სავსე გული - to Yael

ალბათ ამ პოსტის კიდევ ორ სხვა ენაზე დაწერა მომიწევს - ისეთი შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ.
უმეტესობას ემახსოვრება ჩემი ფესახისდროინდელი პოსტი, რომელიც ერთერთი იშვიათი იყო, როცა ბევრ ადამიანს დაამახსოვრდა. საერთოდ, რელიგია აშინებს ხალხს. ზოგი თვლის, რომ - რა დროს რელიგიაა 21-ე საუკუნეში და ეს ჩამორჩენილი ხალხისთვისაა, ზოგი უფრო მკრეხელურადაც ფიქრობს და ამაზე დაწერას არ ვაპირებ. ჩემთვის ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს, როცა ადამიანები აფასებენ ერთმანეთის რელიგიას, ტრადიციებს და წესებს. უნივერსიტეტში, შარშან, ნინო ჟიჟილაშვილი იყო ლექტორი, რომელსაც ვუთხარი, რომ შაბათს მის ლექციებსა თუ სემინარებზე ვერ ვივლიდი და უსიტყვოდ გამიგო. ყველაფერთან ერთად, ამის გამო კიდევ უფრო დიდ პატივს ვცემ ამ ადამიანს. ზოგჯერ ისეც ხდება, რომ იმავე რწმენის ადამიანსაც კი უჭირს ზუსტად გაიგოს ის ტრადიციები და "რთული" წესები, რომელსაც სხვები იცავენ.

წინა პოსტის კომენტარებში ვნახე, რომ ბევრს აინტერესებდა ახალი წლის ტრადიციის შესახებ. ჩემს რუსულ ბლოგზეც ვწერდი, არ მიყვარს დღესასწაულებზე წერა, რადგან მათზე ინტერნეტშიც წაიკითხავ, მე მიყვარს ადამიანებზე წერა - იმიტომ, რომ მათთან შეხვედრა საკმაოდ ძნელია.

იმას ხომ თქმა არ უნდა, რომ ჩემი მასპინძლები რაბი ავიმელეხ და იულია როზენბლატები ჩემთვის უკვე ძალიან ახლობელი ადამიანები არიან. პარასკევის საღამოდან დღეს (კვირა) საღამომდე მათთან ვიყავი. ეს იყო ყველაზე ბედნიერი და მხიარული დღეები ჩემს ცხოვრებაში. ფესახი ხომ იყო სასწაული, მაგრამ ეს როშ აშანა არასოდეს დამავიწყდება. ალბათ იმიტომაც, რომ მეც გავიზარდე, დავრწმუნდი, თუ რა მინდა ზუსტად, რომ სწორედ ეს გზაა ჩემი და მნიშვნელობა არა აქვს, რა სიძნელე შემხვდება, გადავლახავ და კარგი ებრაელი ქალი გავხდები, რაც უნდა ბანალურად ჟღერდეს.

ახალი წელი ზუსტად შაბათს დაემთხვა და ორმაგად მხიარული დღესასწაული გამოვიდა. რაბი ავიმელეხი სინაგოგიდან სტუმრებით დაბრუნდა, როგორც ყოველთვის. ყველა რომ შემოვიდა, ბოლოს შემოჰყვა საშუალო სიმაღლის შავგვრემანი გოგო, დიდი და თბილი შავი თვალებით, ტურისტულად ეცვა და ასეც აღმოჩნდა. ისრაელიდან იყო ჩამოსული და სურდა, როშ აშანა ოჯახში გაეტარებინა, ასე მოასწავლეს როზენბლატებთან.
დიახ, ჩემი პოსტი ზუსტად ამ ადამიანს ეძღვნება, იაელი ჰქვია ამ გოგოს, 23 წლისაა, ჯარი დაასრულა და ახლა მოგზაურობს. არის სულ რამდენიმე ადამიანი, რომლებიც პირველივე ნახვიდან შემიყვარდა: დინა, შოშანა (რაბი მეირ ლევინის მეუღლე) და იაელი. ვიცი, რომ ამქვეყნად ძალიან ბევრი კარგი ადამიანია და მადლობა ღმერთს, ყოველ ნაბიჯზე ვხვდები ასეთებს. მაგრამ უცებ რომ შემიყვარდეს, იშვიათად ხდება. იცით, როგორი გოგოა იაელი? მოგინდება შენც ისეთი უბრალო და თბილი იყო. ვისაუბრეთ, ვიცინეთ. გუშინ, ანუ როშ აშანის მეორე დღესაც ჩვენთან მოვიდა და ღამით გავაცილე რუსთაველამდე, როგორმა წვიმამ დასცხო, ხომ იცით, მაგრამ ეს ზუსტად იმ ბედნიერი დღეების დასაგვირგვინებლად იყო, რაც მე მქონდა. როცა დავბრუნდი და დასაძინებლად წავედი - სავსე იყო ჩემი გული სიყვარულით, სიხარულით. სავსე - ეს აღწერს ყველაფერს. ცხოვრებაში ძალიან ხშირად მქონია შემთხვევა, როცა კარგ ადგილას ვარ, მაგრამ უცებ ვხვდები, რომ იქ არ არის ჩემი ადგილი, არ მინდა საუბარი, არ მინდა მოსმენა - ეს როშ აშანა და როზენბლატებთან სტუმრობა იყო ერთადერთი ჩემს ცხოვრებაში, როცა თავს ჩემს ადგილას ვგრძნობდი და ძილის წინ მივხვდი ამას - მეთქი, wow, სოფი, იპოვე შენი ადგილი?

პოსტი დიდია, რა თქმა უნდა, თან ადამიანური გრძნობებით და ჩემი sunny ემოციებით სავსე. ყველაფერ ამას დავუმატოთ მხიარული სიმღერები, კერძები და თბილისი - ჩემი ძველი და ყველაზე თბილი ქალაქი, ისეთი სავსეგულიანი, როგორიც მე მქონდა გუშინ, იაელს რომ ვაცილებდი და წვიმა ჩემსავით ბევრს იცინოდა :)