ჩემი არა-პოლიტიკა

დღეს ბიბლიოთეკაში წიგნებს ვათვალიერებდი და ისრაელის პოლიტიკური წიგნი მომხვდა თვალში, უფრო სწორად დედაჩემის საყვარელი მოშე დაიანის ფოტო და ჩემი ჟურნალისტის პროფესია გამახსენდა. ზოგს სიმღერები ეკვიატება, მე კიდევ - მთელი დღე პოლიტიკაზე ვფიქრობ. ერთმა გოგომ მკითხა, არ გინდა ამაზე წერდეო? არ ვიცი, man.

გუშინ საღამოს ბუნდესტაგის დასათვალიერებლად ვიყავით. რიგში რომ ვიდექით, უკან მივიხედე და იმხელა სივრცე დავინახე, რაღაცნაირი შიში ვიგრძენი. არ ვიცი, აურა ჰქვია ამას თუ ისტორიის ფსიქოლოგიური გავლენა, მაგრამ წარმოვიდგინე, როგორ იდგა ხალხი და წვავდა წიგნებს, როგორ უსმენდნენ ჰიტლერს. საერთოდაც, დიდი ქვეყნის ფობია მჭირს, ჩემს თავს გამოვუტყდი. გუშინვე დავასკვენი, რუსეთი და გერმანია ჰგვანან ერთმანეთს, ორივეს დათვის გამოყენება უყვარს თავის სიმბოლოებად და გაბრაზებული დათვი კიდევ ძალიან საშიშად მეჩვენება.

Thanks Meira for the photo - ალტერნატიული ბერლინი

თუ ბერლინში მოხვდებით, შეიარეთ ბუნდესტაგის სანახავად. სადაც ჩვენ შეგვიშვეს, უზარმაზარი სარკეების შენობაა გარშემო ასასვლელი ბილიკით (სხვა სიტყვას ვერ ვიხსენებ), გაძლევენ ყურთსასმენებს და ბრიტანული აქცენტით გიყვებიან ბერლინის ისტორიას, ნელ-ნელა ადიხარ ამ "ბილიკ-გზაზე" და ბოლოს იხედები ქვემოთ, სადაც ჩანს პარლამენტის დარბაზი, ლურჯი სკამები. დემოკრატიის ზეიმი, hooray! შეგიძლია ნებისმიერ დროს მიხვიდე და ჩახედო პოლიტიკოსებს, რომლებიც ამ უზარმაზარ, ევროპის ლიდერი ქვეყნის ბედს წყვეტენ... მე კიდევ ალტერნატიულ უბანში ვცხოვრობ, სადაც საშობაო ნათურებიც კი არ დაუყენებიათ და პიტ დოერტის მსგავსი ტიპები დადიან. ჰოდა, ვფიქრობ, იმ გოგოს შეკითხვაზე, მინდა მე პოლიტიკა? ან როგორ განისაზღვრება საერთოდ? ისიც ხო პოლიტიკაა, რაც მე მომწონს.