Все в нашей голове

ბლოგის უპირატესობა ხომ იმაშია, რომ შეგიძლია არ გეწერინებოდეს და ამაზე დაწერო: უხ, არ ვიცი, რა დავწეროო. ზუსტად ასე ვარ ახლა. თან როგორც ჩანს ქალაქში ცოტა ხალხია დარჩენილი, ბევრი ჩემი მეგობარი დასასვენებლად წავიდა. მე კბილებზე სულ რამდენიმე პროცედურა დამრჩა გასაკეთებელი. ვთარგმნე მეირ ლევინის რამდენიმე მოთხრობა, თუმცა აქ აღარ დავდებ, მერე წიგნი ხომ უნდა წაიკითხოთ, ვიმედოვნებ, რომ შევძლებთ დაბეჭდვას. მომენატრა ჩემი "ჩილი", რომელსაც კიდევ 1 წელი დარჩა ჯარში სამსახური. ვკითხულობ ფროიდს, რაზეც დედაჩემი ფიქრობს, რომ სისულელეა და არ შეიძლება ყველაფრის დაჯერება, რასაც ის წერს :D მერე ამაზე ვკამათობთ. მე კი მომწონს ფროიდი, სიზმრებსაც მის მიხედვით ვარჩევ, როცა ვიღვიძებ და ჩემს თავს ვახსენებ: შემთხვევით არაფერი ხდება, ყველაფერს თავისი ღრმა ფესვი და მიზანი აქვს. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ რამეში არ ვეთანხმები და ღმერთის მწამს, მაინც მგონია, მეცნიერება ძლიერია და პრინციპში, ჩემი რელიგიაც ლოგიკურად ახსნადია.

-შუადღისას მეძინა და ვნახე უზარმაზარ ლურჯ ტბაში დავცურავდი, გარშემო თოვლიანი მთები იყო და მერე უცებ მეც წყლად ვიქეცი... გავიღვიძე და ეს ფრაზა მომივიდა უცებ თავში: "Все в нашей голове"-

P.S. ძალიან კარგი პოეტი, მწერალი, მოაზროვნე გავიცანი ისევ და ისევ მეირ ლევინის დახმარებით, არიე იუდასინი, თავის დროზე ერთერთი წარმატებული მოჭადრაკე იყო, ახლა ისრაელში, ქალაქ ბეერ-შევაში ცხოვრობს, ისევ წერს და ჩვენი ბლოგისთვის თავის შემოქმედებას არ იშურებს. მიხარია, ასეთ ადამიანებს რომ ვეცნობი. ადრეც ხომ ვთქვი, მწერლები და მოაზროვნე ადამიანები ისე მიყვარს, შემიძლია დაუსრულებლად ვიჯდე და ვიკითხო, ვისმინო მათი შემოქმედება; ამ დროს მეც ვგრძნობ, რომ ბევრად უკეთესი გავხდი და ავმაღლდი ამაოებაზე. ჩოგბურთის თამაშივითაა, როცა მოწინააღმდეგე სუსტია, მოთამაშეც დუნდება და თვითონაც დაბალ დონეზე ეცემა. დაცემა და ერთ ადგილზე დგომა კი ყველაზე საშიშია ადამიანის პიროვნებისა და სულისთვის. ფილოსოფიაში გადავედი, მაგრამ მიხვდებით თქვენ, ჩემი ჭკვიანი მკითხველები.