მიზანი და გამხმარი ფოთოლი

ლექციები დაიწყო.
საინტერესო ეტაპზე ვარ.
ბევრი ინფორმაცია, ფიქრი, ანალიზი და მიზნების დასახვა. მიყვარს მიზნების დასახვა, ჩამოწერა და მერე აღნიშვნა, მე ეს გავაკეთე, ან ჯერ არ გამიკეთებია, მაგრამ ძიების პროცესში ვარ.

ჩემს ძველ პოსტებს გადავხედე და სასწაულია, როგორ გავიზარდე რამდენიმე თვეში (წელი რომ არ ვთქვა), შევიცვალე, შემეცვალა რაღაც შეხედულებები, უფრო მომთმენი გავხდი და ადამიანებზეც აღარ მეშლება ნერვები.

ზოგჯერ, ხომ იცით, ლექციაზე რომ ზიხარ და უცებ ფიქრი წაგიღებს, ფანჯრებიდან გაგასრიალებს (ეს გასრიალება რომელიღაც ფილმის გავლენა იქნება), ზუსტად ასე დამემართა. დავიწყე ფიქრი იმაზე, რატომ ვარ მე აქ, რა არის ჩემი მიზანი, რა მინდა მივიღო, გავცე და მინდა თუ არა, მალე გავიდეს ეს 3 თვე?

ბოლო კითხვიდან დავიწყებ:

• აღმოჩნდა, რომ არ მინდა. ვხედავ და ვგრძნობ, საკმაოდ დიდი გამოწვევაა ჩემთვის სწავლის დაწყება, საერთო საცხოვრებელში და ერთ ოთახში რამდენიმე გოგოსთან ერთად ცხოვრება; ბერლინის სიცივე, უცხო ენები და უცხო ადამიანები. So time can take its time ;)
  
• აქ იმიტომ ვარ, რომ მინდა სწავლა. უფრო მეტად - საკუთარი ხასიათის და პიროვნების გაზრდა, დაჭკვიანება მინდა, რომ უფრო მეტის დანახვა და შემჩნევა შევძლო, ვუსმინო ლექციებს და მერე საკუთარი დასკვნები გამოვიტანო, ეს ძალიან მნიშვნელოვნად მიმაჩნია.
• რაც შეეხება, თუ მე რისი გაცემა შემიძლია: შეიძლება არცთუ ისე ბევრის, მაგრამ გასული კვირის გამოსვლამ რწმენა და ძალა შემმატა, რომ შემთხვევითი ადამიანი კი არა ვარ, რომელსაც ბედი სწყალობს, უფასოდ ხვდება ბერლინში და სწავლობს სკოლაში, არამედ ჩემი დანიშნულებაც არის, რომ ჩამოვსულიყავი და მესაუბრა, სხვებს ჩემთან ეურთიერთათ და მე - მათთან.

საერთოდ, შემთხვევით არაფერი ხდება, ყველაფერს და ყველას, გამხმარ ფოთოლსაც კი, თავისი დანიშნულება აქვს. დღეს ამაზე გვქონდა ლექცია ზუსტად: რამხელაა ეს დედამიწა და, გასაგებია, აგნოსტიკ-ათეისტები იტყვიან, ყველაფერი ატომებია და მერე მათი "შეჯვარებაო", კიდევ ბევრი არგუმენტი აქვთ, მაგრამ ყველაზე დიდი მეცნიერებიც ბოლოს აღიარებენ, რომ ყველაფრის უკან/ზემოთ უფრო დიდი ძალა დგას, რომელმაც ზუსტად იცოდა, რომელი ადამიანი სად დაესვა და რომელი ფოთოლი ჩამოეგდო ხიდან.