ჩემი როლები

სკოლაში რომ დგამენ სპექტაკლებს, ხომ იცით? გოგოების უმეტესობას უნდა, იყოს პრინცესა ან ფიფქია, ბიჭებს კიდევ - საერთოდ არ უნდათ ამ სპექტაკლის დანახვა, მაგრამ ერთერთს მაინც ხვდება პრინცის როლი და მერე ჭირივით სძულს პრინცესა. იმიტომ, რომ იმ ასაკში გოგოები და ბიჭები ერთმანეთს ვერ იტანენ. დღეს ვიხსენებდი ჩემს ბავშვურ გატაცებებს და ამიტომ მომინდა ამ პოსტის დაწერა. გავიხსენე ყველა ის საბავშვო TV ფილმი, რომელიც ძალიან მიყვარდა და დარწმუნებული ვარ, ჩემი ასაკის ხალხსაც ახსოვს. რუსთავი 2-ზე გადიოდა: "არ გეშინია სიბნელის?" და "შირლი ჰოლმსის თავგადასავალი" - მიყვარდა რომელია, გადარეული ვუყურებდი, იმდენად საინტერესო იყო იმ ბავშვების ცხოვრება. ჩემს ცხოვრებასაც არაუშავდა ჩაბნელებულ 90-იანებში, მაგრამ მაკლდა "ჩემნაირები", if you know what I mean. [თუმცა იყო რამდენიმე შემთხვევა, როცა მე და ჩემმა მეგობარმა "გამომძიებლობა" დავიწყეთ. მეზობელს ვუთვალთვალებდით, რომელზეც ეჭვი გვქონდა, რომ კაგებეს აგენტი იყო.]

Wednesday Addams (Christina Ricci)

დაწყებით კლასებში სულ მე მხვდებოდა პრინცესა/ფიფქიას როლი :| მძულდა პრინცები, მძულდა მასწავლებელი, ნერვებს მიშლიდა ჩემი ღია ფერის თმა და თვალები. ვოცნებობდი, Wednesday Addams-ისნაირი ბავშვი ვყოფილიყავი. ვიყავი კიდეც, ოღონდ, ჩემ გარდა, ვერავინ ამჩნევდა. საბოლოოდ, უკვე მე-7 კლასიდან, სასკოლო სპექტაკლებში აღარ ვმონაწილეობდი, ერთადერთი მე-11 კლასში, ჩემი დაწერილი უხამსი სცენარის მიხედვით გავაკეთეთ დადგმა - დაცინვა მასწავლებლებს, კდემამოსილ ტრადიციებს. ახლა რომ ვიხსენებ, სასაცილოდ მეჩვენება, ეგ ის პერიოდი იყო, როცა ფემინიზმი ერთადერთ ჭეშმარიტებად მიმაჩნდა და შარვლის გარდა, სხვა ტანსაცმელი ჩემს გარდერობში არ ჭაჭანებდა. სკოლის დამთავრებამდე გადავწყვიტე, რომ რამდენიმე წელს დავისვენებდი, მწერალი გავხდებოდი, ყოველ შემთხვევაში, რაღაცებს მაინც დავწერდი და თავს მწერლად წარმოვიდგენდი. ასეც მოხდა. გვიან ჩავაბარე უნივერსიტეტში. მწერალი ჯერ არ გავმხდარვარ, თუმცა მილიონი მოთხრობა მაქვს დაწერილი, ლექსების ნახევარი ნაცრადაა უკვე ქცეული, დღიურებით გატენილი მაქვს სახლის სათავსო, ე.წ. "ჩულანი". გავიდა დიდი ხანი, დავამთავრე უნივერსიტეტიც, სექტემბრისთვის მექნება დიპლომი, დეკემბერში კიდევ ერთი წლით უფროსი გავხდები (სასიამოვნო მხოლოდ ის დამთხვევაა, რომ წელს, ჩემი დაბადების დღე ებრაულ და გრიგორიანულ კალენდრებზე ერთნაირად იქნება).

რა შეიცვალა? შარვლები ბოლოკაბებით, მწერლობის ჟინი - ბლოგით, პრინცესა/ფიფქიას როლი - Sunny-ობით.
ერთმა მეგობარმა მითხრა, სინამდვილეში არ შეცვლილხარ, უბრალოდ - გაიზარდეო.
But Wednesday remains Wednesday.