"ქალების ოთახი" – მეორე პოსტი

ნაპერწკალი

რამდენიმე კვირა და, შეიძლება, თვეც კია, ვფიქრობ ამ პოსტზე, თუმცა რატომღაც ყოველთვის ვდებდი. ალბათ ჩემი შინაგანი ხმა თუ მკარნახობდა, რომ ჯერ დრო არ იყო... როცა სოფის მეილი მივიღე, მივხვდი რატომაც.

ადრე ჩემს ბლოგზე, ძირითადად, პირად ამბებს ვწერდი ხოლმე - ამ 5 წლის განმავლობაში იმდენი“სასიყვარულო“ თავგადასავალი გამოვიარე, რომ ხანდახან მკითხველი იბნეოდა და კომენტარებში მეკითხებოდა, „ეს რომელია, ბოლოს რომ გვიყვებოდიო?“

ახლა კი, ფაქტობრივად აღარ ვწერ იმაზე რაც ჩემს ცხოვრებაში ხდება - არადა ყველაზე საინტერესოდ მოვლენები სწორედ ბოლო პერიოდში განვითარდა. საერთოდ, 2013 წელი ჩემთვის თავბრუდამხვევად დაიწყო - ახალი (და, შეიძლება ითქვას, პირველი სერიოზული) სამსახური, სწავლის ბოლო სემესტრი და ახალი ნაცნობი, რომელთან ურთიერთობაც, ლოგიკურად, საინტერესოდ უნდა განვითარებულიყო.

ასეც მოხდა, მით უმეტეს, რომ ორივენი რისკიანები აღმოვჩნდით ამ საკითხში - ურთიერთობებში ექსპერიმენტებს არასოდეს მოვრიდებივარ, თუმცა ცხოვრებაში პირველად მომინდა ამ ექსპერიმენტის შესახებ მეორე ადამიანიც გამეფრთხილებინა. მოკლედ, დასაწყისი ჰოლივუდის საშუალოსტატისტიკურ მელოდრამას ჰგავდა სიტყვებით - „ეცადე, არ შემიყვარო!“

რაზე ფიქრობენ ხოლმე ამ დროს ქალები? არიან ბოლომდე გულწრფელები? შეიძლება, მართლა გინდოდეს, რომ ვინმეს არ უყვარდე, ვინმემ არ გაგაღმერთოს?

ძალიან ზოგადი საუბარი რომ არ გამომივიდეს, ისტორიასაც მოგიყვებით, მოკლედ...

დათო facebook-ით გავიცანი - საერთოდ, უცნობებს არასოდეს ვამატებ ხოლმე, არსებობს მხოლოდ ორი გამონაკლისი

·         თუ ბევრი mutual მყავს

·         თუ სიმპათიურია

ის ორივე კრიტერიუმს აკმაყოფილებდა და ასე აღმოჩნდა ჩემს ვირტუალურ მეგობრებში - მერე ყველაფერი ბანალურად: ჯერ რაღაც ლინკზე დამიტოვა კომენტარი, შემდეგ chat-ში გადმოინაცვლა. ზუსტად იმ დროს ჩემი ურთიერთობა აწ უკვე ჩემს ყოფილთან სულს ღაფავდა და იმდენად ვიყავი ამაზე გადართული, რომ ახალი ნაცნობისთვის (ცისფერი და ლამაზი თვალების მიუხედავად) დიდი ყურადღება არც მიმიქცევია. ის კი არა, ცოტათი მაღიზიანებდა კიდეც და დაქალებთან ტუტუცურად ვწუწუნებდი იმაზე, როგორ ზედმეტ ყურადღებას იჩენდა სრულიად უცნობი ადამიანი.

ცოტა ხანში, საკუთარი თავი გამოვიჭირე - დილით facebook-ს იმ მოლოდინით ვამოწმებდი, მისგან მესიჯი დამხვდებოდა თუ არა...

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, სადღაც 1 თვის შემდეგ შევხვდით და ჩვენი ურთიერთობა ისე აეწყო, რომ ბევრს შეყვარებულებიც კი ვეგონეთ. პრინციპში, ალბათ, ასეც იყო, უბრალოდ ჩვენ არ ვაჟღერებდით ამ სიტყვას, უფრო მეტად, ჩემი სურვილით.

ჩემს ირგვლივ თითქმის ყველას უკვირდა, როგორ შეიძლებოდა მქონოდა ასეთი იდეალური ურთიერთობა, გვერდზე მყოლოდა ასეთი კარგი ბიჭი და ამის მიუხედავად, როცა მეგობრები წარბების თამაშით მკითხავდნენ „ჰა, აბა რას შვებით შენ და დათო“, მე დატანჯული სახით მეპასუხა „აუუ... გოგო, ძალიან კარგად ვართ, მაგრამ აი, რაღაც ნაპერწკალი გვაკლია, რაა...“

მოკლედ, ნაპერწკალი აკლდა, მარილი თუ პეპლები, არ ვიცი, მაგრამ თვეში ერთხელ მომივლიდა და ვშორდებოდი ხოლმე, შუალედებში კი ჩვენ საუკეთესო მოგონებებს ვაგროვებდით - ვზრუნავდით ერთმანეთზე, ვუწყობდით სიურპრიზებს, ერთად წავედით სტამბულში, ბირთვისში, საჯომარდოდ... მან ამიხდინა რამდენიმე ოცნება - პირველი ბიჭი იყო, რომელმაც კაფეში ან კინოში კი არა, რომანტიკულ ვახშამზე დამპატიჟა, სადაც კრევეტების სალათი გავსინჯე წითელ ღვინოსთან ერთად... ის იყო პირველი ბიჭი, რომელმაც ჩემი საყვარელი ყვავილი - იასამანი მაჩუქა... მან მიმიყვანა სპორტულ „რა? სად? როდის?“-ზე, რასაც 4 წლის განმავლობაში ვერ მოვაბი თავი... მასთან ერთად გადავიღე პირველი ასეთი ფოტო:

ახლა, ბლოგზე, შეიძლება კიდევ მშრალად ჩანდეს ეს ყველაფერი, ბევრ რამეს არც ვამბობ, რადგან ძალიან ვრცელი და დეტალებში ჩაღრმავებული პოსტი გამოვა, მაგრამ ვწერ ამ ყოველივეს ძალიან დიდი და დადებითი ემოციით, რომელსაც ცოტა ტკივილიც ახლავს, იმიტომ რომ რამდენიმე დღის წინ ჩვენ მაინც დავშორდით. ასე, ერთი შეხედვით, უმიზეზოდ...

არ ვიცი, საერთოდ აქვს თუ არა რაიმე მიზეზი იმას რატომ უყვარდებათ ან არ უყვარდებათ ადამიანებს ერთმანეთი... მხოლოდ ერთი რამის თქმა შემიძლია - Finita la Comedia, მე თამაშს თავს ვანებებ!

LILAC

სტუდენტი