My Name Is...

ყველამ იცის, რომ ამქვეყნად ყველაზე სასიამოვნო მოსასმენი - საკუთარი სახელია. განსაკუთრებით, როცა უცხო ადამიანი იმახსოვრებს შენს სახელს და ისე მოგმართავს, თან მანამდე აუცილებლად გეკითხება, როგორ გინდა, რომ დაგიძახოს. გარდა იმისა, რომ ეს ერთერთი ცნობილი მარკეტინგულ-ფსიქოლოგიური მიდგომაა (ეს მიდგომა რა უბედურებაა, სულ იმ მიდგომას მაგონებს ;) ...და მიუდგა აბრაამი სარას, ხო იცით :ლოლ: თუ, არ იცით?), კიდევ ჩვეულებრივი ადამიანური ფაქტორია, როცა ადამიანს სახელით მიმართავ და არა გვარით, ან თუნდაც ერთ დროს ძალიან ცნობილი მამის სახელით (ამაზე ყოველთვის მახსენდება ერთი ამბავი, დედაჩემს ჰყავდა თანამშრომელი მარა იზრაილოვნა :ლოლ: პატარა ვიყავი და არ ვიცოდი, თუ იზრაილ (ისრაელი) ადამიანის სახელიც იყო, სამაგიეროდ ვიცოდი, რომ ისრაელს ნიშნავდა და მარაც ებრაელი იყო (მაცა სულ იმას მოჰქონდა ჩვენთვის), მაგრამ სულ მიკვირდა, რატომ არის მარა იზრაილოვნა და დედაჩემი - არა. ბოლოს დავასკვენი მე თვითონ, რომ ალბათ მარა რაღაც განსაკუთრებული ებრაელია და ამიტომ ეძახიან ისრაელის შვილს-მეთქი და ცოტა შემშურდა კიდეც).

Anyway, თითქმის ყველა მისტიკურ-რელიგიური მიმართულება აღიარებს, რომ ადამიანისთვის სახელის დარქმევა იგივეა, რაც მისთვის განსაზღვრული ბედის მიცემა, ამიტომ ძალიან კარგად უნდა გააანალიზო, რას არქმევ ბავშვს და როგორი მომავალი გინდა ჰქონდეს. ბევრს ეცინება ამაზე, მაგრამ მე მჯერა, რომ სახელი ადამიანის ცხოვრებას რაღაც დოზით, ძალიანაც რომ, განაპირობებს და მიმართულებას აძლევს (ეს აქსიომა არაა, რა თქმა უნდა, ჩემი ხიპოთეზაა). მაგალითად, მე დედაჩემის დედის სახელი მქვია და მთელი გააზრებული ცხოვრების მანძილზე მადლობელი ვარ ჩემი დეიდაშვილის, რომლის თხოვნითაც დამარქვეს; მგონია, რომ ეს სახელი ზუსტად შემეფერება - თავი დავანებოთ ჩემი სახელის ბერძნულ მნიშვნელობას (wisdom), ან თუნდაც ფრანგულს (sophistication), ან ებრაულს (protector. ოჰოჰოჰო!), უბრალოდ ეს სახელი ჩემთვისაა გამოგონილი ;)

ID-ში, რა თქმა უნდა, მიწერია - სოფიო, შესაბამისად მეძახიან "შორეული" ლექტორები და საპასპორტოს თანამშრომლები.
სოფი - სახელი, რომელსაც დაბადებიდან მეძახის დედაჩემი, მისი დები, ძმები, მათი შვილები, მათი შვილების მეგობრები, ჩემი მეგობრები, ბლოგერების ის ნაწილი, ვინც დაკვირვებულია და სოფ-ო-ში არ ვეშლები ;)
სოფო - მეძახის ბევრი ადამიანი, უმეტეს შემთხვევაში ისინი, ვინც თვლიან, რომ ყველა სოფიო და სოფი - სოფოა :ლოლ:
სოფიკო - :ლოლ: ვხუმრობ ხოლმე, ერთადერთი სოფიკო, ჭიაურელი იყო-მეთქი, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ რამდენიმე ადამიანი ასეც მომმართავს, მათ შორის ყველაზე უსაყვარლესი მეირ ლევინი (პრინციპში, რუსულად დაჟე საყვარლადაც ჟღერს - Софико) :)
არის კიდევ ჩემი სახელის რამდენიმე დაბალრეიტინგული ვერსია, მაგრამ გახსენებად არ ღირს.

ყოველთვის განსაკუთრებული სიმპათიით მახსენდება სოფო (სოფია - ფეისბუქზე) ბრიტანჩუკი, რომელმაც, მგონი, ერთი ლექციის მერე 40-მდე სტუდენტის სახელი ისე დაიმახსოვრა, რომ წლის ბოლომდე არ შეშლია. მიუხედავად დათო გოგიჩაიშვილისადმი სიმპათიისა (თან ისიც 23 დეკემბერსაა დაბადებული) - უნდა ვთქვა, რომ ვერ იმახსოვრებდა ჩვენს სახელებს, მე კიდევ მეზარება ლექტორებისთვის შეხსენება, ამიტომ უდიდეს სიამოვნებას ვიღებ, როცა წვალობენ და მომმართავენ: "Uhm... აი, თქვენ... თქვენ...". ამ დროს შეიძლება ჩვეულებრივ ღიმილით უთხრა ადამიანს, კიდევ ერთხელ გაგიმეოროს, რა ჰქვია და მერე სახელზე კომპლიმენტსაც თუ ეტყვი - მოგებული გყავს. მე ასე ვიგებ, ყოველ შემთხვევაში.

So, don't call me baby, baby, just because you can... ;)