ახალი ისტორიის ცენტრში

საინტერესო, ემოციებით და შთაბეჭდილებებით სავსე ცხოვრება მაქვს, უმადურობაა წუწუნი. ევროპის ყველაზე სტაბილურ, მშვიდ ქვეყანასა და ყველაზე ელექტრომუსიკალურ ქალაქში ვცხოვრობ. ქუჩაში ხან დევიდ ჰასელჰოფი, ხან – ჰაიკე მაკაჩი მხვდებიან. დილაობით ვვარჯიშობ. როცა რომელიმე ძველ ქუჩაზე გავივლი და ტროტუარზე წარწერას დავხედავ, ვხვდები: ადამიანები მიდიან, სისტემა იცვლება და ჭეშმარიტება ყოველთვის რჩება (ეს წარწერები იმ ებრაელების სახელებია, რომლებიც პირდაპირ ამ ადგილას დახოცეს).
თან მჯერა, პასპორტში რაც უნდა ეწეროს ადამიანს, მსოფლიო ექსკლუზიურად არავის ეკუთვნის და ყველას იქ შეუძლია ცხოვრება, სადაც უნდა.

სასწაულად სიმბოლური ფოტოა: "Let My People Go"

შარშან ერთი მოხუცი რაბი იყო ჩამოსული ინგლისიდან და სინაგოგიდან ერთად წამოვედით. ერთ ძველ ქუჩაზე გამოვიარეთ და რაბიმ გაიხსენა, რომ 1938 წლამდე იქ ცხოვრობდნენ, კრისტალნახტის მომდევნო დღეს, მისმა ოჯახმა ყველაფერი მიატოვა და ინგლისში გაიქცა. დღეს კიდევ – ჩვენ აქ ვცხოვრობთ, ვსწავლობთ და ვერ წარმოგვიდგენია, როგორ შეიძლებოდა ასეთ ლიბერალურ და მშვიდ საზოგადოებაში ნაციზმის "გაღვიძება".

თუმცა, შეუძლებელია ბერლინში ცხოვრობდე და ისტორიაზე არ ფიქრობდე. თანამედროვე ისტორიის ყველაზე ცოცხალი მაგალითია, განსაკუთრებით აღმოსავლეთი ბერლინი. ნებისმიერი ადგილი, სადაც კი გაივლი, მსოფლიო ომებთან ერთად, სოციალიზმის ეპოქასაც გახსენებს და ძალიანაც რომ გინდოდეს, გვერდს ვერ აუვლი.

"სირცხვილის ღამის" მოედანი – სადაც ნაცისტებმა წიგნები დაწვეს

იმ დღეს ის ადგილი ვნახე, სადაც ჰიტლერის პარტიამ წიგნები დაწვა, პირდაპირ უნივერსიტეტის წინ. იმაზე აღარ მიფიქრია, როგორ შეიძლება ადამიანების ასე დამორჩილება, რომ წიგნები დაეწვათ–მეთქი. არც იმაზე მინერვიულია, როგორი ბრმა და დაუნდობელი შეიძლება იყოს ბრბო. ეტყობა იმდენად გავიზარდე, რომ აღარაფერი მაკვირვებს. დღეს კიდევ ახალ ამბებს ვათვალიერებდი და ბერლინის ერთერთ გამოფენაზე წავიკითხე, სადაც ჰიტლერის ფოტოები, ვიდეოები, ბიუსტები და ბევრი სხვა ნაცისტური სიმბოლოები გამოიტანეს.
განსაკუთრებით, სტატიის ამ ფრაზაზე გამაჟრჟოლა: "For children, there were figures to collect of Wehrmacht troops in action, of brown-shirted SA men and even the Fuhrer himself and board games like "Air Raid -- an entertaining game for young and old."
ამის წაკითხვის შემდეგ, დავრწმუნდი, რომ უტოპიაა იმის დაჯერება, თითქოს ყველას იქ შეუძლია ცხოვრება, სადაც უნდა. სინამდვილეში, არავის აძლევს სისტემა უფლებას, ისე იცხოვროს და იქ გაიხაროს, სადაც მოსწონს. არსებობს კანონები, საზღვრები და რაც ყველაზე საშინელია, იდეოლოგიები, რომლებიც ხალხს აბრმავებენ და იქამდე მიჰყავთ, სადაც რამდენიმე წლის წინ ამ ქვეყანაში მივიდნენ.