ქართული "სერვიზი"

იმ დღეს ჩემმა მეგობარმა სოციოლოგებმა ჩაატარეს ფოკუს-ჯგუფი "გუდვილში" და მე დამპატიჟეს. სულ 10 ადამიანი ვიყავით ჯგუფში, 20 წუთის განმავლობაში უნდა დაგვეთვალიერებინა ჰიპერმარკეტი და მერე გვესაუბრა ჩვენს შთაბეჭდილებებზე. უნდა აღვნიშნო, რომ "გუდვილის" მარკეტოლოგებმა გაითვალისწინეს ჩვენი რჩევები, როგორც ახლა რეკლამებში ვხედავ: ფასდაკლება, ყველაზე ცნობილი 1000 პროდუქტი, საქველმოქმედო აქციები... ჩემი პოსტი "გუდვილის" სარეკლამო "რამე" არ არის, უბრალოდ ფოკუს ჯგუფის დროს გვკითხეს, რა იყო ჩვენთვის ყველაზე პრიორიტეტული - მხოლოდ მე და ერთმა ბიჭმა ვთქვით, რომ მომსახურებას ერთერთ გადამწყვეტ მნიშვნელობას ვანიჭებთ.

ვერ ვიტყვი, რომ ძალიან გამიკვირდა ეს ამბავი, რადგან ბევრი ადამიანი მინახავს, რომელიც "სერვისსა" და "სერვიზს" ერთმანეთისგან ვერ ასხვავებს, მაგრამ ამ კვლევის მონაწილეები 35 წელს არ აღვემატებოდით, ამიტომ მეგონა, რომ სხვებიც მნიშვნელოვნად თვლიდნენ მომსახურებას. ერთმა გოგომ თქვა, მთავარია ფასმა დამაკმაყოფილოს და იმას სულ არ ვუყურებ, გამყიდველი გამიღიმებს თუ არაო :| მე, კიდევ, ერთხელ შევედი ჩემს სახლთან ახლოს მდებარე მარკეტში და გამყიდველმა ქალმა ისე უხეშად უპასუხა ჩემ წინ მდგომ მოხუც კაცს, რომ ბევრი არ მიფიქრია, მაშინვე გამოვბრუნდი და იმ მაღაზიისკენ აღარ გამიხედავს; მიუხედავად იმისა, რომ გამყიდველს პირადად ჩემთვის შეურაცხყოფა არ მოუყენებია. სხვათა შორის, შევამჩნიე, რომ საქართველოში (მიუხედავად იმისა, რომ მაღალკულტურული ჰგონიათ თავი) მოხუცებს ძალიან უხეშად ექცევიან, თითქოს "ცალი ფეხი სამარეში უდგათ", პენსიაც ბითურული აქვთ და ახლა ამათ მოვემსახურებით კარგადო :| საპასპორტოში ვიყავი, ერთი მოხუცი ქალი მივიდა და ოპერატორ გოგოს რაღაცას ეკითხება, ამ დროს ის აიქოჩრა და ისე დაუყვირა, საწყალი მოხუცი შეკრთა და უთხრა: შვილო, რატომ მიყვირი, განა ყრუ ვარო! :( აი, ესეც თქვენი სერვი-ზ-ი.

სამაგიეროდ (კიდევ ერთი რეკლამა), საქართველოს ბანკში ვიხდი ხოლმე დენის გადასახადს და ერთხელ შევესწარი, მოვიდა მოხუცი ქალი, სასწაული კითხვებით, გამაღიზიანებელი ტონით, მაგრამ ოპერატორი ქალი ისეთი ღიმილით და სასიამოვნო ხმით ესაუბრა, მოხუცი რომ წავიდა, იმ ქალს გავუღიმე და იმანაც თავი დამიქნია. ისევ და ისევ ადამიანურობამდე მივდივართ, ასე მგონია. როცა ადამიანი თვითონ ნაკლებს ფიქრობს იმაზე, თუ თვითონ როგორ ექცევა სხვებს, არ ადარდებს, რომ შეიძლება ვიღაცას უმიზეზოდ ატკინოს გული, აწყენინოს, ის ადამიანი სხვისგან გაწეულ მომსახურებასაც არ აქცევს ყურადღებას და მადლობის გადახდა, საერთოდ, უცხო ხილად ეჩვენება (მადლობა - საერთოდ, ცალკე საპოსტო თემაა).

ამიტომაც, სერვისს ჩემთვის, სწორადაც რომ, გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს! მხოლოდ სავაჭრო ობიექტებსა და სახელმწიფო სტრუქტურებში არა, ყოველდღიურ ურთიერთობაში, როცა გაქცეულ ავტობუსს აჩერებ, ადიხარ და მძღოლს მადლობას არ ეუბნები - სად გაიზარდე, man? აი, ეს კითხვა მაწუხებს სულ. ისევე როგორც, გუშინ მზიურში ვიყავი, რაღაც საბავშვო ფართიზე, რომელიც გარდა იმისა, რომ საკმაოდ არაორგანიზებული და უღიმღამო იყო, ერთი უხეში გოგოც არ აკლდა. პრინციპში, მთელმა Facebook-მა იცის, როგორ ვთხოვე იმ ორგანიზატორ გოგოს (ქერად გადაღებილ one-ს) ეჩუქებინა ყვითელი მაისური ("ჩვენ ვხედავთ მზეს" ეწერა და ძალიან მინდოდა!), ის კიდევ უხეშად მეუბნება, ეს მხოლოდ ორგანიზატორებისთვისააო. ამ დროს მაიკებით გატენილ პარკზე ზის და სიგარეტს აბოლებს (აი, ხო იქნებოდა ტიპური ცუდი ტიპშა, ამერიკულ ფილმში რომ ვიყოთ, მე კიდევ - ოქროსფერი ქეით ჰადსონი :ლოლ: ). კაი, მართლა მაიკა კი არ არის საქმე, უბრალოდ, ბავშვების ფართის ორგანიზატორი ხარ და ამ დროს ადამიანს, რომელიც თავაზიანად და ღიმილით რაღაცას გთხოვს, უღრენ და პასუხის გაცემაც გეზარება. ამიტომ ვართ ასე წინწასულები, უცხოელი ტურისტები რომ ერთმანეთს გვირჩევნია.

That's all.