ქალების დღიურები

ცხოვრება და ადამიანები რომ მიყვარს - ფაქტია.
ღმერთს რომ ძალიან ვუყვარვარ და მეც ვცდილობ, ოდნავ მაინც დავემსგავსო, ესეც ფაქტია.

მაგრამ დღეს ქეთიმ რომ სტატია გამომიგზავნა, კიდევ უფრო მეტად ვიგრძენი, როგორი მადლობელი უნდა ვიყო საყვარელი სცენარისტის, რომელმაც ყველაფერი მომცა, რაც მჭირდება.
ქეთიმ (რომელიც თვითონაც ბლოგერია) დაწერა სტატია ქალებზე, რომლებიც საუკუნეების მანძილზე დღიურებს, ახლა კი - ბლოგპოსტებს წერენ... განსხვავება ისაა, რომ მაშინ ვერავინ ნახულობდა მათ ნაწერებს და ახლა ჩვენს ბლოგებს რამდენიმე ათეული ადამიანი კითხულობს. ადამიანების ოცნებაც ხომ ყოველთვის ის იყო, რომ მათი დღიურები ვინმეს ენახა და თანაეგრძნო [ან დაეცინა... ასეც ხდება]. ქეთიმ ძალიან საინტერესო პოსტები ამოიღო რამდენიმე ბლოგიდან და ისეთი სტატია დაწერა, როგორის დაწერაზეც ბევრი პროფესიონალი ჟურნალისტი იოცნებებდა და მე უცებ ვიფიქრე, რომ "როლინგ სტოუნის" შესაფერისი story-ა ზუსტად. მადლობა, ქეთი! (იმედია, დაბეჭდავს ის გამოცემა, რომლისთვისაც დაწერე!!!)

რახან დღიურებზე დავიწყე -
სანამ წერას ვისწავლიდი, უბრალოდ ვიგონებდი ზღაპრებს და ოჯახის წევრებს ვუყვებოდი, მაგალითად "ძირგავარდნილ ავტობუსზე", ჩემს უფროს დეიდაშვილებს ემახსოვრებათ. მერე დავიწყე დღიურის წერა: "დღეს დედამ 8 საათზე გამაღვიძა, მაგრამ ტროლეიბუსი ისეთი გატენილი იყო, ვერ ავედით (ესეც 90-იანები)"; მომდევნო პერიოდში ვწერდი: "ვერავინ მიგებს, ყველანი ისეთი ზედაპირულები და გულგრილები არიან!", სტუდენტობისას: "Hasta La Victoria Siempre!", დღესდღეობით - იხილეთ ჩემი fresh პოსტები.

საკმაოდ ბევრს წერენ იმაზე, რა არის ბლოგი, როგორ უნდა გამოიყენოს ადამიანმა, PR და მსგავსი ბულშითოლოგია. მაგრამ ჩემთვის ბლოგი ზუსტად ისაა, რაც ვირჯინია ვულფის და კიდევ ადრე, სხვების დღიურები იყო - საკუთარი ნააზრევის, ემოციების, შთაბეჭდილებების გამოხატვა; და არა - წესების მიხედვით წერა, რომ ეს აბზაცი "დავაბულეტო", მომდევნო ფრაზა ქვეტექსტით გავავსო და რეიტინგში პირველ ადგილას ავიწიო. Screw that!