Sunny Soul

Time is but the stream I go a-fishing in.

Henry David Thoreau

ზუსტად არ ვიცი, როგორ შეიძლება ამ ფრაზის თარგმნა, მაგრამ არის ხოლმე გამონათქვამები, რომლებსაც ისე აღვიქვამ, როგორც მხოლოდ მე მინდა. ჰენრი დევიდ თოროს ციტატები ადრე მიყვარდა ძალიან და რას წარმოვიდგენდი, რომ მსოფლიოს ყველაზე პაჭუაცხვირიან წითელთმიან სალი მაკბრაიდსაც ეყვარებოდა, რომელსაც ჩემსავით ირლანდიურ–შოტლანდიური სისხლი უჩქეფს ძარღვებში. ბოლოს და ბოლოს, მთელი ბავშვობა მთებში მაქვს გატარებული და ვითომ რითია საქართველოს მთიანეთი შოტლანდიაზე ნაკლები?

 სოციალისტური სულის Sunny. ბერლინი, 2010

სალი მაკბრაიდი ჯინ ვებსტერის წიგნის, "ძვირფასო მტერო"–ს გმირია.
თავად ჯინ ვებსტერი კი – გასული საუკუნის ერთერთი ყველაზე ცნობილი ამერიკელი მწერალი ქალია, რომელმაც განსაკუთრებული წერილების ჟანრის თხრობა საინტერესო გახადა.
ქალი მწერლები ყოველთვის საინტერესოები არიან, მაგრამ ამას თუ მათი ამერიკელობაც ემატება, ჩემთვის გაცილებით უფრო მიმზიდველია მათი წაკითხვა. ამერიკულ ლიტერატურაში არის ის უცნაური ეშხი, რაც ჩემს გულსა და სულს ისე ხვდება, როგორც სხვა არცერთი.
ამერიკული ლიტერატურა არის ლაღი, უბრალო და ყოველთვის სოციალური თემებით სავსე, რომელიც რუსული კლასიკასავით დეპრესიაში არ გაგდებს, სტიმულს გაძლევს, რომ რაღაცების შეცვლაზე იფიქრო და მატარებელს არ ჩაუვარდე.

"გრძელფეხება მამილო", დარწმუნებული ვარ, წაკითხული გექნებათ. ეს იყო ჩემი პირველი წიგნი, როცა მივხვდი, ზუსტად მე ვიყავი ისეთი sunny soul, როგორადაც თავის თავს ჯუდი ებოტი აღწერდა. მართალია, ჩემი და მისი ცხოვრება სასწაულად განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან, მაგრამ ბოლოს ბევრი საერთო გაგვიჩნდა: იმას გოგოების კოლეჯი და მე – ჩემი მიდრაშა, იმას თავისი იდუმალი გრძელფეხება მამილო და მე – ჩემი მისტერ დარსი, ბოლოს ოჯახი და ბავშვები.
ცხოვრებაში ისეა, რომ შენი საყვარელი წიგნის გმირები იმავე ასაკის რჩებიან და შენ იზრდები; მერე მოიხედავ და ხვდები, რომ იმდენი საერთო აღარ გქონიათ და უკვე ბავშვებად მიგაჩნია.
ჯინ ვებსტერის "ძვირფასო მტერო" ზუსტად ის წიგნია, რომელიც გაზრდილ ადამიანს გაახარებს, რადგან მისი საყვარელი ჯუდი და სალი უკვე გაზრდილები არიან და ისევ ბევრი საერთოდ პოვნა შეიძლება, როგორც ადრე.

არ ვიცი, რამდენად დაგაინტერესებთ ეს წიგნები, მაგრამ ხომ იცით, ჩემი ცხოვრების ამ ეტაპზე ზეფილოსოფიური ნაწარმოებების არც დრო მაქვს და არც მათი ანალიზის სურვილი, ჯინ ვებსტერის ეს მოთხრობები ზუსტად ისაა, რაც მხიარულ, იდეალისტ და სოციალისტ ახალგაზრდა ქალებს მოეწონებათ. ვიცი, სოციალისტი ქალების პოვნა დღეს ისეთივე ძნელია, როგორიც იდეალისტებისა, მაგრამ თუ მე ვარსებობ, ესე იგი, სხვებიც უნდა არსებობდნენ და თუ მთლად ჩემს შეხედულებებს არ იზიარებთ, გონებამახვილური წერილები მაინც მოგეწონებათ. ოღონდ ისეთი bitchy და სარკასტული გონებამახვილობა არა, დღეს რომ მოდაშია და ადამიანს გულს აგირევს, ნამდვილი sunny, funny, witty thing, როგორც ჩვენ შეგვეფერება.

რეზიუმეს სანაცვლოდ, როგორც ჯუდი ებოტი იტყოდა, მინდა გითხრათ, რომ "ძვირფასო მტერო" ბევრად დახვეწილი ნაწერია, ვიდრე "გრძელფეხება მამილო", სამაგიეროდ ის სილაღე აკლია, რაც ჯუდის გქონდა. ბუნებრივიცაა, პრინციპში, კოლეჯის სტუდენტი გოგოებიდან უკვე ზრდასრულ ქალებად არიან ორივე ქცეული და ძალიან სასიამოვნოა იმის დანახვა, როგორ ეძებდნენ თავიანთ გზებს ცხოვრებაში, მისიას, ბედნიერებას ამქვეყნად და ბოლოს როგორ პოულობენ ზუსტად იმას, რაც სჭირდებათ.