როცა სიზმარში ვერ გარბიხარ

Discover Simple, Private Sharing at Drop.io

(ზუსტად ისეთი სიმღერაა, ჩემს სიზმარს და პოსტს რომ შეეფერება. თავიდან მოგწონს და ბოლოს უკვე ღიზიანდები მოტივზე.)

ტანჯვაა, როცა გეძინება, თვალებს ძლივს ახელ და მაინც ვერ იძინებ. ან თუ იძინებ, საშინელი სიზმრები გესიზმრება: როგორ აგვიანებ თვითმფრინავზე, ვერ ასწრებ დედასთან დამშვიდობებას, სახლში გრჩება საყვარელი ბეჭედი; თან მოუხერხებელი ფეხსაცმელი გაცვია და სწრაფად ვერ გარბიხარ.


მერე ავდექი და ჩე გევარას, სეიმურ გლასს, ჰოლდენ კოლფილდს, ფრენი და ბადი გლასებს წერილი მივწერე. ყველას სათითაოდ არა, ძირითადად ჩეს და ბოლოს ბადი გლასი სახლში წამომყვა.

მაღაზიებს უკვე საშობაოდ აწყობენ.
ბავშვობას მახსენებს ეს მზადება, როცა ახალ წელს ველოდებოდი და მიხაროდა, რომ საშობაო ფილმებს აჩვენებდნენ; სკოლაში არდადეგები მქონდა, მაგრამ სიამოვნებით ვდგებოდი დილით ადრე, გავეხვეოდი პლედში, ცხელ კაკაოს დავლევდი და ფილმებთან ერთად, ასტრიდ ლინდგრენის წიგნებს წავიკითხავდი.

გუშინ მაღაზიაში ვიყავი, შამპუნების, ლოსიონების საყიდლად, შოკოლადებიც მივაყოლე და სალაროსთან რომ დავდექი, დავაკვირდი, აბსოლუტურად ყველაფერი, რაც კალათაში მედო, გერმანიის პროდუქცია იყო. სასწაული ინდუსტრია აქვთ. შემშურდა.

სავაჭრო ცენტრში რომ შევედი, დავინახე, პირდაპირ H&M–თან დაეწყოთ მაგიდები, დიდი ეკრანი დაედგათ და ხვეულთმიანი "რიჟა" ახალგაზრდა ქალის სურათი: აქცია სამუშაო ადგილებს ეხებოდა და როგორც მივხვდი, ხალხს სამსახურის მოძებნაში ეხმარებოდნენ. უკვე მერამდენედ ვამჩნევ მსგავს კამპანიებში, პოსტერზე ყოველთვის წითურ და ხვეულთმიანი ქალებია გამოსახული. ვითომ ეს იმას ნიშნავს, რომ წითურთმიან არასტაბილურ ალქაჯებსაც სჭირდებათ მუშაობა, თუ მათთვისაც კი მოიძებნება სამსახური? რას გაუგებ. Damn capitalism.

ალექსანდერპლაცზე, პირდაპირ მოედანზე, ერთი გახუნებულჯინსიანი ტიპი იდგა და გიტარაზე უკრავდა. ცხოვრებაში არ მომისმენია, ვინმეს ასე ჯეფბაკლისეულად ემღეროს. მაღაზიიდან რომ გამოვედი, უკვე ოაზისზე გადასულიყო და აღარ მომეწონა, არც ხმა ყოფნიდა და არც – ამინდს შეეფერებოდა. ბოშა მათხოვრები უვლიდნენ გარს და წადი, წადიო, ეძახოდნენ. კონკურენტები არიან თავისებურად.
მაინც არ წავიდა.