All the king's men

დღეს "ვეფხისტყაოსანს" ვკითხულობდი, საღამოს ლილუ მოვიდა და რომ დაინახა, ვა, ამას ვინ კითხულობსო. ვინ წაიკითხავდა, თუ სადმე შორს მივდივარ, "ვეფხისტყაოსანი" მიმაქვს, არ ვხუმრობ. ერთხელ რაღაც ფორუმზე გავხსენი თემა, ვის რომელი აფორიზმი გიყვართ "ვეფხისტყაოსნიდან"-მეთქი და რა დაწერეს, იცი? ვერ ვიტანთ ამ ნაწარმოებსო, სკოლაში იმდენ საზეპიროებს გვაძლევდნენო...
დღეს კიდევ სხვა რაღაცებს ვკითხულობდი და უცებ ძალიან ნაცნობი ფრაზა მომხვდა, მეთქი საიდან მეცნობა. "ვეფხისტყაოსანშიც" წერია და იქიდან თურმე :) იქ არის საუბარი იმაზე, რომ მსოფლიოს ლაშქარიც ვერ გიშველის, თუ არ დაგეხმარა ის, ჩემი საყვარელი სცენარისტი...
პატარა რომ ვიყავი, დეიდაჩემი მეუბნებოდა, გაიზრდები და ცხოვრება ძალიან რთული იქნებაო, ბევრ ადამიანს შეხვდები, რომლებსაც ექნებათ შენზე დიდი სახლი, დიდმანქანიანი მამები, ბევრად უკეთესადაც ეცმევათ და ბევრი შენს წინააღმდეგ წამოვა, მაგრამ შენ გაქვს ყველაზე მთავარი - გონება, ღმერთის მოცემული. გავიზარდე, მართლა ასე ხდება ხოლმე ჩემს ცხოვრებაში, ისეთი ადამიანები მხვდებიან, ჩემზე ბევრი რამე რომ აქვთ, მაგრამ არასოდეს განვიცდი, რადგან ვიცი, "უგანგებოდ ვერას მიზმენ შე-ცა-მებნენ ხმელთა სპანი...". პირდაპირი გაგებით შებმას არ ვგულისხმობ, მიხვდებით ალბათ, ბევრჯერ ეს შებმა უფრო ფსიქოლოგიური და სულიერად დამღლელია. მგონია, რომ მეტი აღარ შემიძლია და უცებ ვგრძნობ, როგორ ლაპარაკობს ჩემში სხვა ზუსტად იმას, რისი თქმაც მინდოდა და როცა მინდოდა. ხან ისეც ხდება, რომ ხმას არ იღებს, სადარბაზოში მაქცევს და მუხლებს ვიტყავებ.
დღეს "ვეფხისტყაოსანმა" გამახსენა ეს სიტყვები, ამიტომ, როგორ შეიძლება ეს წიგნი არ გიყვარდეს? არასოდეს მისწავლია არცერთი საზეპირო. მთელი სიბრძნე, რაც ამ წიგნშია, სხვა ძალიან დიდი წიგნიდანაა... ჰოდა, ისეთი სასიამოვნოა, როცა კითხულობ, არაფერს იზეპირებ, უბრალოდ აღმოაჩენ ფრაზებს, რომლებიც ძალიან შენია და მთელ შენს ცხოვრებას ასახავენ.