ბედნიერები და ოქროს ჯაჭვი

დღეს მომივიდა კარგი პოსტის იდეა; ნათესავს გავყევი საბერძნეთის საკონსულოში. არც ვიცი, ღირს თუ არა დაპოსტვად, ჩემი ბევრი მკითხველი გასულია ქალაქიდან და ვინც აქაა, მეეჭვება, სერიოზულ-დიპლომატიური პოსტების კითხვის განწყობაზე იყოს :| მაგრამ არ შემიძლია ჩემთვის შევინახო თვის ბოლომდე. დღეს გამიკვირდა კიდევ ერთხელ, როგორ ექცევიან ადამიანები ერთმანეთს - ამცირებენ, საქმეს უძნელებენ, თან განა ბერძნები, ქართველი თარჯიმნები. კიდევ კარგი, ვიცი ბერძნული და შემეძლო გაგება რაზე იყო საუბარი. კონსული იღებს საბუთებს, მისი თარჯიმანი კიდევ დამატებით ცნობებს ითხოვს, ამ დროს კონსული ეუბნება, კარგი, რა საჭიროა, ასლი ხომ გვაქვსო :| რომ იცოდეთ, როგორ გავბრაზდი. თანაც საწყენი ის იყო, რომ ადამიანები ერთმანეთს ეუხეშებოდნენ, ზოგი - ვისაც უფრო "კარგად" ეცვა და მსხვილი ოქროს ჯაჭვი ეკეთა, ის მეორეს - დახეულკედებიან და უჯაჭვოს ესნობებოდა :| თარჯიმნებიც იმ მსხვილჯაჭვებიანებს ემხრობოდნენ ანუ ურიგოდ იძახებდნენ.

კიდევ ერთხელ შემძულდა ბიუროკრატია. შემძულდა კაპიტალიზმი.
მერე ბევრი მეტყვის, კომუნისტი ხარ, რომ დღევანდელ სიკეთეებს ვერ ხედავო, 37 მანეთიანი ფრენები მოგწონს და ევროპა გძულსო. სინამდვილეში, არ მძულს, ძალიანაც მკიდია. ჰო, კიდევ იმ ადამიანების მშურს, ვინც ჩემსავით ასეთ რაღაცებს არ განიცდიან, კმაყოფილები არიან იმით, რაც აქვთ, თავის ნაჭუჭს რომ არ გასცდენიან და მაინც 37 მანეთზე ქილიკობენ. ბედნიერები არიან ძალიან.

Cinnamon girl-მა წინა პოსტზე საინტერესო კომენტარი დამიწერა, ნებისმიერ სისტემაში უკმაყოფილებაზე. ადრე ჩემმა ერთმა მეგობარმაც მითხრა ზუსტად ასეთი რაღაც - შენ ნებისმიერ პოლიტიკურ წყობილებაში უკმაყოფილო იქნებოდიო. თუ ადამიანი ხარ და სულიერ-ხორციელი ზრდის პრეტენზია გაქვს, არც შეიძლება კმაყოფილი იყო იმით, რაც გაქვს. ან შეიძლება შენ გქონდეს, მაგრამ ამ დროს სხვა - მშიერია. ამას რომ წარმოვიდგენ, კიდევ უფრო ვივსები წინააღმდეგობრიობით. საბერძნეთის საკონსულოს ვინ ჩივის, თვალწინ მიდგება მსოფლიოს მშიერი და მწყურვალი ბავშვები, მაშინ მინდა ის სქელი ოქროს ჯაჭვები ჩამოვაგლიჯო "იმათ" და შორს, შორს გადავყარო. უსამართლობაა. ესაა და ეს.