ბერლინი კიდევ ერთხელ

ბერლინში ვარ. გახსოვთ, შარშან რომ წავედი პირველად, როგორ განვიცდიდი და რა რთულად შევეჩვიე? ახლა ყველაფერი, შედარებით, სხვაგვარადაა.

კვირა დილას უნდა წავსულიყავი, მაგრამ ისლანდიურმა ვულკანმა შემიშალა ხელი, ფრენაც ხუთშაბათ დილამდე გადაიდო. უკრაინის საერთაშორისო ავიახაზებით ვიფრინე. საშინელი ეკიპაჟი ჰყავთ. გაღიმება არ იციან, ინგლისური საშინლად იციან და რუსულადაც აღარ აცხადებენ, ამიტომ უკრაინულს ვუსმენდი ყურდაცქვეტილი, რომ გამეგო, რას ამბობდა მთავარი სტიუარდესა. "უკრაინული ინგლისური" არ მესმის, სამწუხაროდ ;) ერთადერთი ნათელი წერტილი ის იყო, რომ მწვანე ვაშლები დაგვირიგეს. So symbolic.
თვითმფრინავში ჩემს უკან, ორი ღიპიანი ძია იჯდა, რომლებიც მთელი ფრენის განმავლობაში არჩევდნენ, როგორი "დამრტყმელი" ბიჭები იყვნენ, სტიუარდესა როგორ ეპრანჭებოდათ; მერე არაყი შეუკვეთეს და სადღეგრძელოებსაც მოყვნენ. რა თქმა უნდა, საკუთარ თავთან ერთად, სხვებსაც აგინებდნენ. კიევში რომ ჩავედით და პასპორტები შეგვიმოწმეს, ერთერთმა დაინახა ჩემი ქართული პასპორტი და მეორეს გადაუჩურჩულა, ბიჭო, ქართველი ყოფილა, როგორ "ტეხავსო". ალბათ, ის გაუტყდა, რომ მესმოდა მათი საუბარი და კამათი, ვინ უფრო მალე "დაკერავდა" უკრაინელ სტიუარდესას.

Hallo, Berlin!

კიევის აეროპორტში დილის 5 საათზე ჩავედი და ჩემი რეისი ბერლინამდე, 2 საათზე იყო. წარმოიდგინეთ, როგორ დავიღალე. ხან ვკითხულობდი, ხან ვწერდი, მერე მეძინა კიდეც, უცნაურ პოზაში, ჩემს ჩანთასთან ჩახუტებულს, duty free მაღაზიები და ადამიანები შევისწავლე. ინტერნეტიც ფასიანი აღმოჩნდა. ბოლოს უკვე გულისრევის შეგრძნება მქონდა, იმდენი ადამიანი აირია. "Everything is illuminated" ნანახი გაქვთ? რეპერი სერიოგა მაინც გეცოდინებათ; ზუსტად ისეთები არიან უკრაინელთა უმეტესობა, "ადიდასის" სპორტულებში, უცნაურად შეჭრილი თმებში და ყველა შარმ ელ შეიხისკენ მიმავალი :) კიდევ ის იყო სასაცილო, რომ დაგვიანებულებს ხომ აცხადებენ, გამოცხადდით სარეგისტრაციოდ და რამე, თითქმის ყველა ჩასხდომის შორის ქართული გვარები იყო. ლამის მეც ვიფიქრე, ცოტა დამეგვიანებინა :D

ნაგვის ყუთებზეც გრაფიტია

ბერლინის დროით 4 საათზე ტეგელის აეროპორტში ვიყავი, სადაც ელიშევა დამხვდა, ჩვენი მიდრაშას ერთერთი ზედამხედველი, თუ შეიძლება ასე ითქვას. საღამოს 7-ზე რომ დავწექი, დილას 11-მდე მეძინა. ახლა გავედი სასეირნოდ, kosher ჩიპსები ვიყიდე მონატრებულმა. სახლში რომ ვბრუნდებოდი, უცებ მივხვდი, რომ მიყვარს ეს ბებერი, საძაგელი და ყველაზე ბევრგრაფიტიანი ბერლინი, იმდენად მშვიდი, გრილი და უსაფრთხოა. ალბათ მზეც უწყობს ხელს, შემოდგომაზე როცა ვიყავი, საშინელი ამინდები იყო. ვგრძნობ, ახლა უფრო მომეწონება აქაურობა და სწავლაც საინტერესო იქნება. მაგრამ ჩემი სახლი მაინც სულ სხვაა, თბილისიც სულ სხვაა და ის თბილი ხალხიც, რომელიც მანდ ცხოვრობს.