ყაზბეგი

აქამდე მეგონა, რომ წყალი იყო ჩემი სტიქია. გუშინ აღმოვაჩინე - მთა-მთა-მთა!!! ყაზბეგში ვიყავი მეგობრებთან ერთად. მე როგორ მოგიყვეთ ყაზბეგის სილამაზეზე, როცა არსებობს ალექსანდრე ყაზბეგის მოთხრობები. მაქვს ასეთი ჩვეულება, როცა განსაზღვრულ ადგილზე მივდივარ, ვფიქრობ იმ მხარის მწერალზე და მის გმირებზე; იმერეთში კლდიაშვილის, ფშავ-ხევსურეთში ვაჟა-ფშაველას... გუშინ ვფიქრობდი, აქ დადიოდა ონისე, ძიძია, ახლა ხევისბერი გოჩა რომ გადმოდგეს გზაზე... ონისე ჩემი საყვარელი გმირია ყაზბეგის აი, ისეთი გმირები მიყვარს, რომ კვდებიან ბოლოს. როგორც მარკესის სანტიაგო ნასარი და დოჩანაშვილის მანუელო კოსტა. თავზეხელაღებულები და თავისუფლები. მიყვარან.

მიყვარს მთა.

ერთი საყვარელი მწვანეთვალებიანი ბიჭი ამოვიდა სამების მთაზე ულამაზესი ჟღალი ცხენით. მეორე პატარა ბიჭი კიდევ შორს იდგა, სურათი გადავუღე, შერცხვა და გაწითლდა, მერე თავის მონაცრისფრო ცხენს მოეფარა. მიყვარს ასეთი შეხვედრები ადამიანებთან, უბრალოები რომ არიან; მთას ძალიან უხდება თავისი ხალხი. თბილისში რომ ვბრუნდებოდი და გზა უკვე ნაცნობი იყო, მივხვდი, მთავარი ადგილი კი არა, ის ადამიანებია, ვისთან ერთადაც მოგწონს მოგზაურობა, კიდევ ისინი, ვინც იქ შეგხვდება და თავის ცხენთან მიგიშვებს; ჰაერი - უნებურად რომ გესუნთქინება და მზე - რომელიც მუჭში შეგიძლია მოაქციო და ცოტა მაინც გამოიყოლო შორ გზაზე, წინ რომ გელოდება...

რაღაც ჩანახატისებური პოსტი გამომივიდა, მაგრამ თქვენც რომ ჩემსავით ღრუბლებზე გევლოთ და ჟღალი ცხენის თვალებში ჩაგეხედათ, დარწმუნებული ვარ, ზუსტად იმავეს დაწერდით.