"ქალების ოთახი" – მეშვიდე პოსტი

რატომ მიყვარს ლათინური მუსიკა

დილაობით, როცა სარკის წინ ვიკაზმები, წინ წყლიანი ბოთლი და ყავა მიდევს, ჩემს ყურსასმენებში კი ლათინოამერიკული მუსიკა ჟღრიალებს. ასე დღე მხიარულად იწყება, გამოფხიზლებასაც ნაკლებ დროს ვანდომებ. ლათინოამერიკული მუსიკა მარტო მხნეობისთვის არ მჭირდება, ისეც სიამოვნებით ვუსმენ. ამ დროს გონებაში ნამდვილ კუბისტურ კომპოზიციას ვაწყობ, ჰედონისტური ელემენტებით. როცა ფილმში რომელიმე ნაცნობი სიმღერა ჟღერს და ავყვები, ჩემს ქმარს ჩუმად ეცინება. როცა ამ სიმღერებს ვუსმენ, თითქოს მეც სხვა ვარ, სხვაგვარად ვუყურებ ყველა საწუხარს. 

ჩემმა მეგობრებმა იციან, რომ ყველაზე მეტად ჯაზი მიყვარს. ლათინოამერიკული მუსიკაც ჯაზია, მხოლოდ იმ ისტორიულ და გეოგრაფიულ გარემოში აღმოცენებული. კლასიკური ჯაზი თავის დროზე ძალიან გაამდიდრა კუბურმა მუსიკამ. ბრაზილიელი, კუბელი, ჩილელი და მექსიკელი მომღერლები კარგად იცნობენ თავიანთი ქვეყნის ფოლკლორს და ეს რეპერტუარზეც ეტყობათ. ჰყვებიან აბორიგენებისგან გადმოცემულ ისტორიებს, გმირობის ამბებს, მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც სიყვარულს უმღერიან. ხორციელს, წარმავალს, ხანმოკლეს, ჩავლილს, დაკარგულს, მარადიულს, ამაღლებულს - ყველას ერთნაირი ჟინით, გულიანად, მონდომებით, გადამდებად.  საოცარი ისაა, რომ სევდიან, ლირიკულ სიმღერებშიც კი სინათლე და მხიარულებაა. იმას კი არ ფიქრობ, საყვარელი დაკარგა და რა ეშველებაო; პირიქით, კმაყოფილი რჩები, ფიქრობ, რა კარგია, რომ ეს ისტორია თავს გადახდაო. 

მათ სიცოცხლე უყვართ და სიცოცხლის ხათრით ყველაფერს, რაც მძიმე და აუტანელია, შეგნებულად ანაწევრებენ, აზიარებენ თავიანთ სიმღერებსა და ცეკვებში; სამხიარულოს ხომ ორმაგად და სამმაგად ზეიმობენ და ჩვენც გვიგზავნიან. ფანჯარასთან სხედან და სიცოცხლეს ემადლიერებიან, ან ბაღში გადიან და სიჩუმის ხმას უსმენენ, უნდათ, ყვავილებს წყნარად ეძინოთ და მათი ტკივილის შესახებ არაფერი გაიგონ. ვიღაც გზას გაჰყურებს და ნატრობს, ნეტავ, ჩემი შავი ქალი მალე დაბრუნდესო. ვიღაცას სჯერა, ცხოვრებაში სიყვარული მხოლოდ ერთხელ მოდისო. ისე უნდათ იცხოვრონ, როგორც მათი მშობლები ცხოვრობდნენ; ამბობენ, მერე ზღვასთან სიკვდილიც კი ტკბილიაო. წვიმაში გარეთ გავლენ და საყვარელ ქალს ორ ცალ გარდენიას მიუტანენ. მათთვის ყველაფერი, ტკბილიც და მწარეც, ერთი ხანგრძლივი ზეიმია. ეს ჩემთვის ახალი, დიდი ენერგიაა. ერთხელ, „ბუენა ვისტას“ კონცერტზე ვიყავი ჰამბურგში. ერთ სიმღერაზე სოლისტმა გამოაცხადა, ახლა სცენაზე მაყურებელი მინდა ავიყვანოო. ერთი მაღალი, კარგი აღნაგობის გერმანელი ბიჭი აირჩია. გაშეშებული იდგა, ცეკვა არც უცდია და ვფიქრობდი, ვერც მოიხდენს-მეთქი. ამ დროს, მთლად შოკოლადისფერი, შუახნის კუბელი მომღერალი ქალი ბიჭს ზურგიდან მთელი ტანით აეკრა და მოძრაობა დაიწყო, ბიჭი ნელ-ნელა აიყოლია და მალე ლამის პროფესიონალ სალსას მოცეკვავედ აქცია. ასეთი ტრანსფორმაცია სულ რამდენიმე წუთში, ჩვენს წინ მოხდა. ზუსტად ამ ენერგიას ვგულისხმობ.

