Girl talk ანუ ყველაზე არეული პოსტი ამქვეყნად

პოსტის დაწერა ისე არასდროს გამჭირვებია, როგორც ახლა. ერთი სამი-ოთხი დღეა ტირილის მიზეზს ვეძებ, აი ასე. ვგრძნობ, რომ ტირილი მინდა და მიუხედავად იმისა, რომ სულ ვიცინი, მაინც ტირილი მინდა. რამდენიმე მიზეზი კი მაქვს, მაგრამ არ ვიცი, რამდენად საკმარისია და ღირს, რომ ვიტირო :P

გუშინ ნატასთან და თეასთან ერთად რაღაც საცოდავ პოეზიის საღამოზე ვიყავი, ვაპირებდი დამეწერა ამაზე, მაგრამ შემეცოდა ის პოეტი გასაბითურებლად. იქიდან გვიან წამოვედით და ვითომ მშვიდად უნდა გვესეირნა პლეხანოვზე, უცებ წინ ერთი წითელლიფიანი და გიპიურისპერანგიანი კაცი შეგვეფეთა :( შემეცოდა, გაოცებაც ძლივს მოვახერხე. ნატამ, ნეტა, კარგად შემეთვალიერებინაო. მერე გზად მე დამტუქსა "სულ მთლად გადაჰყევი ამ ბლოგს და ღირსშესანიშნავს აღარაფერს ქმნიო", აქამდე ხომ მე შევქმენი მსოფლიო კლასიკა... მიკვირს ხან, როგორ შეუძლია ამ ერთი ბეწო ნატკას ამხელა ენერგია ჰქონდეს და მეც კი, ტანიან-ჯანიანი ქალი, მიმტუქსოს. მერე გოგოებს მოშივდათ. სანამ ისინი ლობიანს იყოფდნენ და მე კოლით ვიჭყიპებოდი, ვისაუბრეთ ყველაფერზე - წიგნებზე, მარკესის მეძავებზე, ჩვენს საქმიანობაზე, თეას ისევ პიარი იტაცებს, ნატა ჟურნალისტია თხემით ტერფამდე და მე კიდევ... არავინ იცის ჯერ :| ჩემმა მეგობარმა მითხრა, თინიმ, არ გამიკვირდება, ერთ დღესაც სამზარეულოში გნახო სადილს ამზადებდე ან ბავშვს უცვლიდეო, ჰო ვინ იცის. მე არ ვიცი, შეხედულებებიც მეცვლება, მისწრაფებებიც, მიზნებიც. საერთოდ, ყველაზე ხშირად ჩემნაირი ექსფემინისტები მიდიან იქ, სადაც ვერავინ წარმოიდგენს - სამზარეულოში :ლოლ:

დღეს კიდევ ლექციაზე საინტერესო რაღაცები მოგვიყვა გივი ქირიამ, ადამიანებზე, მათ პასუხისმგებლობაზე, ფიზიკურ და სულიერ შესაძლებლობებზე, ზოგ ადამიანს თურმე შეიძლება ხშირად მოსდიოდეს ავარიები, ან ჩხუბი თანამშრომლებთან და ჩვენი ვალია, ფსიქოლოგების (even minors) то есть, გავიგოთ, ზუსტად რაშია საქმე, ასე კალკის დონეზე რომ გითხრათ. ეგ არ ვიცი, მაგრამ დღეს ვცდილობ, ჩემს ბრაზს მოვერიო, არ ავღელდე უმნიშვნელო რაღაცებზე, თავიდან ამოვიგდო სამყაროს შეცვლის სურვილები; მოკლედ, "დავაყენო", როგორც გემრიელად მეტყოდა ვინმე გაბედული :| მაგრამ ძნელია, man, ისეთი ძნელია. უკვე აღარ ვიცი, ვინ ვარ, სად ვარ, რატომ ვარ და მინდა, თუ არა ვიყო. ადამიანები მეცოდებიან. ლილუს ვეუბნებოდი, საქართველო ისე მეცოდება, ვიტირებ-მეთქი :( one more reason to cry. ("ცხელ შოკოლადს" ვურჩევ, ერთი კვლევა ჩემნაირ სოციალისტ-wanna-cry-so-much-type-of-girls-ზეც მოიძიოს)

თუ ამ პოსტს გაუძელით, ჩემი თინეიჯერობის საყვარელ ჯგუფსაც მოუსმინეთ :) ჩემი ბავშვობის მეგობარ თამუნას ჰქონდა წარსულ 1998-99 წლებში Spice Girls-ის სტამბულის კონცერტის ვიდეო და მაძაგძაგებდა მისი ნახვისას. I used to be such a girl power, gosh! :D Все, აღარ ვიტირებ, better dance!