Не Шутка

აქამდე რატომ არ დავწერე მილან კუნდერაზე, არ ვიცი. რამდენიმე წლის წინ ისე ვიყავი შეყვარებული, წერილის მიწერას ვაპირებდი, ცოლად გამოგყვებით-მეთქი. ვიქნებით, როგორც გოეთე და ულრიკე იყვნენ თავის დროზე, ოღონდ მე უფრო დიდი მიზნები მქონდა ;) მიკვირს, რომ არ მივწერე, უმეტეს შემთხვევაში ვწერ ხოლმე ჩემს ფავორიტებს წერილებს, მივწერე მეირ ლევინს, დინა რუბინას, კიდევ რამდენიმე არამწერალს, პასუხებიც მივიღე. ჰოდა, იქნებ კუნდერასაც მოეწერა, ჩამოდი ჩემო პატარა ულრიკეო...

მილან კუნდერას შესახებ პირველად მეორე კურსზე შევიტყვე, როცა მერიკო ტორაძემ (ლექტორი) გვირჩია აუცილებლად წაგვეკითხა მისი "უკვდავება" და "ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე". იმ მომენტში ეს წიგნები ვერ ვნახე და "ხუმრობა" ვიყიდე, მგონი, ბევრად უკეთესი იყო, რომ პაპსა წიგნით არ დავიწყე, მერე მივაყოლე "სიცილისა და თავდავიწყების წიგნი", "უცოდინრობა" და მალე "მანიაში" გადამეზარდა, მინდოდა, კუნდერას ყველა წიგნი მქონოდა.

გუშინ გვახარიას გადაცემის ანონსი ვნახე და კუნდერაზე იყო. რატომღაც მგონია, რომ ამ მწერალს ყველა ისე იყენებს, როგორც უნდა. სინამდვილეში კუნდერა ყველაზე ობიექტურად წერს მწერლებს შორის და მერიკომ სწორედ ამიტომ გვირჩია, ნახეთ, რა საკაიფოდ წერსო. ვისაც წაუკითხავს მისი, თუნდაც, "ხუმრობა", იცის, რომ კუნდერა ფანატიკოსი ტიპი არ არის - არც კომუნისტები ადარდებს დიდად, არც პატრიოტიზმი და თავისი სამყარო აქვს. ან შეიძლება სულაც ყველა ადამიანი ისე აღიქვამს ნაწარმოებებს, როგორც თავისი ბუნება და ქვეცნობიერ-არაცნობიერი უბიძგებს. გვახარია რას მიშლის, მაგრამ მგონია, რომ ხშირად იშტამპება და მოსაბეზრებელი გახდა სულ იმაზე საუბარი, რა ცუდი იყო საბჭოთა კავშირი და რა კარგია კაპიტალიზმი. როგორც აინშტაინი იტყოდა, ყველაფერი შედარებითია, შედარებითია კუნდერაც, კაფკაც, საერთოდ ცხოვრებაა შედარებითი. ამიტომ მაღიზიანებენ ის ადამიანები, რომლებიც გამოდიან და თავს გახვევენ, თუნდაც, თავიანთ თავისუფლებას. დამაცადე, მე თვითონ ვიპოვო ჩემი თავისუფლება რა!

გირჩევთ, მილან კუნდერას წაკითხვა ნაკლებად ცნობილი წიგნით დაიწყოთ და მერე გადადით დიდ best seller "ყოფიერების აუტანელ სიმსუბუქეზე". თავისუფლებას ისე იპოვით, როგორც გინდათ ;)