იდეალური ადგილი

აღმოვაჩინე (no way!), რომ ჩემს პოსტებში ჭარბობს ციტატები ფილმებიდან, სიმღერებიდან და სელინჯერის წიგნებიდან. ამ ბოლო დროს სელინჯერის და ფროიდის წიგნების გარდა არაფერი წამიკითხავს. დღეს, შაბათს, რომ ვისვენებდი და ფროიდის "ბავშვების შიშის ფსიქოანალიზს" ვკითხულობდი, მივხვდი, რომ ჩემი მთელი ცხოვრება ესაა, პრინციპში. კინოსავით და წიგნივით ცხოვრება მაქვს, I'm telling you; ოღონდ ისეთი ჟანრის, სპონტანური, სცენარის დაუწერლად რომ მიდის და მსახიობები, რაც თავში მოუვათ, იმას ამბობენ. ამ დროს, რა ვიცი, იქნებ ვიღაც ზის ვენისკენ მიმავალ მატარებელში და ელოდება, როდის დაჯდება მის გვერდით ვინმე გაურკვეველიფერისთმიანი გოგო? Yeah, right.

ადამიანებს ხომ გვიყვარს, როცა განსაკუთრებულებად გვთვლიან?
მე მიყვარს. მიყვარდა ბავშვობიდან, როცა ყველა ჩემ გარშემო იჯდა და ჩემს დაწერილ მოთხრობებს თვალცრემლიანი უსმენდა. ახლა ის მოთხრობები სასაცილოდ მეჩვენება, მაგრამ მაშინ ხომ ყველას გვეგონა განსაკუთრებული? თუნდაც ხასიათი ავიღოთ, ფროიდსაც უწერია, ნევროზისკენ მიდრეკილი ბავშვები ყოველთვის უფრო საინტერესოები არიან და ისინი უმეტეს შემთხვევაში, მოაზროვნეები გამოდიანო. I've always loved my wild attitude. ნევროტიკი არ ვყოფილვარ, მაგრამ რთულ და ასოციალურ ბავშვად მთვლიდნენ. ჰოდა, ბავშვობა ხომ ისეთი რამეა, მთელი ცხოვრება რომ დაღს გასვამს ისე, ვერც ხვდები, თუ ფროიდმა არ შეგანჯღრია, man.

იდეალური სამყარო არ არსებობს, არც იდეალური ბავშვობა, როგორც 'Before sunrise'-შია, მდიდარი ოჯახის ბავშვებს ზედმეტად აქვთ ყველაფერი, ღარიბების შვილებს - აკლიათ, ზოგი მშობელი თან ჰყვება შვილს და ყელში ამოუყვანს, ზოგს - პირიქით, ენატრება მშობლების ყურადღება. ერთხელ გვქონდა მეგობრებს pyjama-party და მაშინ ყველამ მოვყევით, ვის რა გვაწუხებდა/გვაშინებდა/გვახარებდა. მახსოვს, მაშინ გამოვტყდი, რომ ძალიან მაკლდა მამა. მინდოდა, წავეყვანე ცირკში, პარკში, გვესეირნა ერთად... რადგან სანამ ჩვენთან იყო, მანამდე სულ აქეთ-იქით დავყავდი და გამიჭირდა შეგუება, თითქმის 15 წელი დამჭირდა, რომ დამევიწყებინა. ჩემს მამიან მეგობრებს გაუკვირდათ, სურვილიც არ გვქონია მამასთან ერთად ცირკში წასვლის და სეირნობისო. Hello. არაფერია საკმარისი ამქვეყნად, ყველას რაღაც გვაკლია და მერე ამ დანაკლისი გამოა, რომ ვწერთ/ვხატავთ/ვმღერით/საგიჟეთისკენ ან ბლოგებისკენ მივიჩქარით.

მაგრამ დღეს მაინც სულ ეს ფრაზა მიტრიალებს თავში:

Jesse: I kind of see this all love as this, escape for two people who don't know how to be alone. People always talk about how love is this totally unselfish, giving thing, but if you think about it, there's nothing more selfish.

Is it?