ნამდვილი სახლი

საქართველო მენატრება.
ისე ძალიან მომაწვა მონატრება ამ საღამოს, ვერ დავიძინე. ძველი ქართული სიმღერები მოვძებნე, ვუსმენ და მეტირება. დედაჩემი რომ მხედავდეს, გამიბრაზდებოდა, ღმ–ერთს ნუ აწყენინებ, რა გატირებსო და მე მაინც ვიტირებდი, იმიტომ, რომ ყველა სხვა გულისამაჩუყებელ მიზეზთან ერთად, დემეტრე თავდადებული გამახსენდებოდა.

სასწაულია ბავშვობა.
საქართველოსთან ერთად ისიც მენატრება.
მე–2 კლასში რომ გადავედი, ერთი წიგნი მაჩუქეს, მგონი, "საქართველოს ისტორია ბავშვებისთვის" ერქვა (არა, სხვანაირად ერქვა, მაგრამ ვეღარ ვიხსენებ). ჰოდა, იქ იყო ისტორიიდან ამოკრებილი ამბები, ბავშვებისთვის გასაგებ ენაზე. მაშინ შემიყვარდა დემეტრე თავდადებული, წარმოდგენილიც კი მყავდა, როგორი იყო: მაღალი, უთბილესი სევდიანი თაფლისფერი თვალებით და მუქი თმით, ცოტას საუბრობდა და ბევრს ფიქრობდა. მერე ვხედავდი, როგორ ადვილად შეეძლო მთებში გახიზვნა, გაქცევა და მაინც დარჩა. დარჩა თავისი სამშობლოსთვის. "რა სარგებელ არს ცხოვრება ჩემი, უკეთუ ჩემთვის მრავალი სული მოკვდეს და მე ტვირთმძიმე ცოდვითა განვიდე სოფლისა ამისაგან..." – ეს სიტყვები არასოდეს, არასოდეს დამავიწყდება, მიუხედავად იმისა, ვიცი, დღეს ასეთი სიტყვები პათეტიკურად ჟღერს. ან როგორ არ იჟღერს, როცა ყველაზე პროგრესულ საუკუნეში ვცხოვრობთ, სადაც აღარ არსებობს სიწმინდეები, ფასეულობები, სიკეთისადმი სიყვარული და საერთოდ აღარაფერი არსებობს ინფორმაციის გარდა. ოჰ, როგორ ძულს "ინფორმაციები", მძულს.

და ასე, როცა ჩე გევარასადმი მიწერილ წერილებს ჩემი კომპიუტერი ვეღარ იტევს, დავჯდები და დემეტრე თავდადებულს ვეუბნები ხოლმე, როგორ მიყვარს და მეცოდება. ვთხოვ, ცოტა ხანს კიდევ იცოცხლოს, რადგან ძალიან, ძალიან ახალგაზრდაა... მერე მრცხვენია და მახსენდება, მეორეკლასელი ბავშვი რომ აღარ ვარ, გაღიმებას ვცდილობ და არ გამომდის.
ერთმა გოგომ საინტერესო ფრაზა მომწერა, ამბობენ, ადამიანის სახლი იქაა, სადაც მისი გულია; თუმცა, ყველას სხვადასხვანაირად უცემსო.
მე მგონია, ადამიანის ნამდვილი სახლი მხოლოდ იქაა, სადაც ბავშვობა გაუტარებია, რომელ ენაზეც ფიქრობს და ძილში საუბრობს. არცერთი ქვეყანა და არცერთი ენა გახდება მისთვის ისეთი მშობლიური, როგორიც თავისი ბავშვობის, თავისი სულიერი თავისუფლების ენაა. თუნდაც თავის ქვეყანაში ვერ იპოვოს თავისი ადგილი, მაინც ყოველთვის, ყველაზე მეტად მოენატრება და ეყვარება მიწის ის პატარა, უცნაურად დაკეცილი ნაჭერი, ორი ზღვა რომ ეფარება.

შეიძლება ჩემი ემოციურობა, ცხოვრებაში მიმდინარე ცვლილებებითა და მოახლოებული "დიდი დღითაა" გამოწვეული; ან ისევ და ისევ, ჩემი ხალხისმოყვარული/სოციალისტი გული ვერ ეგუება არსებულ უსამართლობას სამყაროში, ან სულაც, ყველაფერი ერთად მაწვება და მენატრება საქართველო, მენატრება ბავშვობა, რომელიც წესიერად აღარც მახსოვს.

ვიცი, რომ ესეც გაივლის.
ისიც ვიცი, ყველაფერი რომ ამაოებაა და არაფერია ახალი მზის ქვეშ.
თქვენც იცით, მაგრამ ეს სულ არ გვეხმარება და ალბათ, უკეთესიცაა. ამის გარეშე ხომ ადამიანები არ ვიფიქრებდით, არაფერს განვიცდიდით და იმათ დავემსგავსებოდით, ვინც დემეტრე თავდადებულს იძახებდა ყაენთან, ჩე გევარას ცხედართან სურათებს იღებდა და ღამით ყველაზე ადვილად იძინებდა.
ჯობია, არ დაგვეძინოს.