სამპუნქტიანი cleanin' out my closet

1. დღეს ერთი გოგოს მოკითხვა მომინდა, რომელიც, გავიგე, ავად ყოფილა ერთი თვის წინ (არაფერი სასიცოცხლოდ სერიოზული) და მერე უცებ გამახსენდა, ერთხელ როგორ ამიბზუა ცხვირი და ნორმალურად არ მომესალმა, ჰოდა აკრეფილი წერილი მაშინვე წავშალე სამუდამოდ.

ჩემი ქმარი მეტყვის ხოლმე, რატომ იცი ასე "გამოკიდება" და წარსული წყენების გახსენება, შენ ისე მოიქეცი, როგორც სწორია და სხვა კიდევ ისევ მოიქცეს, როგორც უნდაო.

მე კიდევ არ შემიძლია.
სასწაულად ვიცი ყველაფრის დამახსოვრება, სიკეთისაც და არასიკეთისაც. როგორც ერთი მემახსოვრება და სამარადჟამოდ ვიქნები მადლიერი, ასევე – მეორე და ყოველთვის ამომიტივტივდება გულშიც და გონებაშიც.

ზუსტად ასე მოხდა დღესაც და იმ გოგომაც ჩემგან წერილი ვერ მიიღო.

ალბათ ძალიან ცუდი თვისებაა; ადამიანი ხომ, პირიქით, უნდა ცდილობდეს დიდსულოვანი იყოს და დაივიწყოს წყენები, გულისტკენები და ადამიანებს აპატიოს. მე კიდევ მხოლოდ იმათ ვპატიობ, ვისთანაც მერე, სავარაუდოდ, აღარ ვიურთიერთებ.

2. იმ დღეს კიდევ, ერთი ჩემი ყოფილი ძალიან საყვარელი და ახლო მეგობარი გამახსენდა, ჰოდა უცებ მომინდა, დამერეკა და გაგვეხსენებინა ამბები, გვეცინა. უკვე ტელეფონი მეჭირა ხელში, რომ ბახ, გამახსენდა: არც ქორწილის წინ დაურეკავს ჩემთვის, არც ეზრას დაბადება მოულოცია და საერთოდ, მგონი, მხოლოდ მე მიმაჩნდა მეგობრად.
რაც უფრო გიყვარს ადამიანი და ყველაზე ტკბილი დრო გაქვს გატარებული, უფრო მეტად გწყინს მისგან ყველაფერი და უფრო ადვილია დაშორება. ცუდი ამბავია, მაგრამ ფაქტია.
იმ დროს, როცა სადაც არ უნდა ვყოფილიყავი, ყოველთვის ვურეკავდი მისთვის მძიმე წუთებში.
ასეთ დროს თავი შტერი მგონია ხოლმე :/

საერთოდაც, გეტყვით, რომ ნამდვილი მეგობრები მაშინ გავიცანი, როცა ქორწილის წინ კაციშილს არ დაურეკავს ჩემთვის – მხოლოდ ჩემმა "ჯარისკაცმა" დამირეკა ისრაელიდან და ორსულად რომ ვიყავი, მხოლოდ ის მამხნევებდა (და გულს მიკეთებდა), რომ ლამაზი ვიყავი (კეთილი ტყუილი იყო, ვიცი, მაგრამ გასიებულ მეს ჰაერივით სჭირდებოდა).

უცნაური არ არის, რომ ადამიანების უმეტესობას ჰგონია, უცხოეთში წასული მეგობრისთვის დარეკვა ტაბუა და მხოლოდ მან უნდა დაურეკოს??? თქვენც გამოგიცდიათ? :| არადა, საქართველოდან ისეთი ძვირიც არაა სახლის ტელეფონიდან უცხოეთში დარეკვა, ბევრჯერ დამირეკავს მანდედან და ორ სიტყვაში, მაქსიმუმ, ორი ლარი დაწერილიყო.

3. იქით ბლოგზე დავწერე, თუ ახლა რა თვე მიდის ჩვენთან და რისკენ უნდა ვისწრაფოდე. აქ უფრო მოკლედ ვიტყვი, რომ ძალიან მინდა, მომავალ წელს დიდსულოვანი ვიყო და ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი წყენა დავივიწყო. პირველ გოგოსაც მივწერო წერილი და მეორესაც დავურეკო ქორწილის წინ, რომელიც, იმედია, მალე ექნება.