საშუალო კლასი

ეს იქნება პატარა, პოსტ–საბჭოთა ტრავმებით სავსე სოფი გოლდენის პოსტი, რომელსაც ეს "გვარი ფსევდონიმი" საერთოდ არ შეეფერება, თუ პირდაპირი გაგებით შევხედავთ.

საიდან დავიწყო?
ოთხშაბათ საღამოს ეზრამ თავისი ბებია მიაძინა და მერე თვითონაც დაიძინა, ამიტომ მე და ჩემი ქმარმა ნაყინის საჭმელად წასვლა გადავწყვიტეთ ლაიპციგში ახალგახსნილ სავაჭრო ცენტრში, რომელსაც მე "ნაჭრებისა" და კონსიუმერიზმის უფსკრულს ვეძახი; რომ წარმოვიდგენ, რამდენი ტანსაცმელი იკერება ყოველდღე და რამდენი ნივთი კეთდება, რომლებიც ვიტრინებსა და შიგნით, მაღაზიების თაროებზე აწყვია, გულისრევის შეგრძნება მიპყრობს. ან მერე სად მიდის ეს ყველაფერი? რომელ ოკეანეში იძირება, როცა რაც უფრო აღმოსავლეთისკენ მივდივართ ევროპაში, ყველაფერი მცირდება და ბოლოს იმ ქვეყნებს მივაღწევთ, სადაც ხალხს შუქისა და გაზის გადასახადის გადახდა უჭირს, ან ყვითელ ავტობუსებს ელოდება საათობით...

სანამ იქამდე მივაღწიეთ, სადაც ჩვენი კოშერი Ben and Jerry's ნაყინი იყიდება, მილიონი მაღაზიის გავლა მოგვიწია და ბუნებრივია, რამდენიმემ შეგვიტყუა კიდეც.

თან ამ ბოლო დროს აბსოლუტურად ყველა ტექნიკა, რაც კი მაქვს, ისე დაძველდა, მალე ანტიკვარად გამოცხადდება: ჩემი 2006 წლის დროინდელი ლეპტოპი ფუჯიცუ სიმენსი, 2007 წლის მობილური ტელეფონი ნოკია, 2008 წლის 8 მეგაპიქსელიანი ფოტოკამერა ოლიმპუსი. გადავწყვიტეთ, ჩემი პროლეტარული ხასიათი რამდენიმე საათით მაინც გაგვეჩუმებინა და ელექტრომაღაზიაში შევედით. ცოტა ხნით კი შემიპყრო აღტაცებამ და ყველანაირი "iThing" მოვსინჯე; რად ღირს ის თხელზე თხელი და მსუბუქი ეფლ მაკბუქი და ბოლო აიფედი, აიფონ5 და ფოტოაპარატების ზღვა 22 მეგაპიქსელამდე რომ ადის, მაგრამ რომ გამოვედით გარეთ და სასიამოვნო, თოვლიან–სუსხიანი ჰაერი ჩავისუნთქე და ჩემი გონება კაპიტალიზმის ნივთებისგან გავათავისუფლე, მივხვდი, რომ საშინლად საშინლად ტრავმირებული ადამიანი ვარ.
ტრავმირებული თუ არა, მაშინ ისეთ ქვეყანასა და ოჯახში უნდა დავბადებულიყავი, სადაც არ იციან, რა არის გაჭირვება და უშუქობა, სადაც ბავშვებს სხვების სიყვარულითა და სიბრალულით არ ზრდიან.
რა ვქნა, რომ ყოველთვის საშუალო კლასს ვეკუთვნოდი: მთელი ჩემი ოჯახი მასწავლებლებისა და ალტრუისტი ექიმებისგან შედგებოდა, რომლებსაც ყოველთვის საბჭოთა და მერე ქართული პატიოსანი ხელფასები ჰქონდათ, მხოლოდ განათლება და სურვილი, რომ შვილებსა და შვილიშვილებსაც განათლება მიეღოთ და ფულის დახარჯვა რაშიც არასოდეს ენანებოდათ, წიგნები იყო და მეც ზუსტად ასეთი გავიზარდე.
ჰოდა, ახლაც საშუალო კლასი ვართ მე, ჩემი ქმარი და ეზრა: გვყავს ციცქნა მანქანა, ვცხოვრობთ ციცქნა ბინაში და ყველაზე მასიური, რაც გვაქვს – ეზრას სათამაშო დათუჩაა.
მადლობა ღმ–ერთს, შეგვიძლია თავს უფლება მივცეთ, რომ ჩემი 2006 წელს ნაყიდი ლეპტოპი შევცვალოთ, რადგან ალბათ კიდევ ამდენივე წელი აღარ შევცვლი ახალს, მაგრამ ძალიან ძნელია სოფი გოლდენისთვის ამის გაკეთება და იმ ფულის დახარჯვა, რომელიც მძიმე მუშაობით მოდის და იმ ზემო კლასებში უნდა წავიდეს, რომელიც ძვირფას ტექნიკას ქმნის და ვინ იცის, რამდენ ადამიანს უწევს ექპლუატაციას, როცა თავის ნაწილებს აწყობინებს.

იუდაიზმში ამბობენ, ადამიანმა სიამოვნება უნდა მიიღოს ცხოვრებისგანო.
მე ვერ ვიღებ სიამოვნებას, ვერ ვისიამოვნებ დიადი მაკბუქით, როცა ციცქნა ბინა და მანქანა გვაქვს, როცა ვფიქრობ, ეზრას მომავალში კარგი განათლება უნდა მივცეთ, როცა ვიხსენებ, რამდენ ადამიანს უჭირს საქართველოში, როცა ვუყურებ ამ საშინელ კონსიუმერიზმს და ერთადერთი, რაც მინდა – ყველა ფარდის ჩამოფარება და ყველა სოციალური წერტილის გათიშვაა.

აქ პოსტსაც დავასრულებ და როცა გადამივლის, მერე ისევ მოვალ.