ძირს მაგისტრატურა!

რიცხვი ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ მაისში ტარდება ერთიანი სამაგისტრო გამოცდები.
ბაკალავრების ნახევარზე მეტი მაგისტრატურაში აბარებს და ისევ უნივერსიტეტის ფესვებს უბრუნდება - ეს პათეტიკური აფორიზმი არ არის, ჩემი დაკვირვების შედეგია. საერთოდ, საქართველოში ხომ არის სტერეოტიპი, რომ სტუდენტობა ყველაზე ბედნიერი ხანაა ადამიანის ცხოვრებაში, ხოდა ადამიანები ცდილობენ, რაც შეიძლება გაიხანგრძლივონ მსგავსი ხანა. ამ დროს, ახალს ვერაფერს სწავლობენ, სამყაროს არ ეცნობიან, მზეს არ უყურებენ და ისევ უნივერსიტეტის კედლებით იფარგლებიან (მნიშვნელობა არა აქვს, რომელი უნი-ს). ხანდახან მგონია, რომ ამაში რაღაც შიშიც დევს, სტუდენტებს აშინებთ რეალურ ცხოვრებაში გასვლა, სიძნელეებთან შეჭიდება, მუშაობა, წვალება, ფიქრი და მაგისტრატურით ისევ თავის ბუდეში იმალებიან (რადგანაც ყველაფერი ზემოთ თქმული ჩემი პირადი თეორიაა, შეკამათებას სიამოვნებით მივიღებ).

იმ დღეს ჩემმა ერთმა მეგობარმა შემომთავაზა, მოდი, გავიდეთ გამოცდებზე და ვცადოთ მაგისტრატურაში ჩაბარებაო. თავიდან ვიფიქრე, ok, რას ვკარგავ. მაგრამ მერე მეექვსე კორპუსში ვნახე გამოკრული განცხადება, სადაც ეწერა, რომ გამოცდებზე დასაშვებად 50 ლარია საჭირო. რაც იმას ნიშნავს, თუ ვერ ჩააბარე, ამ 50 ლარს კარგავ. გარდა ამ (gotta see movie) შონ პენისებური მიზეზებისა, რომ მაგისტრატურაზე არ ჩავაბარო, არის კიდევ ორი: 1) რა ჯანდაბად მინდა მაგისტრატურა ქართულ უმაღლეს სასწავლებელში. 2) 50 ლარად შემიძლია ვიყიდო - უამრავი ნახმარი წიგნი ბუკინისტებთან, ასევე გემრიელი ლობიანი და ნამცხვრები ლესელიძეზე, ებრაულ საცხობში "ნეშამა" და ჩემს სტუდენტურ ბარათზე დავრიცხო სამგზავრო თანხა.

მიზეზი ორზე მეტი აღმოჩნდა, მაგრამ ამ მიზეზებს ერთი წინააღმდეგობა მოსდევს, ყველაზე ძლიერი და ანგარიშგასაწევი :| დედაჩემის ფარული სურვილი, რომ "სოფი, დედიკო, იქნებ მაინც გააგრძელო სწავლა საზღვარგარეთ".

ქართულ მაგისტრატურაზე არ ჩავაბარებ, ჟურნალისტიკის გაგრძელება არ მაინტერესებს! ჩემი სურვილი ბავშვთა ფსიქოლოგობაზე ჯერჯერობით მისუსტდა, ასევე მისუსტდა ლექტორობის სურვილი და თეთრი კაბის ჩაცმაც ;) გადავწყვიტე ვიმუშაო და სანამ ძალიან შორს წასვლას შევძლებ, ყოფილი საბჭოეთის ქვეყნები დავათვალიერო. ვთარგმნო მეირ ლევინის წიგნი, ვიშოვო ლიტერატურა ბავშვთა ფსიქოლოგიაზე, ვიმოგზაურო და ადამიანები შევიყვარო.

ამიტომ, თქვენც მოგიწოდებთ (ჰოი, დედანო (მამანოც), მარად ნეტარნო! :P ), კარგად დაფიქრდით, რა გინდათ. ძალიან ბევრ ადამიანს ვიცნობ, რომელიც მხოლოდ იმიტომ აბარებს მაგისტრატურაზე, რომ "ასეა მიღებული", რომ ამის გარეშე სახელმწიფო სტრუქტურებში ვერ იმუშავებს (!), რომ მხოლოდ ბაკალავრის დიპლომით კარგ ბიჭს ვერ გაჰყვება :| screw that! რა გაჩქარებს 20-25 წლის ადამიანს სახელმწიფო სტრუქტურაში შეძვრომა და ასე მიღებული წესებით ცხოვრება? ჯერ შენი თავი გაიცანი, ის, რაც მართლა შენშია და გეუბნება, get your ass and dash off!