გულისცემა, ანუ ცხოვრება "უ_ჩემ_ოდ"

Discover Simple, Private Sharing at Drop.io

წინა პოსტი ზუსტად ის იყო, რასაც მთელი კვირის განმავლობაში ვგრძნობდი და ვგრძნობ. მერე ჩემს ერთ მეგობარს დაველაპარაკე, მერე – სხვას და მივხვდი, არჩევანის უფლება რომ მოეცათ, ისევ საკუთარ პრობლემებს ავირჩევდი.

შაბათს ჩემი საყვარელი მასწავლებელი გვყავდა მიდრაშაში სტუმრად და იმან ისაუბრა ადამიანის იღბალზე, თავისუფალ არჩევანზე. ერთადერთი, რასაც ცხოვრებაში ვერ აირჩევ შენი დაბადების ადგილი და დროაო. დანარჩენზე უკვე თავად უნდა აგო პასუხი და ფროიდით არ გამოიჭედო თავი, ჩემი მშობლები ამას შვრებოდნენ და ამიტომ ვარ ახლა ასეთი ტრავმირებულიო. ფროიდი როგორ მიყვარს, ყველამ იცის, მაგრამ ჩემი მასწავლებელი ბევრად ჯობია. კიდევ იმაზე ვისაუბრეთ, ყველა ადამიანს ზუსტად ის გარეგნობა და ინტელექტუალური შესაძლებლობები აქვს მიცემული, რაც ცხოვრებაში სჭირდება. მთავარია ამ ყველაფერს როგორ გამოიყენებს. ასეთი რაღაცები როცა მესმის, კიდევ უფრო მწყდება გული, რადგან მახსენდება ის ხალხი საქართველოში, ვისაც გარეგნობაც აქვს, გონებაც, მაგრამ მაინც რაღაც უშლით ხელს.
მე თითქოს გამოვიყენე ყველაფერი, რაც ღმერთმა მომცა და წავედი კიდეც შორს... არც ვიცი, როდის დავბრუნდები. აგვისტოში რომ მოვდიოდი, დედაჩემმა მითხრა: ცხოვრება რთული იქნება, განსაკუთრებით შენი, როცა სხვა გზა აირჩიე და სხვა სამყაროში გინდა ცხოვრებაო.

ალბათ, ფეისბუქელ მეგობრებს გემახსოვრებათ ჩემი სტატუსი: დიალოგი ჩემ, ისრაელელ და მოლდაველ გოგოს შორის. მაშინ მითხრეს, როცა საქართველოზე საუბრობ, რაღაც საოცრებების მხარედ წარმოგვიდგენია, ან ვფიქრობთ, სოფი ზედმეტად პატრიოტიაო. მართლა ასე ვარ. როგორც მშობელს თავისი ავადმყოფი შვილი უფრო უყვარს და სულ მასზე ეფიქრება, ისე ვარ საქართველოზე. ხან რომ ვიხსენებ, რამდენი ხალხი მიდის მანდედან, ვზივარ და ვტირი. ჩემი მეგობრების უმრავლესობა საზღვარგარეთ წავიდა და ვინც დარჩა – უიმედო და დაღლილები არიან: მუშაობენ, ცდილობენ საკუთარი გარემო მაინც შეცვალონ, მაგრამ სულ ეჯახებიან ისეთ პრობლემებს, რასაც უფულობა, უსამართლობა, უიმედობა ჰქვია. რამდენიმე წლის წინ ჩემი ისრაელელი მეგობარი ზუსტად იმავეს მწერდა, საქართველოს რომ ვიხსენებ, სულ მეტირებაო და მაშინ ვერ ვხვდებოდი, ეს პარადოქსების მხარე როგორ გიყვარს ასე–მეთქი. ალბათ რაც უფრო იზრდები ადამიანი, მით უფრო გიყვარდება შენი მიწა. ამქვეყნად მხოლოდ ორ სახელზე მივლის ტანში ჟრუანტელი: იერუსალიმი და საქართველო. ალბათ, თვითონ "ჩემის" შეგრძნება მენატრება, როცა მეცოდინება, რომ აქ რაღაც ჩემია და შემიძლია ხელით შევეხო. ხო ხვდებით?

დაბადების ადგილს და დროს არ ირჩევენ–მეთქი, ზემოთ ვთქვი და ალბათ, არც იმას ირჩევ, გული რამდენად სწრაფად გიცემს შენი ქვეყნისთვის.