ადამიანები ადამიანებისთვის

Do not be scornful of any person and do not be disdainful of anything, for you have no person without his hour and no thing without its place

(Ben Azzai. Pirkei Avot 4:3)

ამ ბოლო დროს ძალიან მიჭირს წიგნების კითხვა. ბლოგებმა ისე შემიცვალა ლიტერატურა, სურვილიც აღარ მიჩნდება წავიკითხო, რადგან ბლოგებზე ნებისმიერ ადამიანურ ისტორიას იპოვი, შეიძლება დიდი მწერლებივით გადმოცემული არ იყოს, მაგრამ ზოგჯერ პატარა პოსტი უფრო მრავლისმეტყველია ადამიანის ცხოვრებასა და ქვეყნის რეალობაზე, ვიდრე ცნობილი მწერლის ბესტსელერი.


შაბათობით წიგნების დღე მაქვს, რადგან არანაირ ელექტრო-ხელსაწყოს არ ვეკარები. კითხვა და ძილი - ჩემი home-შაბათის გრაფიკია.
დღეს წავიკითხე ეს ფრაზა (ზემოთ გამოტანილი) და მთელი საღამო მიტრიალებს თავში.
საერთოდ, ამ წიგნს - "Pirkei Avot" - რომ ვკითხულობ, ვფიქრობ, რა ადვილია ყველაფრის შესრულება - იყო კარგი ადამიანი, სხვები არ განსაჯო, ბოროტება არ ჩაიდინო, საყვარელი სცენარისტის გეშინოდეს, არავისი შეგშურდეს, დათმობაც შეგეძლოს... ისეა დაწერილი ყველაფერი, რომ გგონია, აი, ახლა გავალ გარეთ და ზუსტად ასეთი გავხდები, აღარ ვიბუზღუნებ, კმაყოფილი ვიქნები იმისთვის, რაც მაქვს, მადლობელი ვიქნები იმ ადამიანების, ვინც ჩემს ცხოვრებაში არსებობენ და არ ავღელდები, როცა ნერვებს მომიშლიან, ან საერთოდ, რომელი ნერვები???

მაგრამ სინამდვილეში რა ძნელია, მუდამ გახსოვდეს, რომ ყველა ადამიანში ღმერთის ნაწილია და ის ქოჩორა მძღოლიც კი, "მარშუტკაში" ორი ხუთთეთრიანი რომ დაგიბრუნა, რაღაცას ნიშნავდა შენს ცხოვრებაში. აღარაფერს ვამბობ იმ ადამიანებზე, "შენს ფილმში" მთავარ როლებს რომ ასრულებენ.

როგორც ყოველთვის, არ დავასრულებ ამ პოსტს, იმიტომ, რომ არც ძებნა დამისრულებია, "პირკეი ავოტისაც" ჯერ მხოლოდ რამდენიმე თავი წავიკითხე და წინ კიდევ ბევრი დღე მელოდება თავისი ადამიანებით და შეგრძნებებით.