ამ ეტაპსა და შემდეგებზე

გუშინ დავწერე თუ არა ის პოსტი, უცებ "დამარტყა" თავში, რომ საკუთარი თავისგან ძალიან ბევრ რამეს ვითხოვ. რაღაც ჩარჩოებში ჩაჯდომას ვცდილობ, ხანაც იმდენად არ ვცდილობ, რომ კიდევ უარესი გამოდის და ნამდვილი სოფი გოლდენისგან თითქმის აღარაფერი რჩება.
მაშ ასე, ნამდვილი სოფი გოლდენი თქვენ(ს?) წინაშე :-)

ამ ეტაპზე, ანუ 2014 წლის ოქტომბერი რომ ჰქვია, ორი პატარა ბავშვის დედა ვარ, ისევ 10 ზედმეტი კილოგრამი მაქვს შემორჩენილი, ჰოუმსქულინგით ვარ ძალიან გატაცებული და დიდი სიამოვნებით ვასწავლიდი ჩემს შვილებს სახლში 11 (12-13?)-ივე კლასს, ამ ქვეყანაში რომ ეს დაშვებული იყოს (მაგრამ ამ თემაზე სხვა დროს, hold that thought), რადგანაც არ არის, ამიტომ მხოლოდ "ჰოუმბაღინგს" ვჯერდები.
ბევრი ნაცნობ-მეგობარი განიცდის, რომ სხვა ინტერესები მაქვს ცხოვრებაში, ვიდრე მქონდა, შესაბამისად ბევრი ფასეულობა და მორალური შეხედულებაც შემეცვალა. მეც ვამჩნევ, ადრე ბევრად ტოლერანტული ვიყავი, მაგრამ ახლა, როცა დედა ვარ და მსოფლიოში ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობა მაკისრია, ვთვლი, რომ იმდენი რამის უფლება აღარ მაქვს, რისიც ადრე მქონდა.

{ეზრას "ნატურმორტი" - ასე სწავლობდა ხილ-ბოსტნეულის სახელებს}

ამ ეტაპზე (ამ ფრაზას ბევრჯერ წაიკითხავთ დღეს), როცა პატარა ბავშვების დედა ვარ, ჩემთვის ისინი არიან პრიორიტეტულები. ჩემი დღევანდელი ცხოვრება ნამდვილად იწყება ბავშვის საფენების გამოცვლით, ლაქტაციით, საუზმეებით, სადილებით (რომლების გამრავალფეროვნებაც ხშირად ძალიან დამღლელია) და სხვა ჩვეულებრივი, დიასახლისური, ამბებით, რომლებიც ზოგჯერ მომაბეზრებელი და რუტინულია. კიდევ უფრო მოსაწყენია მსგავს ამბებზე კითხვა მათთვის, ვისთვისაც ეს თემები არარელევანტურია და "ძველი" სოფი ენატრებათ (რომელიც აღარასოდეს დაბრუნდება, უნდა გითხრათ). ამ პოსტს, ალბათ, ზუსტად მათთვის ვწერ, ვინც ვერ ხვდება და არც იმასთან უნდა შეგუება, რომ ცხოვრება ეტაპებისგან შედგება, რომლებიც ყოველთვის იცვლებიან და წინ მიდიან, რაც ძალიან კარგის ნიშანია.
არა მგონია, 29 წლის სოფი რომ ისევ 21 წლის პოსტფემინისტივით იქცეოდეს, ჯენის ჯოპლინის მუსიკაზე მოთხრობებს წერდეს და თან ცრემლებს აღვარღვარებდეს, ვინმეს მოსწონებოდა. იმას კი არ ვამბობ, რომ მორჩა, 30-ს მიღწეული ასაკი მხიარულების დასასრული უნდა იყოს, პირიქით, ახალი ეტაპის (ისევ ეს ფრაზა) დასაწყისია, იქნებ ბევრად საინტერესო და გამოწვევებით სავსესიც კი. უბრალოდ, ამ ასაკში უფრო სხვა საკითხები იწევს წინ, ვიდრე მანამდე იყო ხოლმე, დამეთანხმებით.

ღმ-ერთის გამოგონება, ჩემი მხოლოდ "განლაგება"

ერთმა მკითხველმა მომწერა ამასწინათ, რომ ჩემსავით ორი პატარა შვილი ჰყავს და მთელი დღე სახლში უწევს ყოფნა. ეს კიდევ ძალიან უჭირს და ზოგჯერ ჰგონია, სადაცაა გაგიჟდება ორი ჰიპერაქტიური ბავშვის ხელში, რომლებიც დედის ყურადღების 100%-ს მოითხოვენ და პასუხად თითქოს გორა სარეცხის მეტს არაფერს უბრუნებენ.

ეზრა რომ გავაჩინე, მეგონა, გავიდოდა რამდენიმე თვე და ძველი ცხოვრება დამიბრუნდებოდა. ანუ დავიძინებდი და გავიღვიძებდი, როცა მომესურვებოდა, აუჩქარებლად დავლევდი საყვარელ რძიან ყავას, პატარა ბურთულა კიდევ მშვიდად იწვებოდა ან იჯდებოდა თავისთვის სათამაშოებში და ანგელოზივით იღუღუნებდა (არ გამოვრიცხავ, რომ ასეთი სასწაული ნამდვილად არსებობს).
ბუნებრივია ჩემი ძველი ცხოვრება* არ დაბრუნებულა.

