ჩვენც - ადამიანები ვართ in Georgia or as u call it

ამ პოსტის დაწერა კაი ხანია მინდოდა. ახლა ერთ ბლოგზე ვნახე პოსტი და მაშინვე მომინდა "პასუხის პასუხის" დაწერა, თუ შეიძლება ასე ერქვას.

ყველამ იცის ის, რაზეც ვაპირებ დაწერას და ვინც არ იცის, ან ვერ ამჩნევს, მაშინ აქ არ ცხოვრობს, ესე იგი. სხვები რას ეძახიან, არ ვიცი, მაგრამ მე ამას ბოღმიან ნიჰილიზმს ვეძახი.

ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით შევამჩნიე Facebook-ზე, რომ ბევრი ჩემი ნაცნობი ადამიანი ვერ გარკვეულა თავის შეხედულებაში, იმეორებენ ცნობილი ადამიანების ფრაზებს, "ვითომ" ქილიკობენ რელიგიაზე და ყველას არწმუნებენ, როგორი ათეისტები არიან, როგორ ვერ იტანენ ქართულ ტრადიციებს, როგორი გურჯისტანია საქართველო. ამ დროს არავინ ცდილობს, თვითონ შეცვალოს რაღაც, მხოლოდ სხვების სიტყვებს არ უსმინოს და თვითონაც იფიქროს, იმიტომ, რომ აინშტაინიც არ იყო ღმერთი და მისი ბრმად დაჯერება არ შეიძლება. ეს იგივეა, რაც ოპოზიციას ან, თუნდაც, ხელისუფლებას ბრმად მიჰყვე და ყველაფერზე თავი უქნიო.

საქართველო ხალხისგან შედგება, რომლებმაც თვითონ მოიგონეს ის ტრადიციები სხვადასხვა გარემოების გავლენით, რა თქმა უნდა, ამიტომ სასაცილოა იმის დავიწყება, რომ ეს ხალხი ჩვენ ვართ. ეს მასიური ათეიზმი ან თუნდაც მასიური ეკლესიურობა და ტანჯული სახით მარხულობა - ყველა კიჩია, ყველა სიყალბეა, თუ ამას ადამიანები იმიტომ აკეთებენ, რომ "ასე ჯობიაო, ამბობენ". მაგრამ ამ დროს ის ადამიანი იჩაგრება, ვინც მართლა სულიერებას ეძებს; ოპოზიციასავით ვიქცევით, როცა ყველა ქართველის სახელით ვლაპარაკობთ. ამ შემთხვევაში, ყველა იძულებული ხდება - ათეისტი გახდეს, რადგან სხვანაირად - ჩამორჩენილად ჩათვლის განსაზღვრული სოციუმი.

ჩემს მეგობართან მქონდა ადრე საუბარი, თუ ადამიანს საკუთარი რელიგია არ უყვარს, ან სულ მარტივად, თუ პატივსაც არ სცემს, ის ვერასოდეს გახდება ტოლერანტული სხვების მიმართ. ყველასთვის ცნობილია: თუ არ გიყვარს შენი ახლობელი, როგორ შეიყვარებ სხვას?

იმ ბლოგზე იყო კიდევ მოყვანილი რამდენიმე მაგალითი, რომელიც მხოლოდ საქართველოში ხდება - რა თქმა უნდა, უკვე ნახმარი ქალიშვილობის ინსტიტუტი, მეზობლობა, ძონძო არმანი, ძმაბიჭობა და ასე შემდეგ. მე, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი, საკმაოდ გავღიზიანდი. რატომ უნდა ყველას, ჰგავდეს სხვებს და არ ჰქონდეს თავისი სახე? თუ კი ადამიანს სურს ქალიშვილობა, რატომ უნდა იყოს სასაცილო? როგორც წესი, ასეთ ტრადიციებს სწორედ ისინი დასცინიან, ვინც თვითონაა შინაგანად შებოჭილი. რადგანაც მთავარი ადამიანის სულიერი თავისუფლებაა - როცა შინაგანად გრძნობს თავის ადამიანობას, რომელსაც არჩევანის თავისუფლება აქვს და ამ თავისუფლებას გამოიყენებს ისე, როგორც თვითონ უნდა და არა ისე, როგორც ბოღმიანი ნიჰილისტები ურიკინებენ. მეორე - მეზობლობაში რა არის ცუდი? თუ კი იცი, რომ შაქარსაც გამოართმევ ადამიანს და გაჭირვების შემთხვევაში, კარებს არ მოგიხურავს ცხვირწინ? ბევრ სხვა სამხრეთის ქვეყანაშიც არის მსგავსი ურთიერთობები, სადაც მეზობლები ერთმანეთს განსაკუთრებულ სადილსაც აწვდიან და ერთმანეთის ცხოვრებითაც ინტერესდებიან. კონტექსტიდან ამოღებულია, მაგრამ იმ დღეს თემურ იაკობაშვილს (ჰო, ზუსტად იმას, ვიზეც იფიქრეთ) ვუსმინე რადიოში და ასე თქვა, რას ვიზამთ, ასეთი გეოგრაფიული მდებარეობა გვაქვს და ქვეყანას სხვაგან ვერ გადავდგამთო. ჰოდა, რა გვინდა ჩვენც, რომ სხვაგან გადავდგათ საქართველო?

ვერ წავალთ შორს, თუ საკუთარ თავში არ ჩავიხედავთ, თუ რა გვინდა მართლა და ამ დროს, რისკენ გვიბიძგებს სოციუმი, იქნება ეს ორთოდოქსების სოციუმი თუ წინწასული "არაქალიშვილებისა". ჩემმა მეგობარმა მითხრა, შენთვის ადვილია, კითხულობ, სწავლობ და ჩვენ არავინ გვასწავლისო :| არც ჩემთვის დაუძალებია ვინმეს, უბრალოდ მომინდა, მე თვითონ წამეკითხა და გამეცნო რელიგია, რომელიც უკეთეს პიროვნებად მაქცევდა და არა მონად, რომელსაც არჩევანის უფლება არ გააჩნია. არჩევანის თავისუფლების გარეშე კიდევ - ადამიანი არ არსებობს. ჩვენც - ადამიანები ვართ, თუ ამის სურვილი გვაქვს, რა თქმა უნდა.