საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მგზავრი

საზოგადოებრივი ტრანსპორტი იმიტომ მიყვარს, რომ მხოლოდ იქ შეიძლება შეგემთხვეს თავგადასავლები. თან ისეთი, რომ მერე ამაზე იცინო და ბლოგზეც დაწერო. სულ სხვანაირია ცხოვრება, რაც ჩვენ, ინტერნეტფრიკებს, გვაქვს და სულ - სხვაა გარეთ, სადაც ისეთი ადამიანები ცხოვრობენ, რომლებზეც მხოლოდ "ქალაქურ ლეგენდებში" წაგვიკითხავს.

დღეს სახლში "მარშუტკით" მივდიოდი, რომ უცებ, წინ ერთი ლურჯი და, სავარაუდოდ, ძვირფასი სპორტული ავტომობილი გადაგვიდგა, მძღოლმაც თავი გამოჰყო ფანჯრიდან და ჩემი მარშუტკის ქოჩორა მძღოლს ეკითხება: "ბიჭო, წეღან უკნიდან რომ დაგისიგნალე, ჩემზე რა ჩაილაპარაკე?"
კინოებში რომ არის ხოლმე, ხომ იცით: ჩხუბის სუნი დადგაო, ზუსტად ეს ვიგრძენი და ისიც კი ვიფიქრე, თუ ნამდვილი ჩხუბი ატყდებოდა, უნდა გამეშველებინა :crazysophie:
მაგრამ ჩვენი მძღოლი გამოცდილი კაცი აღმოჩნდა: "არაფერი ძმაო, რა უნდა მეთქვა", მშვიდად უთხრა და გზა გავაგრძელეთ, თუმცა რამდენიმე წუთით მეგონა, რომ სპორტული მანქანის პატრონი, მისი დიდსათვალიანი ქერა გოგო და უკანა სავარძელზე წამოწოლილი "შავსაროჩკიანი" ბიჭი გადმოვიდოდნენ და "მარშუტკას" საერთოდ გვერდზე გადადგამდნენ.

სახლში რომ მივედი, მერე ვიფიქრე, რა სასაცილო სიტუაციაში აღმოვჩნდი. ოღონდ კლასიკური გაგებით სასაცილო კი არა, ტირილი რომ გინდა, ვერ ტირი და სიმწრისგან გეცინება. არ ვიცი, თუ სხვაგანაც ხდება ასე, რომ საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მძღოლს წინ უხტებიან და საქმის გარჩევას უწყებენ: დასიგნალების შემდეგ, შეიგინა თუ არა. მგონია, რომ ძალიან საინტერესო უნდა იყოს ასეთი ადამიანების, შეიძლება მთლიანი სოციუმის ფსიქოლოგიური გამოკვლევა, მათზე დაკვირვება და ფესვების ძებნა, რამ მიიყვანა ისინი აქამდე.

მე კიდევ განვაგრძობ მგზავრობას და როგორც ჩემი საყვარელი რებეცინ რობერგი იტყოდა: არაფერი ხდება უმიზეზოდ და ქუჩაში შემხვედრი გამვლელიც კი რაღაც ნიშნის მომცემია ჩვენთვის.