მჯერა, რომ ყველა პრობლემის სათავე, ძველ, წარსულ ცხოვრებაზე ფიქრი და არასწორი ილუზიაა, რომ აი, გავა რამდენიმე თვე და ისევ ძველ კალაპოტში ჩავდგები, ისევ ისეთი ლამაზი და წერწეტი (ბევრ შემთხვევაში ასეცაა, ჩემში არა რატომღაც... პასუხი ნამცხვრებშია, ვიცი) ვიქნები და როგორც ზემოთ დავწერე, ყავასაც დავლევ მშვიდად და ბლოგების წაკითხვაშიც ხელს არავინ შემიშლის.
ილუზია, რომელზეც ახლა მხოლოდ მეცინება, პირადად მე, სადღაც პირველი მშობიარობიდან 6 თვეში გამიქრა და ბევრად ბედნიერი და კმაყოფილი ვარ, ვიდრე მანამდე.
-პირველ რიგში, ბავშვების ყოლა არავის დაუძალებია, ჩვენი სურვილი და არჩევანი იყო.
-მეორე, როგორც ამბობენ, რახან გაგიჩენია, უნდა მოუარო, გაზარდო და აღზარდო კიდეც :პ
-მესამე, სიამოვნება მიიღო ამ პროცესისგან, რასაც შენს შვილთან ურთიერთობა ჰქვია და ყოველთვის გახსოვდეს, რომ ესეც ერთერთი ეტაპია, მალე გაივლის და ყველაფერი უკეთესად იქნება. "პამპერსები" გაივლის, ისეც იქნება, მთელი ღამე გამოიძინებ და დილით საკუთარ ლამაზ სახეს ვეღარ იცნობ :დ მოკლედ, ყველაფერი ადამიანის განწყობაშია, რომელსაც უფრო ალბათ "ატიტუდს" ეძახიან ფსიქოლოგები.
თუკი ქალი თავს ჩასძახის, რომ ჩაგრულია, დაიღალა ამდენი სახლის საქმით, რომ მისი ნიჭი ვერ რეალიზდება და უფრო მეტის ღირსია, როგორ იგრძნობს თავს დღის ბოლოს? დიახ, ზუსტად ასეთ ჩაგრულ, დაქანცულ, გაუბედურებულ და უნიჭო არსებად, რომლის ტვინიც რძეს მიჰყვება და კაციშვილი არ უფასებს შრომას.
სინამდვილეში კი ყველაფერი სხვაგვარადაა, ანუ ისე, როგორც ჩვენ გვინდა იყოს (ბუნებრივია, აქ საუბარია ნორმალურ და ჯანსაღ ოჯახებზე, სადაც ცოლ-ქმარს თანასწორი უფლებები აქვს ოჯახში, ერთმანეთი უყვართ და პატივს სცემენ).

ამიტომ ვთვლი, რომ ამ ეტაპზე ჩემი პროფესიაცა და საქმიანობაც დედობაა, რომელიც ბევრ ენერგიას, მოთმინებასა და სიყვარულს მოითხოვს, ისევე როგორც ნებისმიერი პროფესიონალიზმი. ნაკლებად მაქვს დრო სხვა ინტელექტუალური საქმიანობისთვის, რასაც ძალიან განვიცდი და ვფიქრობ, ამ პოსტის დაწერის ნახევარი მიზეზიც სწორედ ეს იყო, საკუთარი თავის გამხნევება, რომ გაივლის ბურთულობის ეტაპი და ისევ გამიჩნდება დრო წიგნების წასაკითხად, მუსიკის მოსასმენად და იქნებ ფილმებიც კი ვნახო. მანამდე კი უნდა ვისიამოვნო და მადლობელი ვიყო იმ ყოველი მომენტით, რაც არის ჩემს ცხოვრებაში, თუნდაც ზოგჯერ ძალიან რთული და დამღლელი.

(ჩემს მკითხველს კი დიდი მადლობა თავისი წუხილის გაზიარებისა და ნდობისთვის. ძალიან ხშირად არის ხოლმე, რომ ადამიანებს ჰგონიათ მე ვეხმარები და ისინი უფრო მეტად მეხმარებიან, რაც მერე საკუთარ ამბებზე დაფიქრებისა და გაანალიზების საშუალებას მაძლევს.)

ბედნიერ კვირას გისურვებთ!!!

*პოსტი არ ეყრდნობა მეცნიერულ კვლევებს (obviously :-D ); არის მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი, ინდივიდუალური, გამოცდილების ნაყოფი და შედეგი, ასე რომ ვთქვათ. შესაბამისად, თუ თქვენი გამოცდილება და შეხედულება სრულიად განსხვავდება, ძალიან კარგი, კონსტრუქციული კამათისა და კრიტიკის მხოლოდ მომხრე ვარ.