რა ბიზნესი ჰ_ყვავის თბილისში ანუ ბანალური Georgia's on my mind

ფოტო განწყობისთვის

გქონიათ ისეთი შემთხვევა, როცა ინსტინქტურად ჯდებით ტრანსპორტში, მიდიხართ და დანიშნულების ადგილზე რომ მიხვალთ, მერე ხვდებით, რომ მთელი ეს პერიოდი (რუსულად საკაიფოდ ჟღერს - промежуток) გაუაზრებლად მიდიოდით?

დღეს ზუსტად ასე დამემართა, როცა ლესელიძეზე წავედი იულიასთვის იანა ფრანკის წიგნების გადასაცემად.
როზენბლატების სახლის წინ რომ აღმოვჩნდი, მერე გავაანალიზე, საერთოდ არ მიფიქრია მთელი გზის განმავლობაში. ალბათ უფრო იმიტომ გამიკვირდა, ბერლინში სადმე თუ მივდიოდი, სულ დაძაბული ვიყავი მეტროსა თუ ტრამვაში, რომ ჩემი გაჩერება არ გამომეტოვებინა, ან სხვა ავტობუსში არ ჩავმჯდარიყავი. ქუჩებშიც სულ თვალებს ვაცეცებდი და ვიმახსოვრებდი, აჰა, ეს ქუჩა აქაა, ის - იქ, თავიდან ხომ სულ რუკით დავდიოდი.
თბილისში კიდევ - არც ვფიქრობ, რომელი ავტობუსი მინდა ზუსტად, ახლა სად უნდა ჩავუხვიო, რომელი ქუჩით მივიდე ადგილზე... რაღაცნაირად [ლაღად] ვიგრძენი თავი.

მერე საღამოს საქართველოს რაბინს, არიელ ლევინს სტუმრები ჰყავდა ამერიკიდან და მეც დამპატიჟეს. იქ ერთმა ქალმა მკითხა, საქართველოში ხალხი სად მუშაობს, რას აკეთებენო, რისი ბიზნესიაო? :| რა უნდა მეთქვა, ბანკის ან სლოტ-კლუბების-მეთქი; მერე თვითონ მიხვდა, რომ უხერხულ მდგომარეობაში მაგდებდა და სხვა თემაზე გავაგრძელეთ საუბარი.

ჰოდა, ახლა რომ მოვედი სახლში და პოსტის დაწერა გადავწყვიტე, თან სასიამოვნო შეგრძნება მქონდა, რომ აი, ჩემს მშობლიურ თბილისში თვალდახუჭულს შემიძლია სიარული, მაგრამ მეორე მხრივ - რეალურად რომ დაფიქრდე, როგორ ცხოვრობენ ადამიანები??? სად მუშაობენ (ან საერთოდ თუ მუშაობენ), როგორი ცხოვრება აქვთ, რას ჭამენ და რისი მოლოდინი აქვთ?

ყოველთვის, როცა ვლოცულობ და სურვილებს ჩავიფიქრებ ხოლმე, საქართველო არასოდეს აკლდება, მაგრამ მხოლოდ ლოცვა რომ კმაროდეს. მეტი ჯერ ვერაფერი მოვიფიქრე, რა ვქნა.