რა გაივლის და რა – არა

დღეს, სასწაულად, 10–ის ნახევრამდე დამაცადა ეზრამ ძილი. თავიდან 6–ზე გაიღვიძა, გამოვუცვალე, ვაჭამე და მერე მე დამეძინა და ის რას აკეთებდა, ვეღარ გავიგე. 8–ზე გამეღვიძა და მღეროდა თავისთვის, ისევ ვაჭამე და ჩაეძინა პატარა ფისოსავით, მეც მასთან ერთად და მერე უკვე 10–ის ნახევარზე მზემ რომ შემოიხედა ჩვენს ფანჯარაში, გამეღვიძა. გულაღმა ვიწექით ორივე და მე გიჟური სიზმარი მქონდა ახალი ნანახი; ვითომ მოცურავე ვიყავი და თან ვიღაცებს ვეჩხუბებოდი. მოცურავეობა ხომ ყოველთვის მინდოდა და ბავშვობაში წყლიდან ვერ ამოვყავდი ბაყაყივით, მდინარე, ზღვა, ტბა, გუბე, წყალი, ყველანაირი წყალი ერთნაირად მიყვარდა და დღემდე მიყვარს.

აქაც მინდოდა ეზრასთან ერთად მევლო ცურვაზე. არის პროგრამები, სადაც მშობლები შვილებთან ერთად დადიან და ერთობ მხიარული რამეც უნდა იყოს, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზების გამო, ჩვენი საერთო ცურვის გაკვეთილები არ გამოვა, რადგან საცურაო აუზის პირობები საჩვენოდ "ვერ" არის შერჩეული.

ცუდ ხასიათზე როცა ვარ ხოლმე, ვფიქრობ, რატომ არ/ვერ გავხდი სპორტსმენი, რატომ ვერ წავედი დიდ სპორტში... ცუდ ხასიათზე როცა ხარ ადამიანი, ხომ მთელი შენი ბავშვობის ტრავმები და არახდენილი ოცნებები გახსენდება, საკუთარი თავი გეცოდება, ადანაშაულებ არასწორ დროს, ადგილს, სხვადასხვა გარემოებას. მეც ასე ვარ ზუსტად.

მერე ჩემს ქმარს ვეწუწუნებოდი, როგორ მინდოდა მოცურავეობა ან ჩოგბურთელობა. მერე იმაზე გადავედი, რა ცოტა მეგობარი მყავს აქ და ხანდახან არავისთან მინდა ურთიერთობა, იმიტომ, რომ საერთოს ვერ ვპოულობ. არ ვიცი, რაზე ველაპარაკო. რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო მიჭირს მეგობრების შეძენა. ჩემი ხასიათიც ნერვებს მიშლის, ყველანაირი უსამართლობა და თვალთმაქცობა რომ მძულს, და ამიტომ თვალებს ვერ ვხუჭავ ბევრ რამეზე და ვშორდები ადამიანებსაც და ადგილებსაც.
არა, ისე რამდენი ხანია უკვე ეს ბლოგი მაქვს?
მალე მეხუთე წელი იქნება და ვინც დასაწყისიდან კითხულობს, ეცოდინება, რომ ადრე კიდევ უფრო მძაფრად მაწუხებდა ეს პრობლემა, ახლა ნელ–ნელა შემინელდა, განსაკუთრებით, ჩემი ოჯახური სტატუსის ცვლილების შემდეგ. მაგრამ რა ვქნა, რომ ქალები ჰორმონებით ვართ გატენილი და ხანდახან რომ მომივლის, ტირილიც მინდება, წუწუნიც და მთელი ქვეყნიერება ცარიელად მეჩვენება.

ვიცი, რომ ესეც გაივლის და სოლომონ ბრძენის გარდა, ვინმე თუ ამას მიხსენებს, გავგიჟდები. კი, გაივლის, მაგრამ სანამ გაუვლია, ხომ ჩემს გულსა და ემოციებზე მოქმედებს, ადვილია?

ცურვა მაინც მინდა.