მშობლებთან შეხვედრა

ცხოვრების ერთერთი გამოწვევა საქმროს მშობლებთან შეხვედრაა, მე თუ მკითხავთ.
ადრე ყოველთვის იმდენად თავდაჯერებული ვიყავი, რომ ყველა ბიჭის მშობლებს და ბებიებს ვუყვარდი, როცა ჩემს საქმროს ვხვდებოდი, ვუთხარი კიდეც, მე და დედაშენი, დარწმუნებული ვარ, დავმეგობრდებით–მეთქი.
მერე ერთმა ნაცნობმა მითხრა, არ შეიძლება ასეთი თავდაჯერებულობა, როცა ადამიანები საკუთარ შვილებს/შვილიშვილებს "კარგავენ", ამის რეალური მიზეზი სულაც არ უყვართო. რა თქმა უნდა, იმ ნაცნობთან კარგა ხანს ვიკამათე და ოდნავადაც არ შემპარვია ეჭვი, რომ ჩემი საქმროს მშობლების გულს მოვინადირებდი (ქართულ გამოთქმებს ხომ არაფერი ჯობია ამქვეყნად).

თავდაჯერებულობას მანამდე არ უღალატია, სანამ მე და ჩემი საქმრო იმ ლიფტში არ აღმოვჩნდით, რომელსაც მისი მშობლების ბინაში უნდა ავეყვანეთ.
მაშინ დამეწყო ნერვული სიცილი, გამახსენდა მსოფლიოში არსებული ყველა სტერეოტიპი, ანეკდოტი, კომედიური ფილმები, ბოროტი ისტორიები და მივხვდი, სულ სხვა სამყაროში ვაბიჯებდი, რომელზეც მანამდე ასე სერიოზულად არ მიფიქრია, რადგან ქარაფშუტულად მჯეროდა, ჩემი შეყვარება მათთვის გარდაუვალი იყო.

შეხვედრამ კარგად ჩაიარა, ბუნებრივია, რადგან მშობლებიც ჩემზე არანაკლებ ღელავდნენ. ათასნაირ კერძს მთავაზობდნენ და სასწაულად კორექტულ კითხვებს მისვამდნენ (რა კარგი იქნებოდა, შორეული ნაცნობებიც ასე იქცეოდნენ). მერე ხან ვიცინოდით, ხან ვდუმდით, ხან ტელევიზორს შევცქეროდი, რომელიც ნახევარი წლის მანძილზე არ მენახა.
მთლად ისეთი ადვილიც არ იყო, როგორც მეგონა; საერთოდაც, ცხოვრება სულაც არ არის ისეთი, როგორიც ერთი შეხედვით ჩანს. ჩემთვისაც კი, ყველაზე crazy sunny ადამიანისთვის, ბევრი ისეთი რაღაც არსებობს, რასაც გვერდს ვერ აუვლი, შენს გონებაში ისეა ჩაბეჭდილი, არ იცი, რა მოუხერხო და გემოზე იბნევი.

საქმროს მშობლებთან შეხვედრა მართლა საკმაოდ რთული იყო, განსაკუთრებით, როცა დაფიქრდები, ისინი არიან ადამიანები და ოჯახი, სადაც შენი ადამიანი დაიბადა, გაიზარდა, ჩამოყალიბდა და შენზე კარგად იცნობენ [თუმცა, მაინც გჯერა, რომ მას ყველაზე კარგად შენ იცნობ].
ჩემთვის, ალბათ, იმიტომ უფრო იყო რთული, რომ საკმაოდ პატარა ასაკიდან დავიწყე დამოუკიდებლად ცხოვრება, მოგზაურობა უცხო ქვეყნებში, დედაჩემმა ყოველთვის იცოდა ჩემი თავისუფლების მნიშვნელობა და ასე გამზარდა. ამიტომ, როცა ისეთ ოჯახებში ვხვდები, სადაც ადამიანები ერთმანეთზე ძალიან არიან მიჯაჭვულები, დამშვიდობებისას ყოველთვის ერთმანეთს კოცნიან და ეფერებიან, თავს უცნაურად ვგრძნობ და არ ვიცი, როგორ მოვიქცე, მეც ყველა ჩავკოცნო თუ უკან დავიხიო.

სასაცილო პოსტის დაწერას ვგეგმავდი და დე ნიროს ფოტოც ამიტომ ვიპოვე, მერე უცებ ჩავფიქრდი და სულ სხვანაირი გამოვიდა, ვიდრე ვაპირებდი.

ბედნიერ შაბათ–კვირას გისურვებთ!!!
როგორი ამინდია მანდ? დღეს აქ სასწაულად დათბა, სამი "გორგალი" ნაყინი მივირთვი ჩემს საყვარელ Häagen-Dazs–ში, თმის ახალი შამპუნი ვიყიდე და ახლა ნელ–ნელა შაბათისთვის დავიწყებ მზადებას. უკვე სამი შაბათია, ბერლინში არ ვყოფილვარ და უცნაურად ვგრძნობ თავს, რომ დღეს სხვა სინაგოგაში ვიქნები და შლომოს გასასვლელში არ დაველოდები.