა სრულიად სხვა მიზნები და ცხოვრებისეული ფასეულობები მაქვს, მაგრამ უცებ ძალიან მომინდა, მომინდა... გოგი მჟავანაძესთან ერთად დალევა. ჩამოდი, გოგი, გენაცვალე! დავლიოთ ჩვენი ახალგაზრდობისა და მრავალჭირნახული სამშობლოების სადღეგრძელო, მშვიდობა ყოფილიყოს ჩვენს ოჯახებში! ჩამოდი აზიზ-ჯან! ნუ გრცხვენია, ყველანი ჩვენიანები ვართ!