 

ჩემი ბრაზილიელი მეგობარი, რაფაელა, ბეჯითი სტუდენტი იყო. დროს მშვენივრად განკარგავდა, თუმცა, ყოველთვის იყო მეგობრებთან ყოფნის და მხიარულების ხასიათზე. როცა მის ოთახში შევიდოდით, თვალებს ააციმციმებდა, კარადისკენ წავიდოდა, სასმელის ბოთლს გამოიღებდა და იტყოდა, მოდით, ცხოვრება ვიზეიმოთო. მისი ოჯახის ფოტოებს რომ ვათვალიერებდი, მეგონა, ფილმის კადრები იყო. მისი დიდი სახლის კარი ღია იყო, ღია ფანჯრებიდან თეთრი ფარდები ფრიალებდა, ეზოში - ოჯახის წევრები, ბიძაშვილები, ბარბექიუ, თეთრი შორტები, რამდენიმე მეტრის მანძილზე - ქვიშიანი ნაპირი და ზღვა. არ იყო საზღვრები ცას, ზღვას და სახლის კარს შორის. არ იყო საჭირო ფეხსაცმელი, ზედმეტი ზრდილობა, ზედმეტი ფიქრი. მხოლოდ ღიმილი სახეზე, მოძრაობა, ერთად ყოფნა, სიცოცხლით ტკბობა.

მე ყმაწვილობაში მერიის წინ მოშიმშილე ბიჭებს ვუყურებდი, სკოლის ღონისძიებებზე კლასელები „შავლეგოს“ ვმღეროდით, მუსიკალურში მეცადინეობებს შორის შუალედში პიანინოსთან ვჯდებოდი და „იყიდება საქართველოს“ ვმღეროდით, „ჩემო კარგო ქვეყანავ“ ხმებში გვქონდა გაშლილი. ცხრა აპრილი და პუტჩი რომ მოხდა, კუთხეში მიმჯდარი ვტიროდი და ზუსტად ვიცოდი, არც სწავლას, არც მუშაობას, არაფერს არ ჰქონდა აზრი. აბიტურიენტობაში მასწავლებლებთან სულ ფეხით დავდიოდი, მიყვებოდნენ ყაჩაღობის ამბებს, ომიდან მატარებლით ჩამოდიოდნენ ჯარისკაცები, ვდგებოდით შუაღამით, რომ პური აგვეღო. მერე სოხუმი დაეცა. იმ წლების სარკე იყო კადრები, დევნილები რომ სვანეთის გავლით ფეხით მოდიოდნენ, მამა რომ გზაში დაცემულ შვილს სტიროდა, რომელიც იქვე უნდა დაესაფლავებინა.  21 წლის, აშშ-ში რომ მივფრინავდი, გზაში ვფიქრობდი, რა კარგია, თუ მომინდება, იქ დღეში ცხრაჯერ ვიბანავებ, შუქიც მექნება და წყალიც-მეთქი. მერე იყო ომი, კიდევ ომი... ჩემი ცხოვრების მუსიკა არის ისტორიული წარსულის გახსენება, ის, რომ სულ გადარჩენისთვის ბრძოლა გვიხდებოდა, დაღუპულებზე დარდი, ჩემი ხალხის სიბრალული, გაჭირვებიდან ვერამოსვლა, სურვილი, რომ ყველაფერი შეცვალო, შეძლო, შენიანები ძალიან კარგად გყავდეს, მძიმე ფიქრები, გაუთავებელი ქაოსი, მთავრობების შეცვლა, დარდი, სევდა. არ მინდა, ყველაფერს სერიოზულად ვეკიდებოდე, ვუღრმავდებოდე, ბევრს ვფიქრობდე. კარგი იქნებოდა, შემეძლოს, რაღაცებს ზედაპირულად შევხედო, რასაც ვერ შევცვლი, იმას მაინც, არ მთრგუნავდეს გარემოებები და ვიყო კუბელი ქალებივით შოკოლადისფერი და მოხითხითე... ამიტომ მიყვარს ლათინური მუსიკა. მასშია ყველაფერი, რაც მე არ ვარ.

ესეც ჩემი პატარა ამბავი სოფისთვის. მასთან ხშირად წამიკითხავს, რომ ძალიან უყვარს ლათინური ამერიკა, რომ უნდა, ოდესმე იქ იცხოვროს, ისე, როგორც მისი საყვარელი მწერლების რომანებშია. სოფი პოსტსაბჭოთა ტრავმირებულ ყმაწვილობაზეც წერს. ამიტომ, ვიფიქრე, რომ რაც საერთო გვქონდა, იმაზე დამეწერა.  მიხარია, რომ „ქალების ოთახს“ შემოვუერთდი. 

იმედია, პათეტიკური არ ვიქნები, თუ თინიტას, ყველაზე ნაკადულივით რაკრაკა პოსტების ავტორს ვუწოდებ.